Bigindicator

Winterreise: a show in two parts

Event  |  Reviews  |  Comments
20190103071321-marignano-1-italien-2017-ditone-prints-170x205-cm
© Courtesy of the Artist and Galerie Akinci
Winterreise: a show in two parts

Lijnbaansgracht 317
1017 WZ Amsterdam
NL
January 18th, 2019 - March 9th, 2019
Opening: January 18th, 2019 5:00 PM - 7:00 PM

QUICK FACTS
WEBSITE:  
http://www.akinci.nl
EMAIL:  
info@akinci.nl
PHONE:  
+31 (0) 20 638 0480
OPEN HOURS:  
Tue-Sat 1-6

DESCRIPTION

Winterreise is a group exhibition at AKINCI, inviting the viewer to embark on a journey through works that conjure some frosty moments. The duration of this show is from January 18 through March 9. However, the exhibition is a continuum in two parts. As a result of this, from February 19 onward, some of the works will be exchanged for others, which will allow the exhibition to wave Winter away.

As is well known, the title Winterreise refers to a cycle of twenty-four poems written by Wilhelm Müller and set to music for voice and piano by Franz Schubert in 1827. The lyrics narrate the story of a lovesick young man who sets out on a journey through a winter landscape. The aimless trek through an empty and icy countryside leads him to questions of existence, identity and the meaning of life. An interesting fact is that, already in Schubert’s time, people attributed political significance to Wilhelm Müller’s poems as they recognized in them the unsettling contradiction to the comfort-seeking reactionary movements of their times.

In the first part of our exhibition Winterreise, Ali Kazma’s (1971, Istanbul, Turkey) recent double projection ‘North’ (2017) will be presented. Ali Kazma is known for his video works that question and explore the dif­ferent human activities in their emotional, social and political dimensions, as well as the obsessive ways in which humans offer resistance to their surroundings. The diptych ‘North’ takes the viewer to Spitzbergen in Norway. With his camera, Kazma explores a deserted mine, operated by the Soviets from 1930 to 1980. Time has crystallized in the buildings belonging to this former Soviet workers’ colony – as time simply seems to disappear in Kazma’s work. Or maybe historical time dissolves into unmeasurable time: the ac­cumulation of dust on floors or the changing of the seasons.

In Ali Kazma’s diptych ‘Orphanage’ (2018), which will be presented in Winterreise from February 19 onward, memories are preserved within the largest wooden building ever built in Europe: the Greek Orphanage on Büyükada, an island near Istanbul, now an empty ghost building in a state of near collapse and a witness of Turkey’s long and tumultuous ethnic history.

Axel Hütte’s (1951, Essen, Germany) diptych ‘Marignano I’ and ‘Marignano II’ (2017) shows two monu­mental photographs of trees in a winterly setting in Northern Italy. The viewer can detect some patches of snow. Comparable to Ali Kazma, Axel Hütte is an artist whose travels lead him to all parts of the world. With his camera he depicts carefully selected landscapes, almost like people: mountain sceneries, water­scapes or trees — often in full detail, more than an eye can possibly detect at once. Is it by chance that Hütte’s eye was caught by the misty trees, partly covered with moss and snow in the former battle field of Marignano?

Another contribution to this exhibition is Cevdet Erek’s (1974, Istanbul, Turkey) ‘Fireplace’ (2016), which was the centrepiece in his exhibition ‘Winterausstellung’ at the Kasseler Kunstverein, Germany in January 2016. In order to ‘measure’ the hours and days of the exhibition, Erek had a fire lit every day in the cura­tor’s stove, with as many logs of wood needed for each day. Due to fire regulations in Germany, the fire in the museum could not be a real one, as initially had been Erek’s plan. Therefore, a video of the burning fire ran during opening hours, surrounded by Erek’s seating installation. In Winterreise, ‘Fireplace’ will be a centrepiece as well, however, this time the crackling fire will be accompanied by a sturdy beat composed by Erek.

There is a significant painting in Winterreise, titled ‘Climate Report’ (2016) by Andrei Roiter (1960, Moscow, Russia). Roiter, who has been described as an ‘artist-tourist’ by Russian curator and critic Viktor Misiano, has never chosen for one destination only. Being a restless settler in two continents, Europe and the US, he constantly excavates his memories, and maps his observations. ‘Climate Report’ is, as Roiter states, a painting of a rather ‘emotional’ nature, consisting of a painted stack of colourful files — or even joyful, bright slices of postcard landscapes — beneath a block of darkness pressing it all down like a heavy paperweight or the looming shadow of our environmental crisis.

This journey ends with new work by Edwin Zwakman (1969, The Hague, Netherlands). Zwakman is known for reconstructing the world entirely from memory by building and photographing sets in his studio. The places he depicts do not exist. They are compactions of banal, yet seminal situations that can be found in endless variations anywhere in the world. He has the ability to surprise his viewer with the undisputable self-evidence of the image. Maybe they reconnect with our own memories, transforming the ordinary into the archetypical.


 

 AKINCI

Ali Kazma, NORTH, 2017, HD video 2- channel, synchronised with sound, 5:10 min.

