Now Japan

Event  |  Reviews  |  Comments
Somehow, I Don't Feel Comfortable, 2000 Plastic Ballons, Tube, Ventilators Height 4.8 Meter © Kunsthal KAdE, Amersfoort; Courtesy Kunsthal KAdE, Amersfoort; Photo: Mike Bink
Trilogy about Clouds, 2005 Charcoal Drawing Animation Transferred To Dvd 13 Min © courtesy Corvi-Mora, London
"Blank Map"@ Exhibition ‘Ways of Worldmaking’ at The National Museum of Art, Osaka, 2011 © Courtesy of the artist
Now Japan

Eemplein 77
3812 EA Amersfoort

September 21st, 2013 - February 2nd, 2014
Opening: September 21st, 2013 6:00 PM - 8:00 PM

Other (outside areas listed)
+31 33 422 5030
Tue - Sun 11am -5pm
sculpture, installation


This autumn Kunsthal KAdE presents a major exhibition of Japanese art today. The group show will feature 37 contemporary artists of Japanese origin. Over the last fifteen years, Takashi Murakami and his Superflat-movement have stolen the show with his cartoon-like figurative style, based on manga and anime. This has dominated recent exhibitions of contemporary Japanese art in Europe and the United States. In ‘Now Japan’, KAdE reveals the existence of many other artistic styles and concerns in the Japanese archipelago. One focus of the exhibition is Japanese artists’ response to the tsunami and Fukushima nuclear disaster of 2011. 

Unlike those in many other ‘non-Western’ countries, artists in Japan have been involved in virtually every international artistic movement since World War II: the Informal movement (Gutai group), Op Art (Soto), Fluxus (Yoko Ono), Conceptualism (On Kawara), performance art (Yayoi Kusama) and Postmodernism (Murakami). In today’s diffuse and multiform international art world, positions are increasingly individualised. Schools and movements have disappeared, to be replaced by attitudes and trends. New-style developments are universal and ‘global’, but often also local in flavour. Accordingly, the works selected for this exhibition have a certain Japanese character, although the artists concerned cannot be defined purely in terms of their local culture. 

Zen philosophy as a fundamental aspect of Japanese art
Nobody with an interest in Japan or Japanese art can ignore the Zen philosophy that is so fundamental to Japanese life and therefore also informs the country’s art. ‘Now Japan’ shows how the ancient philosophy is a living force in contemporary Japanese art, whether explicitly in the work of artists like Zon Ito, Hiroe Saeki, Yamamoto Masao and Shinji Ohmaki, or less obviously in the work of many others. Among the works on show in the exhibition will be Ryohei Iimura’s film of the late eighties, ‘Space/Time in the Garden of Ryoan-Ji’, which explores Kyoto’s world-famous Zen garden in minute detail. Another striking aspect of contemporary Japanese art is its rootedness in national cultural and craft traditions. Craftsmanship is a characteristic of many aspects of Japanese culture. Daily life is full of exquisitely crafted objects. This attention to detail is reflected in the country’s art. Japanese artists do not reject tradition; they make it a natural and integral part of their work.

The ‘West’ has a far more complex relationship with the past. Ever since the early twentieth century, attitudes have been dominated by a belief in progress and ‘tradition’ has been regarded as retrograde and even faintly suspect. ‘Traditional’ is a pejorative term. Not so in Japan. Contemporary Japanese artists base their work on their strong cultural traditions and address the issue of the past in a subtle and unforced way.

Impact of the double disaster at Fukushima (2011): more committed art
One section of KAdE’s autumn show will examine the new artistic positions prompted by the double disaster at Fukushima (the tsunami and consequent nuclear crisis). The events of March 2011 have had a distinct impact on artists in Japan. Many of them have become closely involved. They have gone to help at the scene of the disaster, held countless fundraising events (especially abroad, in the Netherlands and elsewhere) and eventually begun to reflect on the catastrophe in their work. How can an artist work in the eye of such a national storm?

The Chim↑Pom group has been particularly active in this respect. In spring 2012 they organised an exhibition about 'activist' art at the Watari'um Museum in Tokyo. This is something quite new within contemporary art in Japan. Indeed, ‘social criticism’ is not a normally accepted part of Japanese life in general, although there has been an upsurge of it following the 2011 tsunami. Other artists featured in ‘Now Japan’ who have addressed the disaster are Tsubasa Kato, Katsumi Omori, Kengo Kito, Yuken Teruya and Ryohei Usui. An important work in this respect is ‘The Finger Pointing Worker’: a video of a performance in which a man wearing a hazmat suit points his finger at a camera. The camera is a webcam trained around the clock on the damaged nuclear reactor at Fukushima. The performance – by an artist who wants to remain anonymous – caused quite a furore at the time because it went against the social convention of abstaining from criticism. ‘Committed art’ is a relatively new genre in Japan.

