Bigindicator

Parabéns

Event  |  Reviews  |  Comments
20171120162954-x
Leylâ Gediz: Parabéns, 2017 Video 4:10 Minutes © Courtesy of the Artist and Galerie Akinci
Parabéns

Lijnbaansgracht 317
1017 WZ Amsterdam
NL
November 24th, 2017 - January 13th, 2018
Opening: November 24th, 2017 5:00 PM - 9:00 PM

QUICK FACTS
WEBSITE:  
http://www.akinci.nl
NEIGHBORHOOD:  
Museum Area
EMAIL:  
info@akinci.nl
PHONE:  
+31 (0) 20 638 0480
OPEN HOURS:  
Tue-Sat 1-6

DESCRIPTION

During  the  conception  of  Parabéns,  Leylâ  Gediz  finds herself at a turning-point, as she exchanges  her home city Istanbul for Lisbon. Parabéns, roughly  translated into ‘congratulations’ in Portuguese, expresses an exchange of its own: one of celebration,  but also anticipation. After its utterance, the word  lingers full of expectation between one person and  another. In the exhibition at AKINCI, a similar lingering is tangible in-between the works of Leylâ Gediz,  constantly on the verge of softly pushing or pulling  the viewer into possible ways of understanding.

Earlier this year, Leylâ Gediz received high regard  for her solo exhibition at The Pill in Istanbul. Titled  Serpilen — an unusual Turkish word meaning some - thing that blooms as it is dispersed — the exhibition  proposed a poetic rendition of her studio, both in  painting and in space, constructing a multi-dimensional mode of representation in their reciprocal balance. Yes, Leylâ Gediz is a painter at first, but in her  installation-like arrangements her paintings comprise a time and space beyond the canvas alone. In  Parabéns, her paintings are echoes of each other,  slight shifts of focus, of moments, of assimilation.  The flat silhouette in Obscura, for instance, echoes  the rounder figure in Encounter II and, from a different angle this time, Encounter I, in which a play of  shadows reveals the presence of someone behind  the scene, behind the viewer even. A disorientation  ever so subtle, but softly pushing and pulling any  perception too fixed.

In turn the paintings are echoed by two sculptural  assemblages in space — or vice versa, as it is never quite certain, or relevant, what comes first or  last in the work of Leylâ Gediz. On the contrary, it  is what happens in-between that is essential. In- between object and viewer, in-between moments,  in-between what is shown and what is suggested.  One detail tunes into the other and, together, a total installation is composed through which viewers  can navigate and string together their own compre - hension of meaning. A meaning not so obvious, per haps, but all the more sensible.

Moreover, in-between all that can be seen, a singing  voice drifts from the back of the space where a film is  projected. The film is a stop-motion of photographs,  family photos, seemingly depicting the singer herself.  Though the singer is hardly ever visible, it is exactly  her absence that makes her an epitome of what is  missing and what is missed. Leylâ Gediz: “The video  is a work of an amateur in the field, which is some - thing I like. I like the sense of freedom this entails, this  sketchy, raw feeling that counterpoises any stiffness  or stubbornness embedded in oil paintings.” Indeed,  in the fundamental sense of the word ‘amateur’, a  labourer of love, one can allow oneself a curiosity  so sincere and untainted, naive even, that it may lay  bare an ethos far more gripping than what one might  be prepared for. The honesty of this is evident in the  work of Leylâ Gediz, like the honest exchange of joy  and expectation when exclaiming Parabéns.

Leylâ  Gediz  was  born  in  Istanbul  in  1974.  Gediz  occupies an important place in the field of visual arts in  Turkey and abroad. After attending the Staedelschule  für Bildende Künste in Frankfurt and the Chelsea College of Art and Design in London, she completed her  MA in Visual Arts at Goldsmiths College (London)  and a BA in Fine Art at The Slade School of Fine Art,  UCL (London). She has been widely exhibited and her  work is included in several prestigious private and public collections. Three of her works previously shown  during Serpilen at The Pill are being presently exhibited in the Collection presentation at the Van Abbemuseum Eindhoven.

AMSTERDAM ART WEEKEND

24 – 26 November 2017

 

Leylâ Gediz – Parabéns

 

Friday 24 November

VIP Opening 10 am – 1 pm

Opening 1 – 5 pm

Gallery Night 5 – 10 pm

 

Saturday 25 November

Opening hours: 12 – 8 pm

 

Artist talk at AKINCI with Leylâ Gediz & Arie Amaya – Akkermans, 3 – 4 pm

 

Sunday 26 November

Opening hours: 12 – 6 pm

 

Public Seminar by Kunstvlaai hosted by Goethe Instituut

with Melanie Bonajo & Bart van Heide, 12-1.30 pm

 

