The Crime Was Almost Perfect

Event  |  Reviews  |  Comments
© Image courtesy of APFEL (London)
The Crime Was Almost Perfect
Curated by: Cristina Ricupero

Witte de Withstraat 50
3012 BR Rotterdam
January 24th, 2014 - April 27th, 2014
Opening: January 24th, 2014 5:00 PM - 8:00 PM

Other (outside areas listed)
+31 (0)10 4110144
Tue-Sat 11-6; closed Mon and during installation
film, installation


Witte de With Center for Contemporary Art is proud to announce The Crime Was Almost Perfect—an exhibition that brings together over forty artists who cross the bridges linking art and the aesthetics of crime. The Crime Was Almost Perfect is also the first exhibition to present works in the new exhibition space on the ground floor of the institution.

Like any good detective story, art history is filled with enigmas, myths, and riddles waiting to be unraveled. Solving these intellectual puzzles is a common pleasure and few are immune to such a cultural temptation.

Although the link between art and crime can be traced back to ancient times, Thomas De Quincey explicitly theorized this connection in his notorious essay “On Murder Considered As One Of The Fine Arts” (1827). The nineteenth century also saw the growing importance of photography both in the development of criminology and in the new sensationalism of the tabloid press—two phenomena that popularized the genre of the detective story. Cinema soon became the perfect medium for capturing the dubious charm of violence and transforming it into pleasurable images.

Following De Quincey’s ironic proposal to analyze murder from an aesthetic point of view, The Crime Was Almost Perfect is an exhibition that invokes the spirits of visual art, architecture, cinema, criminology, and the modern crime genre, transforming the rooms of Witte de With and the streets of Rotterdam into multiple ‘crime scenes’.

Beyond crime, there is Evil. Thus The Crime Was Almost Perfect necessarily examines the relationship between ethics and aesthetics. Questioning the role of authorship, authenticity, trickery, and fraud, the exhibition blurs the dichotomy between ‘good’ and ‘bad’ taste, while also highlighting the double bind of ‘crime as art’ and ‘art as crime’.

The exhibition brings together over forty local and international artists who cross the bridges linking art and the aesthetics of crime, including challenging works encompassing a multitude of artistic strategies. New and already existing projects as well as a collection of unexpected objects are immersed in unorthodox ways within an environment specially designed by Fabian Marti, that guides the viewer through routes containing different chapters.

Some of the works in the exhibition reflect the detective’s obsessive curiosity and interpretation, the narcissistic identification with the criminal, as well as the spectator’s fetishistic pleasure. A few projects deal with authenticity and frauds that could be considered as ‘art crimes’; some play with the artist’s role as subversive and marginal; others with law, order, and transgression; certain projects tend to represent crime as macabre and sublime as in the cinematic; while a few proposals provide evidence of public historical events—social, political crimes. A few projects could be said to combine selections of these main tendencies.

Eva Grubinger puts up a flag and a brass plaque on the facade of Witte de With, turning it into the Embassy of Eitopomar, a utopian kingdom ruled by the evil master villain Dr. Mabuse. Close to the entrance desk, a wall painted by Jean-Luc Blanc resembles the cover of a pulp magazine signed with the show’s title. Monica Bonvicini presents a machine of torture and desire consisting of six climbing belts in black latex suspended by chains on a slowly turning steel ring. “Why is desire always linked to crime?”, a quote from Karl Holmqvist’s film, will be constantly on the spectators’ mind, whereas Rupert Norfolk’s Guillotine represents the ultimate symbol of capital punishment, a disquieting presence that remains emblematic. In the film Murder in Three Acts, Aslı Çavuşoğlu mimics the television crime genre (exemplified by the series Crime Scene Investigation) showcasing exhibitions as crime scenes and art works as weapons, while Fabian Marti leaves imprints of his hands throughout the gallery spaces. Gabriel Lester creates a cinematographic loop of crime scenes in a park and projects it onto the surrounding walls and on the visitor, fetishizing violent images. The cinematic is also present through uncanny paintings by Dan Attoe, Richard Hawkins, and Dawn Mellor as well as with Brice Dellsperger’s and Aïda Ruilova’s films. Lili Reynaud-Dewar stages an elaborate installation addressing Jean Genet’s life and work as a writer, an activist, and a thief, while Dora Garcia invites the audience to steal a book. A monumental installation by Kader Attia evokes an oppressive labyrinth where images from his own private collection of newspapers and comic strips repeatedly depict the non-Western person as a beast or monster—like in the manipulations undertaken by colonialist propaganda. Jim Shaw ironically portrays businessmen as zombies through a set of paintings and a film, while Saâdane Afif presents the Centre Pompidou as a coffin softly killing the museum. These are just a few examples of the types of works that will be offered to the audience to be discovered during their visit to The Crime Was Almost Perfect.

