STREET now open! Chicago | Los Angeles | Miami | New York | San Francisco | Santa Fe
Amsterdam | Berlin | Brussels | London | Paris | São Paulo | Toronto | China | India | Worldwide
 
Brussels

Galerie Nathalie Obadia - Bruxelles

Exhibition Detail
Cuba
Rue Charles Decoster 8
1050 Brussels
Belgium


March 13th - April 17th
Opening: 
March 13th 5:00 PM - 8:00 PM
 
Alicia Alonso, Prima Ballerina and Choreographer, Andres SerranoAndres Serrano,
Alicia Alonso, Prima Ballerina and Choreographer,
2012, Cibachrome, plexiglass, original artist’s frame, 165,1 x 139,7 cm / 65 x 55 in
© Courtesy of the Artist and Galerie Nathalie Obadia - Bruxelles
Ecce Homo  , Andres SerranoAndres Serrano, Ecce Homo ,
2011 , Cibachrome, 40 x 32,5 in.
© Courtesy of the Artist and Galerie Nathalie Obadia - Bruxelles
Nomads (Mary) , Andres SerranoAndres Serrano, Nomads (Mary) ,
1990 , Cibachrome, silicone, plexiglass, wood frame , 65 x 55 in
© Courtesy of the Artist and Galerie Nathalie Obadia - Bruxelles
< || >
> QUICK FACTS
WEBSITE:  
http://www.galerie-obadia.com
NEIGHBORHOOD:  
Center - Uptown
EMAIL:  
infobxl@galerie-obadia.com
PHONE:  
+32 (0) 2.648.14.05
OPEN HOURS:  
Tue-Fri 10-6; Sat 2-6 and by appointment
TAGS:  
photography
> DESCRIPTION

The Nathalie Obadia Gallery Brussels is delighted to present the exhibition Cuba, its second collaboration with Andres Serrano. In 2012, the American artist showed Sacramentum: Sacred Shadows in Brussels: images of the Holy works series that examined the symbols of Catholicism.  Still topical in the Cuba exhibition, this question focuses greater emphasis on Man, incarnated in the twenty or so photographs on show as of 13 March in Brussels. The people of the island turn out to be the main subject and object of a trip made by the artist in the summer of 2012.  This Caribbean saga has bequeathed images and a collection with a foreword that begins with: “I wanted to capture the Breath of a Nation, its land, its people, its future.

Born in New York in 1950 to parents from Cuba and Honduras, Andres Serrano went to Cuba for the first time on 25 May 2012.  He had accepted an invitation from Jorge Fernandez, Director of the Wilfredo Lam Institute, to be present at the Havana Biennale which the latter oversees.  Andres Serrano seized the opportunity to spend some time on the island of his forebears, nurturing a secret hope to fathom its essence.  To that end, he stayed in the centre of Havana, in the Hotel Nacional, haunted by memories of such prestigious guests as Nat King Cole, Ernest Hemingway, and cigar aficionado Winston Churchill among many others.  He set up his photography studio not far from the hotel, in a guest house located at the very heart of a working class neighbourhood which he at first found agitated and worrisome, before he grew familiar with its inhabitants as they passed through his lens in turn.

The excessively bright local light during the day forced Andres Serrano to start shooting outdoors at dawn.  He would then start roaming the narrow streets of the city lined by outmoded manorial homes and dilapidated shacks.  His eye was drawn by the polychromy of the facades full of cracks and in general by the ravages of time that embrittle the buildings in the old quarters left derelict by the regime.  The setting exudes a “poetry of ruins” bathed in nostalgia.

The photograph entitled Cristian, Miramar, Havana, another metaphor for the time that goes by, shows a young woman at a window whose theme, beloved of Matisse, borrows its narrative dimension from painting and reminds us that Andres Serrano describes himself as a “painter and portraitist first and foremost.”

Andres Serrano met his models whilst walking through the city.  When evening fell, he invited them to his studio when he was not invited to their homes.  These sessions were dedicated to portraits.  The Cuban woman is given particular pride of place.  The faces are weathered by the harshness of daily life.  Irrespective of their age, some accept to pose nude for the camera, always with modesty and dignity.  Andres Serrano depicts as truthfully in his photographs the campesinos whom he calls “Cuban cowboys.” This series of portraits of men with hats takes us temporarily outside the capital.  They all share an extreme psychological depth rendered by the intensity of the looks.