Although this autumn’s exhibition at Kunsthal KAdE will exclude Takashi Murakami and his ‘Superflat’ movement, it will not ignore their concerns. The eighties saw the emergence of the ‘kawaii’ (‘cute’) aesthetic among young people in Japan. It is this, combined with the culture of manga strip cartoons, anime and avatars, that has produced a flood of cartoon-like figurative images in the work of Takashi Murakami and his followers. ‘Now Japan’ will include ironic reference to the ‘kawaii’ aesthetic in the form of Momoyo Morimitsu’s vastly inflated ‘cute’ bunny rabbit, wedged uncomfortably between the gallery’s floor and ceiling. It will also include examples of graphic artist Ryohei Yanagihara’s stylised cartoon characters of the fifties (which prefigure the mascot-like figures of the ‘kawaii’ culture) and of the collages and silkscreen prints produced by Keiichi Tanaami over the following two decades (which foreshadow ‘Superflat’ iconography). Moreover, the exhibition will feature work by ‘genuine’ Manga artist Yuichi Yokoyama, the abstractionism of which brings it within the domain of autonomous art.

Finally, the picture of the contemporary Japanese art scene will be completed by the inclusion of work by artists who represent the complexity of everyday Japanese life in their own individual way. An installation by Sayake Abe – who lives in Amsterdam – is about the personal experiences of a woman in the Fukushima disaster zone and the poor communication that, even now, confronts her about the events there. Teppei Kaneuji will create a large ‘snowy’ landscape that proves on closer inspection to be constructed of plastic consumer goods. And Arturo Sato will produce a sizeable wall drawing showing a dense web of jumbled figures.

Kunsthal KAdE toont deze winter een groot overzicht van actuele Japanse kunst. De afgelopen vijftien jaar stal Takashi Murakami en zijn Superflat-stroming de show met zijn op Manga- en Anime-georiënteerde cartoon-figuratie. Zijn stijl van werken domineerde tentoonstellingen over hedendaagse Japanse kunst in Europa en de Verenigde Staten. KAdE laat in de tentoonstelling ‘Now Japan’ met het werk van 37 kunstenaars zien dat er ook veel andere artistieke posities worden ingenomen op de archipel, zowel esthetisch als inhoudelijk. Een van de focuspunten is de artistieke productie na de tsunamiramp in Fukushima.

Anders dan bij veel andere ‘niet-westerse’ landen, zijn Japanse kunstenaars bij vrijwel elke internationale stroming sinds de Tweede Wereldoorlog betrokken geweest: bij de ‘informelen’ (Gutai-beweging), bij de Op Art (Soto), bij Fluxus (Yoko Ono), bij de conceptuelen (On Kawara), bij de performance art (Yayoi Kusama), bij de postmodernisten (Murakami). In het diffuse en pluriforme veld van de actuele kunst zijn artistieke posities steeds vaker individueel. Van stromingen is allang geen sprake meer, wel van attitudes en ‘trends’. Dit soort bewegingen hebben een universeel, ‘globaal’ karakter, maar worden ook vaak lokaal ingekleurd. Zo zit er ‘Japanness’ in de geselecteerde werken voor de tentoonstelling, maar zijn de betrokken kunstenaars tegelijkertijd niet alleen te framen in hun lokale cultuur. 

Zen-filosofie als fundamenteel onderdeel van de Japanse kunst
Niemand die zich bezig houdt met Japan of de Japanse kunst kan ontsnappen aan de ‘zen’-filosofie die een fundamenteel onderdeel van het Japanse leven vormt en dus ook de artistieke productie kleurt. ‘Now Japan’ laat zien hoe het eeuwenoude filosofische concept in de hedendaagse Japanse kunst actueel wordt gehouden. Het zit in het werk van kunstenaars als Zon Ito, Hiroe Saeki, Yamamoto Masao, en Shinji Ohmaki, maar het is een onderlegger in veel meer werk, ook al is dat niet altijd expliciet. Eind jaren tachtig maakte Ryohei Iimura de film ‘Space/Time in the Garden of Ryoan-Ji ’, waarin hij met een camera de wereldberoemde zen-tuin in Kyoto minutieus verkent. Deze film zal onder meer in de tentoonstelling te zien zijn.