About Cristina Ricupero
Cristina Ricupero (Italian-Brazilian) is a Paris-based independent curator and art critic. She has curated exhibitions world-wide, and is known for her special interest in social issues and in constructing a story line through an exhibition with projects such as Fundamentalisms of the New Order (Kunsthal Charlottenborg, 2002), Populism (Contemporary Art Centre in Vilnius; the National Museum of Art, Architecture and Design in Oslo; the Stedelijk Museum in Amsterdam and the Frankfurter Kunstverein, 2005) and most recently Secret Societies (Schirn Kunsthalle Frankfurt and CAPC de Bordeaux, 2011-2012). She was also commissioned to cover the European section of the Gwangju Biennale in South Korea (2006) and co-curated a group exhibition with artist Fabian Marti: Cosmic Laughter – timewave zero then what? at the Ursula Blickle Stiftung, Germany (2012). Some of her latest shows include Suspicious Minds at Galeria Vermelho, Sao Paulo, Brazil (2013) – a prelude to The Crime Was Almost Perfect.

Support for the artists in The Crime Was Almost Perfect is generously provided by:

Institut-Francais-Logo oca_logo   OUTSET_Futura_logo_blk  logo_prohelvetia   sahaLOGO

Yvon Lambert Gallery (Paris)
Nagel-Draxler Gallery (Berlin-Koln).

Witte de With Center for Contemporary Art presenteert The Crime Was Almost Perfect, een tentoonstelling met werk van meer dan veertig kunstenaars die de verbanden tussen kunst en de esthetiek van misdaad opzoeken en bevragen. The Crime Was Almost Perfect is tevens de eerste tentoonstelling waarbij werk gepresenteerd wordt in de nieuwe tentoonstellingsruimte op de begane grond van het instituut.

Net als ieder spannend detectiveverhaal zit de kunstgeschiedenis vol mysteries, mythen en raadsels die ontrafeld moeten worden. Het oplossen van deze intellectuele puzzels kan een waar plezier zijn; een culturele verleiding..

Hoewel het verband tussen kunst en misdaad terug te voeren is tot de oudheid werd deze connectie pas in 1827 uitvoerig beschreven door Thomas de Quincey in het beruchte werk “On Murder Considered As One Of The Fine Arts”. In de 19e eeuw werd fotografie steeds belangrijker voor zowel de criminologie als de nieuwe sensatiezucht van de roddelpers; twee fenomenen die een belangrijke rol hebben gespeeld bij het populariseren van het detectivegenre. Al snel daarna groeide film uit tot het medium bij uitstek om de twijfelachtigecharme van geweld te presenteren in aantrekkelijke beelden.

In navolging van De Quincey’s ironische voorstel om moord te analyseren vanuit een esthetische invalshoek is The Crime Was Almost Perfect een tentoonstelling waarbij  beeldende kunst, architectuur, film, criminologie en het moderne misdaadgenre worden opgeroepen om de ruimtes van Witte de With en de straten van Rotterdam te veranderen in diverse ‘plaatsen delict’.

Voorbij de misdaad ligt het Kwaad. Daarom onderzoekt The Crime Was Almost Perfect noodzakelijkerwijs ook de relatie tussen ethiek en esthetiek. Door de rol van auteurschap, authenticiteit, bedrog en vervalsing te onderzoeken vervaagt in deze tentoonstelling de dichotomie tussen ‘goede’ en ‘slechte’ smaak en wordt de paradox van ‘Misdaad als Kunst’ en ‘Kunst als Misdaad’ benadrukt.

In deze tentoonstelling wordt werk van meer dan veertig internationale kunstenaars bijeengebracht, waarin de verbanden tussen kunst en de esthetiek van de misdaad worden opgezocht en overbrugd, door middel van uitdagende werken, gemaakt vanuit uiteenlopende artistieke strategieën. Zowel nieuwe als bestaande projecten, maar ook een verzameling onverwachte objecten, worden op onorthodoxe wijze getoond in een omgeving, ontworpen door Fabian Marti, waarin de toeschouwer kan kiezen uit een aantal routes die steeds uit verschillende hoofdstukken zijn opgebouwd.