Winterreise is een groepstentoonstelling waarin AKINCI de toeschouwer uitnodigt mee op reis te gaan door werken die ijzige momenten oproepen. Deze show loopt van 18 januari tot en met 9 maart. De ten­toonstelling is echter een continuüm in twee delen. Als gevolg hiervan zullen vanaf 19 februari sommige werken worden ingewisseld voor anderen, waardoor de tentoonstelling de winter zachtjes wegwuift. Misschien overbodig om te vermelden dat de titel Winterreise verwijst naar een cyclus van vierentwintig gedichten geschreven door Wilhelm Müller en op muziek gezet voor stem en piano door Franz Schubert in 1827. De tekst verhaalt over een verliefde jongeman die op reis gaat door een winterlandschap. De doel­loze tocht door een leeg en ijzig landschap roept vragen op over het bestaan, identiteit en de zin van het leven. Interessant om op te merken is dat al in de tijd van Schubert mensen politieke betekenis toekenden aan de gedichten van Wilhelm Müller, omdat ze daarin de verontrustende tegenspraak zagen met de troostende reactionaire bewegingen van hun tijd.

In het eerste gedeelte van onze tentoonstelling Winterreise zal Ali Kazma’s (1971, Istanbul, Turkije) re­cente dubbele projectie ‘North’ (2017) worden gepresenteerd. Ali Kazma is bekend van zijn videowerken die menselijke activiteiten in hun emotionele, sociale en politieke dimensies bevragen en onderzoeken, en ook de obsessieve manieren waarop mensen weerstand bieden aan hun omgeving. Dit tweeluik ‘North’ neemt de kijker mee naar Spitsbergen in Noorwegen. Met zijn camera verkent Kazma een verlaten mijn die door de Sovjets tussen 1930 en 1980 werd geëxploiteerd. De tijd is gekristalliseerd in de gebouwen die behoren tot de voormalige Sovjetarbeiders kolonie - zoals de tijd eenvoudig lijkt te verdwijnen in Kazma’s werk. Of misschien lost historische tijd op in onmetelijke tijd: die van accumulatie van stof op vloeren of de verandering van seizoenen.

In het tweeluik ‘Orphanage’ (2018) van Ali Kazma, dat vanaf 19 februari in Winterreise wordt gepres­enteerd, worden herinneringen bewaard in het grootste houten gebouw ooit gebouwd in Europa: het Griekse weeshuis op Büyükada, een eiland in de buurt van Istanbul, nu een leeg spookgebouw op het randje van instorten en een getuige van de lange en tumultueuze etnische geschiedenis van Turkije.

Axel Hütte’s (1951, Essen, Duitsland) tweeluik ‘Marignano I’ en ‘Marignano II’ toont twee monumentale foto’s (2017) van bomen in een winterse omgeving in Noord-Italië. De toeschouwer kan enkele vlokken sneeuw detecteren. Net als Ali Kazma is Axel Hütte een kunstenaar wiens reizen hem naar alle delen van de wereld leiden. Met zijn camera beeldt hij zorgvuldig geselecteerde berglandschappen af, alsof het mensen waren: bergketens, waterlandschappen of bomen - vaak in meer detail dan een oog in een keer kan detecteren. Is het toevallig dat Hütte’s oog werd gevangen door de mistige bomen, gedeeltelijk be­dekt met mos en sneeuw in het voormalige slagveld van Marignano?

Een andere bijdrage aan deze tentoonstelling vormt het werk ‘Fireplace’ van Cevdet Erek (1974, Istanbul, Turkije), dat in januari 2016 het centrale stuk was van zijn tentoonstelling ‘Winterausstellung’ in het Kasseler Kunstverein in Duitsland. Om de uren en dagen van de tentoonstelling te ‘meten’ liet hij elke dag een vuur in de kachel van de curator stoken met zoveel houtblokken als nodig waren voor elke dag. Vanwege brandvoorschriften in Duitsland kon het vuur geen echt vuur zijn, zoals Erek aanvankelijk van plan was geweest. Zodoende speelde een video van het brandende vuur tijdens openingsuren, omringd door de zitinstallatie van Erek. Ook in Winterreise zal ‘Fireplace’ een centraal stuk zijn, maar deze keer zal het knapperende vuur worden vergezeld door een ferme beat gecomponeerd door Erek.

Een belangrijk schilderij in Winterreise is getiteld ‘Climate Report’ (2016) van Andrei Roiter (1960, Moskou, Rusland). Roiter, die door de Russische curator en criticus Viktor Misiano is omschreven als een ‘artist-tour­ist’, heeft nooit voor maar één bestemming gekozen. Als rusteloze kolonist op twee continenten, Europa en de VS, graaft hij voortdurend zijn herinneringen op en brengt zijn waarnemingen in kaart. ‘Climate Report’ is wat Roiter noemt “een schilderij van nogal ‘emotionele’ aard”, bestaande uit een geschilderde stapel met kleurrijke bestanden - of zelfs vrolijke heldere sneden van ansichtkaartlandschappen - onder een blok duisternis, die alles neerdrukken als een zwaar presse-papier of de dreigende schaduw van onze milieucrisis.

Deze reis eindigt met nieuw werk van Edwin Zwakman (1969, Den Haag, Nederland). Zwakman staat erom bekend de wereld in zijn atelier te reconstrueren. De plaatsen die hij weergeeft, bestaan niet. Het zijn compressies van banale, maar rudimentaire situaties die overal in de wereld in eindeloze variaties te vinden zijn. Zwakman heeft het vermogen om zijn toeschouwer te verrassen met de onbetwistbare van­zelfsprekendheid van het beeld. Misschien verbinden ze zich opnieuw met onze eigen herinneringen, en transformeren ze het gewone in het archetypische.

ArtSlant has shutdown. The website is currently running in a view-only mode to allow archiving of the content.

The website will be permanently closed shortly, so please retrieve any content you wish to save.