Een ander opvallend aspect van de hedendaagse Japanse kunst is de diepe worteling in culturele en ambachtelijke tradities. Met name ambachtelijkheid - ‘handcraft’ - kenmerkt veel aspecten van de Japanse cultuur. In het dagelijks leven zie je veel perfect gemaakte of perfect afgewerkte objecten of attributen. Deze zorg voor detail zie je ook terug in de Japanse kunst. Japanse kunstenaars ontkennen tradities niet, maar laten deze op een vanzelfsprekende manier terugkomen in hun werk.
Het ‘Westen’ heeft een veel gecompliceerdere verhouding met de traditie. Sinds de twintigste eeuw domineert de voortgangsgedachte en wordt ‘traditie’ beschouwd als regressief en is het zelfs enigszins verdacht. ‘Traditioneel’ is een scheldwoord geworden. Niet in Japan. Hedendaagse Japanse kunstenaars gaan op een subtiele, vanzelfsprekende manier om met deze thematiek, werkend vanuit hun sterke culturele traditie.

Impact dubbele ramp in Fukushima (2011); meer geëngageerde kunst
Een deel van de show in KAdE zal ingaan op de nieuwe artistieke posities die zijn ingenomen na de dubbele ramp van Fukushima (tsunami en daaropvolgende nucleaire crisis), die plaatsvond in maart 2011 en die een merkbare impact had op kunstenaars in Japan. Veel kunstenaars zijn er nauw bij betrokken geraakt. Ze gingen naar het rampgebied om te helpen, zetten talloze geldinzamelacties op (met name ook in het buitenland, onder meer in Nederland) en begonnen er uiteindelijk op te reflecteren in hun kunstwerken. Hoe kun je als kunstenaar werken in het 'oog' van zo'n ramp?
Onder meer de groep Chim↑Pom speelt hierbij een actieve rol. Zij organiseerden in het voorjaar van 2012 in het Watari'um Museum in Tokyo een expositie over 'activistische' kunst, wat een nog vrij jonge focus binnen de hedendaagse kunst in Japan is. ‘Social critique’ is überhaupt niet vanzelfsprekend in Japan, maar kreeg na de tsunami-ramp een behoorlijke vlucht. Andere kunstenaars in de tentoonstelling die zich - naast Chim↑Pom - bezighouden met deze thematiek zijn Tsubasa Kato, Katsumi Omori, Kengo Kito, Yuken Teruya en Ryohei Usui. Een belangrijk werk in dit verband is ‘The Finger Pointing Worker’: een videowerk van een man die gekleed in een speciaal pak tegen radioactiviteit priemend wijst naar een camera. Deze camera is een webcam die 24 uur per dag is gericht op de beschadigde kernreactor van Fukushima. De actie van de kunstenaar - die anoniem wil blijven - veroorzaakte ten tijde van de performance behoorlijk wat opschudding, doordat ze tegen sociale codes in ging. ‘Geëngageerde kunst’ is een betrekkelijk nieuw genre binnen de Japanse kunst.

Hoewel we Takashi Murakami en zijn Superflat-stroming ‘links’ laten liggen, komt de thematiek waar hij naar verwijst wel aan bod in ‘Now Japan’. In de jaren tachtig ontstond in de Japanse jeugdcultuur het begrip ‘kawaii’, dat zoveel betekent als ‘schattig’. Gecombineerd met de cultuur van mangastrips, anime en avatars, zorgt dit in het werk van Takashi Murakami en zijn groep voor een stroom aan ‘cartoon’-achtige figuratie. In de tentoonstelling ‘Now Japan’ wordt door Momoyo Morimitsu ironisch verwezen naar het begrip ‘kawaii’, in de vorm van een enorm opgeblazen ‘schattig’ konijn dat ongemakkelijk geklemd zit tussen vloer en plafond. De graficus Ryohei Yanagihara maakte in de jaren vijftig gestileerde figuratie die een prelude vormt op de mascotte-achtige cartoon-figuren binnen de ‘kawaii’-cultuur. De kunstenaar Keiichi Tanaami maakte in de jaren zestig en zeventig collages en zeefdrukken die een voorloper zijn van het beeldprogramma van ‘Superflat’. Verder tonen we de ‘echte’ Manga-tekenaar Yuichi Yokoyama, die een abstracte manier van werken heeft die binnen het domein van de autonome beeldende kunst valt.

Los van bovenstaande invalshoeken toont KAdE in ‘Now Japan’ kunstenaars die op hun eigen manier de complexiteit van het Japanse dagelijks leven representeren, zodat een zo compleet mogelijk beeld ontstaat. De installatie van Sayake Abe - wonend in Amsterdam - gaat over de persoonlijke belevingen van een vrouw in het Fukushima rampgebied en de slechte communicatie over de gebeurtenissen - ook nu nog - waar zij mee moet dealen. Teppei Kaneuji bouwt een groot ‘besneeuwd’ landschap dat bij nadere beschouwing is opgebouwd uit plastic consumptiegoederen. Arturo Sato maakt een grote muurtekening, met een dicht web van over elkaar heen buitelende figuratie.

ArtSlant has shutdown. The website is currently running in a view-only mode to allow archiving of the content.

The website will be permanently closed shortly, so please retrieve any content you wish to save.