In which language shall I tell my story?

Event  |  Reviews  |  Comments
© Courtesy of the Artist and Stedelijk Museum Schiedam
© Courtesy of the Artist and Stedelijk Museum Schiedam
In which language shall I tell my story?

Hoogstraat 112-114
3111 HL Schiedam
September 15th, 2012 - January 13th, 2013
Opening: September 15th, 2012 10:00 AM - 5:00 PM

+31 (10) 246 3666
Tue-Sun 10-5
photography, installation, video-art, conceptual


‘In which language shall I tell my story? In Turkish, Dutch or Kurdish?’ These are the opening words of the film Qanok (director’s first cut, 2012) by Seyit Battal Kurt (Toprakkale, 1978): a film about the landscape of his youth. Now, twenty years later he returns to Toprakkale, the village of his youth in the extreme eastern part of Turkey, near the border with Armenia and Iran. During his stay there, he reflects upon his life. In this way, a personal, autobiographical narrative slowly unfolds. It is the story of a migrant, of children of immigrant workers, and also of the position of the Kurdish population.

With the exhibition entitled In which language shall I tell my tale?, the Stedelijk Museum Schiedam brings together ten artists from Turkey and the Netherlands who recount their stories with themes such as identity, origins, migration, changing social structures, perception of time as a measurable phenomenon, and dreams of a better future. What drew attention during the interviews with these artists was that they all managed to articulate their tales in an extraordinarily beautiful and powerful way. They fuel narrative imagery with their expressive work; they reveal to us a whole new world.

The story as a medium

Telling stories is a universal phenomenon. The Persian culture and our own traditions based upon ancient Greek and Roman culture comprise a number of classical and imaginative stories, such as One Thousand-and-One Nights and The Iliad and The Odyssey. In their own era, these stories had not only an entertaining function but also served to dispel anxieties or to bring order to a chaotic world. Even today, the narrative is regarded as an important medium. Talking about our personal lives helps us construct our identity and thus define our personality. The Dutch-Turkish artist Kurt also attempted to reconstruct his life story in his film Qanok, in order to give his existence in two worlds some kind of certainty, significance and direction.

Stories also have a normative character. This is still the power and the merit of stories. They contain pieces of wisdom about life, they have an educational function, or pass on prevailing values and norms. In the animated video entitled Ibretnüma (2009), which means ‘exemplary’ in English, CANAN (Istanbul, 1970) builds upon this fact. Her work is based upon folktales and refers to the narratives in One Thousand-and-One Nights. The mother of the young beauty Fadike arranges a marriage for her daughter and Fadike moves from the countryside to the city of Istanbul. Her life is determined by the edifying existential lessons of her mother and by the growing popular media culture that propagates a specific feminine image. With this work, CANAN, who prefers to be known by only het first name in capitals, underlines the influence and power of structures, such as family, religion and the state, upon being a female in present-day society.

Humorous alternatives

In her work, Nilbar Güreş (Istanbul, 1977) also explores issues that are related to being a woman, but from a less strictly feminist approach. She questions the traditional role patterns and sketches humorous alternatives. In the video loop Wolf and Lamb, two children are playing in the fading twilight. The boy is wearing a wolf mask, the girl a lamb’s mask. The boy howls like a wolf as he chases the bleating lamb. The seemingly innocent game is ominous at the same time. Until the whole suddenly takes an amusing turn. It is no longer clear who is chasing whom and who is imitating which sounds. Role patterns are breached in the heat of the game.

Şükran Moral (Terme, 1962) acquired fame primarily with her controversial performances in which she, too, questions traditional role patterns. Accordingly, in the film registration Brothel (1997), we see Moral herself, scantily clad in the door opening of a brothel in the Istanbul quarter of Yuksekkaldirim. Here, prostitution generally takes place behind closed doors. For this reason, dozens of mainly male passers-by look at her surprisedly and disapprovingly – in addition to lecherously. On the door there is a sign: Museum of Modern Art, by means of which Moral draws a comparison between, on the one hand, viewing and absorbing images in a museum and, on the other, the objectification of the woman as a user object and merchandise within prostitution.

In Married, with three men (2010) we are witness to Moral’s marriage ceremony with three pristine young men in a traditional village in south-east Turkey. Although polygamy is forbidden according to Turkish law, it still occurs frequently, says Moral. She gives rise to many controversies with her performances. With her themes – such as prostitution and the unequal relationships between men and women – she not only stimulates discussion within the art world, but also opens the debate within local communities and in the national press.