Back in Havana, with the series of “colonial houses.” These erstwhile luxurious houses belonged to the Cuban and Spanish aristocracy before the Castro revolution in 1959.  Dating from the 19th century, they were nationalised and turned into community housing dwellings. Curiously enough, one house escaped this fate:  that of Jose Miguel Alonso and Josefina Grande (2 photographs presented in Brussels). It has been frozen in time since Fidel Castro came to power, as attested to by a series of interior photographs.  The elegance of the woodwork is betrayed by the gutted bases of the furniture. An advanced sign of the decrepitude of the premises. This situation is reflected throughout the city whose charm oscillates between splendour and decadence.

This is the delightful paradox that Andres Serrano has managed to pull off in Cuba. This collection of images also features shots of contrasted atmospheres.  Some are deliberately shocking, as in the case of body fragments photographed at the Havana faculty of medicine. In the same vein as Piss Christ (1987) which mixed human secretions, Andres Serrano extends the taste for the provocative albeit, as always, in an artful manner to raise awareness.

-----------------

Born in New York in 1950, to parents from Honduras and Cuba, Andres Serrano grew up in Brooklyn where he studied at the Brooklyn Art School. In 1987, he was at the centre of a scandal that made him known throughout the world, following the exhibition of the immersion work “Piss Christ,” a photograph of a crucifix immersed in a glass of urine.  His works are present in many private and public collections, including the CAPC Bordeaux Museum of Contemporary art, the Queen Sophia Museum in Madrid, the Whitney Museum of American Art in New York, and the Institutes of Contemporary Art in Chicago, Boston and Amsterdam.

In 2014, the Merz Foundation in Turin will devote a solo exhibition to Andres Serrano.

In 2015, the Fotografiska Museum of Stockholm, then in 2016, the European House of Photography in Paris respectively will organise a one-man exhibition devoted to the artist.


La galerie Nathalie Obadia Bruxelles est très heureuse de présenter l’exposition Cuba, sa seconde collaboration avec Andres Serrano. En 2012, l’artiste américain présentait à Bruxelles Sacramentum : Sacred Shadows, images de la série Holy works qui interrogeaient les symboles de la religion catholique. Cette question, toujours d’actualité dans l’exposition Cuba, donne plus de place à l’Homme, incarné dans la vingtaine de photographies présentées à partir du 13 Mars, à Bruxelles. Le peuple de l’île se révèle le sujet et l’objet principal d’un voyage effectué par l’artiste pendant l’été 2012. Restent de cette épopée caribéenne, des images et un recueil dont le préambule commence par ces mots : « I wanted to capture the Breath of a Nation, its land, ist people, its future ».

Andres Serrano, né à New York en 1950, de parents originaires du Cuba et du Honduras, se rend pour la première fois à Cuba le 25 mai 2012. Il répondait à l’invitation de Jorge Fernandez, directeur de l’Institut Wilfredo Lam, qui souhaitait sa présence à la Biennale de la Havane qu’il dirige. Andres Serrano saisit cette opportunité pour séjourner dans l’île de ses racines avec le secret espoir d’en saisir sa substance. Pour se faire, il loge au centre de la Havane, à l’Hôtel Nacional, hanté du souvenir de ses hôtes prestigieux Night King Cole, Hemingway et Churchill, l’amateur de cigare… Non loin, il installe son studio photographique dans une maison d’hôte située au cœur d’un quartier populaire qui lui apparaît d’abord agité et inquiétant, avant de se familiariser avec ses habitants qui passeront, tout à tour, par son objectif.

La lumière locale, trop vive en journée, oblige Andres Serrano à débuter ses prises de vue en extérieur dès l’aube. Il se met alors en marche dans les ruelles de la cité jalonnées de palais surannés et masures délabrées. Son œil est attiré par la polychromie des façades lézardées et, d’une manière générale, par les stigmates du temps qui fragilisent les constructions des vieux quartiers laissés à l’abandon par le régime. Il s’en dégage une « poésie des ruines » emprunte de nostalgie.

La photographie Cristina, Miramar, Havana, autre métaphore du temps qui passe, met en scène la jeune femme à la fenêtre dont le thème, cher à Matisse, emprunte à la peinture sa dimension narrative et nous rappelle qu’Andres Serrano se définit lui-même comme « un peintre et un portraitiste avant tout ».

