Event  |  Reviews  |  Comments
"Giles" Installation view © Photo by Silia Psychi
Curated by: Artemis Baltoyanni

3 Merlin Street
10671 Athens
September 22nd, 2016 - November 26th, 2016
Opening: September 22nd, 2016 7:00 PM - 9:00 PM

Tue-Fri 11-6; Sat 11-3


Indeed he was so like a certain old memory of myself, and yet so foreign, even wild, I was put in mind of three dozen old stories wherein the hero meets his own reflection or is negotiated with by a personage from nether realms.
—John Barth, Giles Goat-Boy

Gagosian Gallery is pleased to present “Giles,” a group exhibition curated by Artemis Baltoyanni, inspired by John Barth's 1966 comic novel Giles Goat-Boy.

Uncannily Orwellian, this nihilistic Cold-War parody takes place on a university campus that is, evidently, a stand-in for the universe. The novel's main character, Giles Goat-Boy, has been raised in a barn alongside goats. One day, he realizes that he's not one of the goats but rather, human. From there, he decides that his true calling is to become “Grand Tutor,” a mysterious and vaguely defined honorific. As it happens, the meaning of “Grand Tutor” remains unclear, but it appears to be some kind of spiritual leader or messiah.

In Goat-Boy we find an alter ego of the author, one that captures the rite of passage from budding writer to maturity—and perhaps, even later, recognition and renown. At the beginning of the book, Barth includes a “Publisher's Disclaimer” and a “Cover Letter to the Editors and Publishers” in which he claims that the story of Goat-Boy is not a product of his imagination, but rather was handed down to him by a certain Giles Stoker. In turn, Stoker asserts that the book was composed by a computer named WESCAC. An absurdist postscript further amplifies the blurring of fiction and reality, placing Giles Goat-Boy in the venerable tradition of meta-fiction.

Taking the novel as a point of departure, the artists included in this exhibition summon up Giles Goat-Boy's unmistakable spirit of self-reflection and dark humor. Alter egos, self-portraits, or orphaned parts of the body become the visual counterparts of meta-fiction, in artworks that display awareness of the artist's vexed struggle with the muse. Take Maurizio Cattelan’s Untitled (2009), a playful depiction of the artist-trickster hiding his face inside a rubber boot, his distinctive nose protruding, as successful in his disguise as an ostrich with its head in the ground. Where to hide one's lack of ideas? Or Josh Kline’s Forever 27 (2013), featuring a hipsterized, very much alive Kurt Cobain discussing his upcoming art show, which fits art-making within the current commodification system that produces celebrities and idealizes youth.

In the work of Apostolos Georgiou, in which a lonely painter holds a depiction of somebody else's togetherness, the pursuit of love and the achievement of ambitions are closely intertwined, the one reflecting the other. Goat Boy’s quest for Grand-Tutor status is in some ways not unlike that of becoming an artist. Mirrored in the struggle between his caprine and human natures is the eternal debate between natural talent, destiny, and choice. Love, too, with its excesses and shortcomings, becomes a metaphor for the creative process. Goat-Boy continues on his lonely journey of self-doubt towards an unresolved ending that is never graced by concrete answers.

Μου θύμιζε τόσο πολύ μια παλιά ανάμνηση του εαυτού μου, αλλά ήταν συγχρόνως και τόσο ξένος, σχεδόν άγριος, που μου' ρθαν στο μυαλό καμιά σαρανταριά παλιές ιστορίες όπου ο ήρωας συναντάει το είδωλό του ή έχει ν' αντιμετωπίσει έναν από τους χαρακτήρες από τα κάτω βασίλεια.
—John Barth, Giles Goat-Boy

Η Gagosian Gallery παρουσιάζει την ομαδική έκθεση “Giles” σε επιμέλεια της Άρτεμις Μπαλτογιάννη, με πηγή έμπνευσης το κωμικό μυθιστόρημα “Giles Goat-Boy” που έγραψε ο John Barth το 1966.

Αυτή η μηδενιστική, οργουελική παρωδία του Ψυχρού Πολέμου εκτυλίσσεται σε μια πανεπιστημιούπολη που συμβολίζει το σύμπαν. Ο κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος, Giles Goat-Boy, έχοντας μεγαλώσει σε στάβλο με κατσίκια, νομίζει πως είναι και ο ίδιος ένα απο αυτά. Μια μέρα συνειδητοποιεί ότι ο ίδιος δεν είναι τράγος, αλλά άνθρωπος. Από εκείνο το σημείο και ύστερα αποφασίζει ότι η πραγματική κλίση του είναι να γίνει “Μέγας Διδάσκαλος”—τίτλος σημαντικός αλλά μυστήριος και ασαφής. Στην ουσία η έννοια του “Μεγάλου Διδασκάλου” δεν προσδιορίζεται ποτέ, η ασάφεια του όμως παραπέμπει σε πνευματικό αρχηγό ή μεσσία.