Avant-gardist visual language

For years, Mehmet Güleryüz (Istanbul, 1938) has been an exemplary figure in the development of present-day art in Turkey. From the sixties onward, when drawing was still an undervalued genre in Turkey, he manifested himself with his marvellous draughtsmanship. His works consist of concealed political comments, reflections on inter-personal relationships, and sexuality. His drawing diaries exhibit an inexhaustible urge to consistently approach the medium in a new way. His dynamic and sketch-like signature entices the eye to follow individual lines, and thus to re-experience the drawing process and to incorporate the intimate universe of the drawing.

Yildiz Moran Arun (Istanbul, 1932-1995) is regarded as one of the avant-garde, just like Güleryüz. In the fifties, when being an artist was certainly no feminine vocation and art photography had much ground to make up in Turkey, she travelled with her camera throughout the country. She captured poetic images in, above all, Istanbul and Anatolia: a man drinking tea between enormous stacks of baskets, a girl embroidering a floral pattern in deepest concentration. Arun’s pictures radiate sympathy for the individual and an acute eye for the poetry of everyday scenes. After 1962, Arun shifted her attention entirely to maternity. Last year, for the first time in a very long period, her work was shown at the twelfth Istanbul Biennial (2012). The Stedelijk Museum Schiedam is proud to be the first institution in the Netherlands to display Arun’s work in the Netherlands.

The personal, the past and the future

Ahmet Polat (Roosendaal, 1978) is the son of a Turkish father and a Dutch mother. After graduating from the St. Joost Academie in Breda in 2000, he worked as a freelance photo journalist. He soon pointed his camera at his own projects in which he explored prejudices, notions of identity, and the dynamics within and between communities. Traces is a study project on the Afro-Turkish community. Little is known of this minority group, which arose in the era of Ottoman slavery. Since 2005, Polat has been traversing Turkey, seeking the personal stories behind this minority group, which, just like his own cultural background, is rooted in two cultures. With these photos he attempts to rescue this history from oblivion. In this way, Polat gradually gives shape to a complex history and to a cultural minority that had almost vanished from view.

The conceptual work of Cevdet Erek (Istanbul, 1974) often originates from personal narratives, too. In his Rulers and Rhythm Studies (2007-2011), consisting of sixteen rulers, he records personal, historical or miscellaneous perceptions of time. For Father’s Timeline (2007) for example, Erek asked his father to recount the story of his life. The result is a ruler on which years of political and personal occurrences alternate with one another. He also created a ruler on which the alternation between days (white) and nights (black) has been visualized. And there is a ruler that changes from the Ottoman Turkish alphabet to Latin script in 1928, when the reforms of Kemal Atatürk were implemented.

In the video loop The Road to Tate Modern (2003), by Erkan Özgen (Derik, 1971) and Şener Özmen (Idil, 1971), two men, one on a horse and the other on a donkey, meander through the dry Anatolian mountain landscape. Having arrived at a river, and seeking the continuation of the route, they see someone approaching at a distance. Will he be able to tell them the way to the Tate Modern in London?

“In welke taal zal ik je mijn verhaal vertellen? In het Turks, Nederlands of Koerdisch?” Met deze woorden begint de film Qanok (director´s first cut, 2012) van Seyit Battal Kurt (Toprakkale, 1978): een film over het landschap uit zijn jeugd. Nu, twintig jaar later keert hij terug naar Toprakkale het dorp uit zijn jeugd in het uiterste oosten van Turkije, nabij de grens van Armenië en Iran. Gedurende zijn verblijf reflecteert hij op zijn leven. Zo ontvouwt zich een persoonlijk, autobiografisch verhaal. Het is een verhaal over een migrant, over kinderen van gastarbeiders, maar ook over de positie van de Koerdische bevolking.

Het Stedelijk Museum Schiedam brengt met de tentoonstelling In welke taal zal ik u mijn verhaal vertellen… tien kunstenaars uit Turkije en Nederland bij elkaar, die hun verhaal vertellen over thema´s als identiteit, herkomst, migratie, veranderende sociale structuren, beleving van tijd als meetbaar fenomeen en dromen over een betere toekomst. Wat opviel tijdens gesprekken met deze kunstenaars, is dat ze allemaal op een uitzonderlijk mooie en krachtige manier hun verhalen weten te vertellen. Met hun werk spreken ze de verhalende verbeelding aan; ze leggen een wereld voor ons open.