Intimate concert by  I, poor romantic at AKINCI, 4 pm


De  totstandkoming  van  Parabéns  valt  samen  met  een  keerpunt  in  Leylâ  Gediz’  leven:  zij  verwisselt  haar geboortestad Istanbul voor een nieuw bestaan  in  Lissabon.  Eenvoudig  vertaald  uit  het  Portugees  betekent  Parabéns  ‘gefeliciteerd’  —  eveneens  een  soort uitwisseling: van gedeelde vreugde, een geza - menlijke  viering.  Eenmaal  geuit  zindert  het  woord  vol verwachting tussen gever en ontvanger in. Een  soortgelijke verwachting is voelbaar tussen de wer - ken  van  Leylâ  Gediz  in  haar  show  bij  AKINCI.  Hier  vindt ook een zindering plaats, verwachtingsvol la - verend tussen ruimte en tijd, beeld en verbeelding.

Eerder  dit  jaar  gooide  Leylâ  Gediz  hoge  ogen  met  haar solo tentoonstelling bij The Pill in Istanbul. De  titel luidde Serpilen — een specifiek Turks woord  dat zoiets betekent als uiteenspattend bloeien. De  show was een poëtische verbeelding van haar ate - lier, zowel geschilderd als met objecten in de ruimte,  waardoor een multidimensionale ervaring ontstond  die  werd  geconstrueerd  door  de  beeldrijm  tussen - beide: schilderij en ruimte. Leylâ Gediz is inderdaad  bovenal  kunstschilder,  maar  door  haar  ruimtelijke  composities en installaties reiken haar schilderijen  altijd verder dan het doek alleen, vormen zij onder - deel van een groter geheel. In Parabéns citeren haar  schilderijen elkaar: door een soort in- of uitzoomen  verbeelden zij subtiele verschuivingen in tijd en blik - veld. Zo lijkt het platte silhouet in Obscura vanuit het  standpunt in Encounter I ineens een rond figuur. En - counter II zoomt nog verder uit waardoor het scha - duwspel áchter het figuur zichtbaar wordt, achter  de toeschouwer misschien zelfs. Een uiterst verfijnd  ruimtelijk spel dat het beeld — of onze verbeelding  — net iets uit zijn voegen trekt, uit het kader trekt,  de ruimte in.

Op hun beurt worden de schilderijen in de ruimte  zelf geciteerd. Twee assemblages verbeelden (deels)  wat op het doek zichtbaar is. Of andersom, want het  is nooit helemaal zeker, of relevant, wat voor en na  komt in het werk van Leylâ Gediz. In tegendeel, wat  zich ertussenin afspeelt staat centraal. Tussen object  en toeschouwer, tussen momenten in tijd, tussen  beeld en suggestie. Alle details staan op elkaar afge - stemd en vormen samen één compositie waartussen  de  toeschouwer  kan  laveren  om  het  totaalbeeld  te  duiden. Een duiding die misschien eerder voelbaar is  dan zichtbaar.

Tussen alle beelden door laveert ook iets anders: een  melodieus  gezang  vanuit  de  achterkamer  waar  een  film wordt getoond. De film is een stop-motion van  foto’s  —  mogelijk  kiekjes  van  de  zangeres  zelf,  hoe - wel  ze  nooit  echt  in  beeld  komt.  Haar  afwezigheid  maakt  haar  een  toonbeeld  voor  gemis.  Leylâ  Gediz:  “De film is het werk van een amateur, maar dat vind ik  juist mooi. Ik hou van de losheid ervan, het ruwe, het  beweeglijke, helemaal vrij van de verstijfde halsstar - righeid dat een olieverf schilderij soms kan hebben.”  Ja, in essentie is een ’amateur’ een liefdeswerker, ie - mand  die  zich  kan  veroorloven  belangeloos  nieuws - gierig en gepassioneerd te zijn. Zo oprecht dat soms  gevoelige  snaren  geraakt  kunnen  worden  die  daar  niet op beducht waren. Die benadering is ontroerend  en kenmerkend voor het werk van Leylâ Gediz, gelijk  de oprechte gelukswens in een woord als Parabéns.

Leylâ  Gediz  werd  in  1974  geboren  in  Istanbul.  Haar  reputatie binnen de kunsten is aanzienlijk, zowel in  Turkije als daarbuiten. Nadat zij de Staedelschule für  Bildende Künste in Frankfurt en de Chelsea College of  Art and Design in London voltooide, behaalde zij haar  MA in Visual Arts bij Goldsmiths College (London) en  een BA in Fine Art bij The Slade School of Fine Art, UCL  (London). Haar werk is ruimschoots tentoongesteld en  opgenomen in talloze prestigieuze collecties, zowel pri - vé als publiek. Drie van haar werken uit haar show Ser - pilen worden momenteel tentoongesteld in de collectie  presentatie van het Van Abbemuseum Eindhoven.

ArtSlant has shutdown. The website is currently running in a view-only mode to allow archiving of the content.

The website will be permanently closed shortly, so please retrieve any content you wish to save.