C’est au cours de ses promenades urbaines qu’Andres Serrano rencontre ses modèles. A la tombée du jour, il les convie dans son studio quand il n’est pas directement invité chez eux. Ces séances sont dédiées au portrait. La femme cubaine y est particulièrement mise à l’honneur. Les visages sont éprouvés par l’âpreté de la vie quotidienne. Quel que soit leur âge, certaines acceptent de poser nu devant l’objectif, toujours avec pudeur et dignité. C’est avec autant de vérité qu’Andres Serrano photographie les Campesinos qu’il surnomme les « cowboys de Cuba ». Cette série de portraits d’hommes au chapeau nous entraîne temporairement en dehors de la capitale. Ils ont en commun une profondeur psychologique extrême restituée par l’intensité des regards.

Retour à la Havane, avec la série des « maisons coloniales ». Ces habitations, jadis luxueuses, étaient celles de l’aristocratie cubaine et espagnole avant la Révolution castriste de 1959. Nationalisées, ces demeures du XIXème siècle, sont alors transformées en habitats communautaires. Curieusement, une maison a échappé à ce destin, celle de Jose Miguel Alonso et Josefina Grande (2 photographies présentées à Bruxelles). Depuis la prise de pouvoir de Fidel Castro, elle est restée figée dans le temps comme en témoigne la série de photographies d’intérieurs. L’élégance des boiseries est trahie par les assises éventrées du mobilier. Un signe avancé de la décrépitude des lieux. Ce constat s’étend à la ville toute entière dont le charme oscille  entre splendeur et décadence.

C’est ce savoureux paradoxe qu’a su matérialiser Andres Serrano dans Cuba. Ce recueil d’images fait également voisiner des clichés aux ambiances contrastées. Certaines heurtent volontairement la vue. C’est le cas des fragments de corps photographiés à la faculté de médecine de la Havane dans la lignée de Piss Christ (1987) qui mélangeait des sécrétions humaines. Andres Serrano prolonge, ici, le goût de la provocation, encore le fait-il comme toujours, avec l’art et la manière pour éveiller les consciences.
 
------------------

Né à New York en 1950, de parents originaires du Honduras et de Cuba, Andres Serrano grandit à Brooklyn où il étudie à la Brooklyn Art School. En 1987, il est au cœur d’un scandale qui le fait mondialement connaître, à la suite à l’exposition de l’œuvre Immersions, « Piss Christ », une photographie d’un crucifix immergé dans un bocal d’urine. Ses œuvres sont présentes dans de nombreuses collections privées et publiques, parmi lesquelles se trouvent le CAPC Musée d’Art Contemporain de Bordeaux, le Musée Reina Sofia à Madrid, le Whitney Museum of American Art de New York, les Instituts d’Art Contemporain de Chicago, de Boston et d’Amsterdam.<br>En 2014, la Fondation Merz de Turin consacrera une grande exposition monographique à Andres Serrano.<br>En 2015, le Fotografiska Museum de Stockholm, puis en 2016, la Maison Européenne de la Photographie à Paris, organiseront respectivement une exposition monographique consacrée à l’artiste.


Galerie Nathalie Obadia Brussel presenteert met veel genoegen de tentoonstelling Cuba. Het is de tweede keer dat de galerie samenwerkt met Andres Serrano. In 2012 presenteerde de Amerikaanse kunstenaar in Brussel Sacramentum: Sacred Shadows, beelden uit de serie Holy works die de symbolen van de katholieke godsdient in vraag stelden. Deze kwestie, die nog altijd actueel is in de tentoonstelling Cuba, ruimt meer plaats in voor de Mens, die gestalte krijgt in een twintigtal foto’s die vanaf 13 maart in Brussel worden getoond. De bevolking van het eiland is tegelijk het onderwerp en het voornaamste voorwerp van een reis die de kunstenaar in de zomer van 2012 ondernam. Zijn avonturen in de Caraïben leverden beelden en een bundel teksten op die met deze woorden begint: “I wanted to capture the Breath of a Nation, its land, ist people, its future”.<br>Andres Serrano werd in 1950 in New York geboren. Zijn ouders waren afkomstig van Cuba en Honduras en op 25 mei 2012 reisde hij voor het eerst naar Cuba. Hij ging in op de uitnodiging van Jorge Fernandez, directeur van het Wilfredo Lam Instituut en curator van de Biënnale van Havana. Andres Serrano maakte van deze gelegenheid gebruik om een tijdje te verblijven op het eiland, met de heimelijke hoop om de eigenheid ervan te doorgronden. Daarom nam hij zijn intrek in het Hotel Nacional, in het centrum van Havana, nog steeds vol herinneringen aan beroemde gasten als Nat King Cole, Hemingway en Churchill met zijn eeuwige sigaar … Niet ver daarvan installeerde hij zijn fotostudio in een bed & breakfast van een volkswijk, die eerst een gejaagde en verontrustende indruk op hem maakte. Geleidelijk won hij het vertrouwen van de bewoners die een voor een voor zijn lens kwamen plaatsnemen.