Στο Goat-Boy ανακαλύπτουμε ένα alter ego του συγγραφέα, οι περιπέτειές του συμβολίζουν τη μετάβαση από τα πρώτα συγγραφικά βήματα έως την ωριμότητα—ίσως και μέχρι την αναγνώριση και τη φήμη. Στην αρχή του βιβλίου ο Barth έχει συμπεριλάβει μια “Δήλωση αποποίησης ευθύνης εκ μέρους του εκδότη” και μια “Συνοδευτική επιστολή προς τους επιμελητές και εκδότες” στην οποία διατείνεται ότι η ιστορία του Goat-Boy δεν είναι δικό του δημιούργημα, αντιθέτως του την είχε παραδώσει ένας κάποιος κύριος Giles Stoker. ΟStoker, με τη σειρά του, επιμένει ότι ένας υπολογιστής με το όνομα WESCAC συνέγραψε το βιβλίο. Ένα παράλογο υστερόγραφο εντείνει ακόμη περισσότερο την ασάφεια των ορίων μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, τοποθετώντας το βιβλίο “GilesGoat-Boy” στο πλαίσιο της σημαντικής παράδοσης της μεταμυθοπλασίας.

Με αφετηρία το μυθιστόρημα, οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην έκθεση μοιράζονται με τον συγγραφέα το αδιαμφισβήτητο πνεύμα αυτοπαρατήρησης και το μαύρο χιούμορ του. Alter egos, πορτρέτα του καλλιτέχνη ή μεμονωμένα μέλη του σώματος μεταμορφώνονται στο εικαστικό ισοδύναμο της μεταμυθοπλασίας, καθώς στην έκθεση περιλαμβάνονται έργα τέχνης που έχουν απόλυτη επίγνωση της πολύπαθου πάλης (σχέσης) του καλλιτέχνη με τη μούσα του. Απτό παράδειγμα το έργο Untitled (2009) του Maurizio Cattelan, μια παιχνιδιάρικη απεικόνιση του καλλιτέχνη-φαρσέρ να κρύβει το πρόσωπό του μέσα σε μια μπότα από καουτσούκ, με τη χαρακτηριστική μύτη του να εξέχει, κρυμμένος εξίσου αποτελεσματικά όσο μια στρουθοκάμηλος με το κεφάλι της στο χώμα. Πού μπορεί να κρύψει κανείς την έλλειψη έμπνευσης; Άλλο παράδειγμα, το έργο Forever 27 (2013) του Josh Kline, όπου ο Kurt Cobain είναι ολοζώντανος, μεταμορφωμένος σε χίπστερ, και μιλάει για την επερχόμενη έκθεση με έργα του. Ο Kline εντάσσει τη δημιουργία τέχνης στο τρέχον (σταρ σύστεμ) σύστημα εμπορευματοποίησης που παράγει διασημότητες και εξιδανικεύει τη νιότη.

Η επιθυμία του Goat-Boy να μεταμορφωθεί σε “Μέγα Διδάσκαλο” δεν διαφέρει πολύ απο την επιθυμία να γίνει κάποιος καλλιτέχνης.

Στο έργο του Απόστολου Γεωργίου, ένας μοναχικός ζωγράφος κρατάει στα χέρια του την απεικόνιση της συντροφικότητας κάποιων άλλων, η αναζήτηση της αγάπης και η επίτευξη στόχων είναι στενά συνδεδεμένες, η μία αντικατοπτρίζει την άλλη. Στην εσωτερική πάλη μεταξύ της ανθρώπινης και της ζωώδους φύσης του Goat-Boy συναντούμε την αιώνια διαμάχη ανάμεσα στο φυσικό ταλέντο, το πεπρωμένο και την επιλογή. Η αγάπη, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά της, γίνεται μια μεταφορά για τη δημιουργική διαδικασία. Το Goat-Boyσυνεχίζει τη μοναχική περιπλάνησή του στην αυτοαμφισβήτηση προς ένα τέλος αβέβαιο, απροσδιόριστο, χωρίς συγκεκριμένες απαντήσεις.

ArtSlant has shutdown. The website is currently running in a view-only mode to allow archiving of the content.

The website will be permanently closed shortly, so please retrieve any content you wish to save.