Het verhaal als medium

Het vertellen van verhalen is een universeel fenomeen. Zowel de Perzische cultuur als onze op Griekse en Romeinse cultuur gestoelde tradities kennen een aantal klassieke en tot de verbeelding sprekende verhalen, zoals de vertellingen van Duizend-en-één-nacht en de Ilias en Odyssee. Deze verhalen hadden in hun eigen tijd niet alleen een verstrooiende functie, maar dienden ook om angsten te bezweren of om orde te scheppen in een chaotische wereld. Ook vandaag de dag wordt het verhaal gezien als een belangrijk medium. Vertellen over ons persoonlijk leven helpt ons onze identiteit te construeren en zo onze persoonlijkheid te definiëren. Ook de Nederlands-Turkse kunstenaar Kurt tracht in zijn film Qanok zijn eigen levensverhaal te reconstrueren, om zo zijn bestaan in twee werelden een zekere eenheid, duiding en richting te geven.

Verhalen hebben ook een normatief karakter. Dit is nog steeds de kracht en de macht van verhalen. Ze bevatten wijsheden over het leven, hebben een opvoedkundige functie of geven heersende waarden en normen door. In de animatievideo Ibretnüma (2009), wat in het Nederlands ‘voorbeeldig’ betekent, bouwt CANAN (Istanbul, 1970) voort op dit gegeven. Het werk is gebaseerd op volksverhalen en refereert aan de vertellingen van Duizend-en-één-nacht. Fadike, een jonge schoonheid, wordt door haar moeder uitgehuwelijkt en verhuist van het platteland naar Istanbul. Haar leven wordt bepaald door de stichtelijke levenslessen van haar moeder en door de toenemende populaire beeldcultuur, die een specifiek vrouwbeeld modelleert. CANAN, die het prefereert om alleen met haar voornaam in hoofdletters te worden vermeld, onderstreept met dit werk de invloed en de macht van structuren zoals familie, religie en de staat op het vrouw-zijn in een hedendaagse maatschappij.

Humoristische alternatieven

Nilbar Güreş (Istanbul, 1977) exploreert in haar werk eveneens vragen die te maken hebben met het vrouw-zijn, maar vanuit een minder streng feministische invalshoek. Zij bevraagt traditionele rollenpatronen en schetst humoristische alternatieven. In de videoloop Wolf and Lamb spelen twee kinderen in het schemerende avondlicht. De jongen draagt een wolfsmasker, het meisje een lamsmasker. De jongen jankt als een wolf terwijl hij achter het mekkerende meisje aanholt. Het ogenschijnlijk onschuldige spel is onheilspellend tegelijkertijd. Tot het geheel een geestige wending krijgt. Het is niet meer duidelijk wie achter wie aanholt en wie welke geluiden imiteert. Rollenpatronen worden al spelend doorbroken.

Şükran Moral (Terme, 1962) heeft vooral bekendheid verworven met haar omstreden performances waarin ze traditionele rollenpatronen aan de kaak stelt. Zo zien we in de filmregistratie Brothel (1997) Moral zelf, schaars gekleed in de deuropening van een bordeel in de Istanbulse wijk Yuksekkaldirim. Prostitutiepraktijken spelen zich hier normaal achter gesloten deuren af. Tientallen, voornamelijk mannelijke passanten, kijken haar daarom ook - naast verleidelijk - verbaasd en afkeurend aan.

Op de deur staat een bordje: Museum voor Moderne Kunst, waarmee Moral een vergelijking maakt tussen enerzijds het kijken naar en zich toeëigenen van beelden in een museum en anderzijds de objectivering van de vrouw als gebruiksvoorwerp en handelswaar binnen de prostitutie.

In Married, with three men (2010) zijn we getuige van Morals huwelijksvoltrekking met drie maagdelijke jonge mannen in een traditioneel dorp in zuid-oost Turkije. Hoewel polygamie volgens de Turkse wet is verboden, komt het volgens Moral nog vaak voor. Met haar performances veroorzaakt Moral veel controverses. Zo zet ze haar thema’s - zoals prostitutie en ongelijke verhoudingen tussen mannen en vrouwen - niet alleen binnen de kunstwereld op de kaart, maar opent ze ook het debat binnen de betrokken lokale gemeenschappen en in de nationale pers.