Enkele werken in The Crime Was Almost Perfect weerspiegelen de obsessieve nieuwsgierigheid en interpretatie van de detective, maar ook de narcistische identificatie met de crimineel of het fetisjistische genot van de toeschouwer. Sommige projecten gaan over authenticiteit en vervalsingen (ofwel ‘kunstmisdaden’), in enkele wordt gespeeld met de subversieve en marginale rol van de kunstenaar zelf en in andere worden de wet, orde en wetsoverschrijving centraal gesteld. Daarnaast zijn er projecten waarbij misdaad, net als in de bioscoop, voorgesteld wordt als macaber en subliem terwijl weer andere bewijsmateriaal aandragen voor publieke, historische gebeurtenissen – misdaden op het sociale en politieke vlak.

Eva Grubinger plaatst een vlag en een koperen gedenkplaat op de façade van Witte de With, waarmee het gebouw omgedoopt wordt tot de ‘Ambassade van Eitopomar’, een utopisch koninkrijk dat geregeerd wordt door de kwaadaardige meesterschurk Dr. Mabuse. Bij de ingang bevindt zich een door Jean-Luc Blanc beschilderde muur waardoor de receptiebalie eruitziet als de cover van een sensatieblad met de naam van de tentoonstelling als titel. Monica Bonvicini presenteert een martel- en lustmachine bestaand uit zes zwarte latex riemen die bevestigd zijn aan kettingen, opgehangen aan een langzaam draaiende, stalen ring. Het citaat “Waarom wordt lust altijd in verband gebracht met misdaad?” uit Karl Holmqvist’s film zal de toeschouwer voortdurend bezig houden terwijl Rupert Norfolk’s ‘Guillotine’ een verontrustende, emblematische aanwezige is; nog steeds het ultieme symbool voor de doodstraf. Aslı Çavuşoğlu bootst in de film ‘Murder in Three Acts’ het misdaadgenre op tv na (‘Crime Scene Investigation’), met tentoonstellingen als plaats delict en kunstwerken als wapens. Fabian Marti laat in alle tentoonstellingsruimtes afdrukken van zijn hand achter. Gardar Eide Einarsson geeft het publiek een handleiding om smokkelwaar in de openbare ruimte te verbergen en Claire Fontaine presenteert een reeks objecten die zo gemanipuleerd zijn dat ze verschillende soorten deuren kunnen openen. Gabriel Lester presenteert een ‘loopband’ van cinematografische misdaadscènes die zich afspelen in een park. Door de projectie op de omringende muren en de toeschouwers krijgen deze gewelddadige beelden een fetisjistische lading. Het filmische element is ook aanwezig in de geheimzinnige schilderijen van Dan Attoe, Richard Hawkins en Dawn Mellor en in de films van Brice Dellsperger en Aida Ruilova. Lili Reynaud-Dewar ensceneert een minutieuze installatie met als onderwerp het leven en werk van schrijver, activist en dief Jean Genet en Dora Garcia nodigt het publiek uit om een boek te stelen. In een monumentale installatie van Kader Attia, die associaties oproept met een beklemmend labyrint, worden voorbeelden getoond uit Attia’s privéverzameling krantenknipsels en stripverhalen waarin een niet-westerling steeds wordt afgeschilderd als beest of monster, net zoals in kolonialistische propaganda gebruikelijk was. Jim Shaw portretteert in een reeks schilderijen en een film zakenmensen op ironische wijze als zombies terwijl Saâdane Afifhet Centre Pompidou, met een vleugje zwarte humor, presenteert als een doodskist.

Over Cristina Ricupero
Cristina Ricupero is curator en kunstcriticus, en woont en werkt in Parijs. Haar werk wordt gekenmerkt door een interesse in sociale kwesties en het vertellen van verhalen zoals te zien was in Fundamentalisms of the New Order (Kunsthal Charlottenborg, 2002), Populism (Contemporary Art Centre in Vilnius; het National Museum of Art, Architecture and Design in Oslo; het Stedelijk Museum in Amsterdam en het Frankfurter Kunstverein, 2005), en meest recentelijk Secret Societies (Schirn Kunsthalle Frankfurt en CAPC de Bordeaux, 2011-2012). Ze werd gevraagd om de   Europese bijdrage te cureren voor de Gwangju Biennale in Zuid Korea (2006) en maakte een groepstentoonstelling met kunstenaar Fabian Marti: Cosmic Laughter – timewave zero then what? bij de Ursula Blickle Stiftung, Duitsland (2012). Haar meest recente tentoonstelling was Suspicious Minds bij Galeria Vermelho, Sao Paulo, Brazilië (2013) – deze vormde een inleiding op de tentoonstelling The Crime Was Almost Perfect.

De kunstenaars in The Crime Was Almost Perfect worden ondersteund door:

Institut-Francais-Logooca_logo     OUTSET_Futura_logo_blk  logo_prohelvetia    sahaLOGO

Yvon Lambert Gallery (Parijs)
Nagel-Draxler Gallery (Berlijn-Keulen).