Avant-gardistische beeldtaal

Mehmet Güleryüz (Istanbul, 1938) is richtinggevend geweest voor de ontwikkeling van de moderne hedendaagse kunst in Turkije. Vanaf de jaren ’60, toen tekenkunst in Turkije nog een ondergewaardeerd genre was, profileerde hij zich met zijn tekeningen. Het zijn verdekte politieke commentaren, reflecties op intermenselijke relaties en seksualiteit. Uit zijn tekendagboeken spreekt een onophoudelijke drang om het medium steeds op een andere manier te ontdekken. Zijn dynamische en schetsmatige handschrift verleidt het oog tot het volgen van de afzonderlijke lijnen, zo het tekenproces te herbeleven en zich op deze wijze het intieme universum van de tekening toe te eigenen.

Yildiz Moran Arun (Istanbul, 1932 – 1995) wordt net als Güleryüz tot de avant-garde gerekend. In de jaren vijftig, toen het kunstenaarschap zeker nog geen vrouwenaangelegenheid was en de kunstfotografie in Turkije nog veel terrein moest winnen, trok zij met haar camera door stad en land. In vooral Istanbul en Anatolië ving zij poëtische beelden: een man drinkt thee tussen torenhoge opeenstapelingen van manden, een meisje borduurt zeer geconcentreerd een bloemenpatroon. Uit Aruns beelden spreken mededogen voor het individu en een scherp oog voor de poëzie van het alledaagse. Na 1962 legde Arun zich volledig toe op het moederschap. Haar werk werd het afgelopen jaar na lange tijd voor het eerst weer getoond op de twaalfde Istanbul Biënnale (2012). Het Stedelijk Museum Schiedam is er trots op als eerste Aruns werk in Nederland te kunnen tonen.

Het persoonlijke, de geschiedenis en de toekomst

Ahmet Polat (Roosendaal, 1978) is zoon van een Turkse vader en Nederlandse moeder. Na zijn afstuderen in 2000 aan de St. Joost Academie in Breda werkte hij als freelance fotojournalist. Al snel richtte hij zijn camera op zijn eigen projecten waarin hij vooroordelen, noties over identiteit en de dynamiek binnen en tussen gemeenschappen onderzocht. Traces is een onderzoeksproject naar de Afro-Turkse gemeenschap. Over deze minderheidsgroepering, die ontstond in het Ottomaanse slavernijverleden, is nog maar weinig bekend. Polat doorkruist sinds 2005 Turkije, op zoek naar de persoonlijke verhalen van deze minderheidsgroepering, die net als zijn eigen culturele achtergrond, wortelt in twee culturen. Met zijn foto’s probeert hij deze geschiedenis aan de vergetelheid te ontrukken. Zo geeft Polat langzaam gestalte aan een complexe geschiedenis en culturele minderheid die nog nauwelijks gezicht had.

Ook Cevdet Ereks (Istanbul, 1974) conceptuele werk vindt vaak zijn oorsprong in persoonlijke verhalen. In zijn Rulers en Rythm Studies (2007 – 2011), bestaande uit een zestiental linialen, legt hij persoonlijke, historische of andersoortige tijdsbelevingen vast. Voor Father’s Timeline (2007) bijvoorbeeld vroeg Erek aan zijn vader hem zijn levensverhaal te vertellen. Het resultaat is een liniaal waarop jaartallen van politieke en persoonlijke gebeurtenissen elkaar afwisselen. Ook maakte hij een liniaal waarop de afwisseling tussen dagen (wit) en nachten (zwart) wordt gevisualiseerd. En een liniaal die in het jaar 1928, toen de hervormingen onder Kemal Atatürk werden doorgevoerd, overgaat van het Ottomaanse naar het Latijnse schrift.

In de videoloop The Road to Tate Modern (2003), van Erkan Özgen (Derik, 1971) en Şener Özmen (Idil, 1971), dwalen twee mannen, een op een paard en de andere op een ezel door het dorre, Anatolische berglandschap. Aangekomen bij een rivier en voort zoekend naar de weg, zien zij in uit de verte een man naderen. Kan hij hen misschien de weg wijzen naar de Tate Modern in Londen?