Omdat het licht overdag te fel is, ging Andres Serrano al bij het ochtendgloren op pad om buitenopnamen te maken. Op zijn tochten door de straten en steegjes van de stad observeerde hij de oude, verkruimelende paleizen en bouwvallige huizen. Hij voelde zich aangetrokken tot de veelkleurige, gebarsten gevels en merkte hoe de tijd knaagt aan de gebouwen in de oude wijken die door het regime worden verwaarloosd. Hieruit ontstaat een “poëzie van de ruïnes”, doordrenkt van nostalgie.<br>Ook de foto Cristian, Miramar, Havana is een metafoor voor de tijd die onvermoeibaar voortschrijdt. De jonge vrouw aan het raam, een geliefkoosd thema van Matisse, ontleent haar verhalende dimensie aan de schilderkunst. Dit is geen toeval, want Andres Serrano noemt zichzelf “in de eerste plaats een schilder en portrettist”.

Andres Serrano ontmoette zijn modellen tijdens zijn stadswandelingen. Bij valavond nodigde hij ze uit in zijn studio of ging hij bij hen langs. De portretsessies zijn in de eerste plaats gewijd aan de Cubaanse vrouw. Hun gezichten zijn getekend door het harde dagelijkse leven. Sommige vrouwen stemden ermee in om naakt voor zijn lens te poseren, ongeacht hun leeftijd, maar altijd in een waardige en ingetogen houding. Met evenveel waarachtigheid fotografeerde Andres Serrano de Campesinos, die hij de “cowboys van Cuba” noemt. Deze reeks portretten van mannen met hoeden brengt ons tijdelijk buiten de hoofdstad. Een gemeenschappelijk kenmerk is de extreme psychologische diepgang die uit hun intense blikken spreekt.

Met de reeks “koloniale gebouwen” belanden wij opnieuw in Havana. Vóór de revolutie van Fidel Castro in 1959 woonde de Cubaanse en Spaanse aristocratie in deze gebouwen uit de 19e eeuw die toen heel luxueus waren. Ze werden genationaliseerd en omgevormd tot gemeenschapshuizen. Eigenaardig genoeg is één enkel huis, dat van Jose Miguel Alonso en Josefina Grande, aan dit lot ontsnapt (2 foto’s op de tentoonstelling in Brussel). Sinds Fidel Castro aan de macht is, bleef de tijd er stilstaan, zoals blijkt uit de reeks binnenopnames. Het elegante houtwerk contrasteert met de kapotte zittingen van de meubels, want de plek is afgeleefd en vervallen. Deze vaststelling geldt voor de hele stad, die haar charme ontleent aan haar voortdurende twijfel tussen pracht en decadentie.

Andres Serrano is er met Cuba in geslaagd om deze tot de verbeelding sprekende paradox gestalte te geven. In zijn bundel volgen sterk contrasterende beelden elkaar op. Sommige doen met opzet pijn aan de ogen, zoals de lichaamsdelen die hij in de faculteit geneeskunde van Havana fotografeerde. In de lijn van Piss Christ (1987), een mengeling van menselijke afscheidingen, cultiveert Andres Serrano hier zijn drang tot provoceren, maar zoals altijd weet hij op deze manier heel behendig ons geweten aan te spreken.
 
-----------------

Andres Serrano werd in 1950 in New York geboren. Zijn ouders waren afkomstig van Honduras en Cuba. Hij groeide op in Brooklyn en studeerde er aan de Brooklyn Art School. In 1987 was hij het middelpunt van een schandaal dat hem wereldwijd bekendheid bezorgde: een van zijn tentoongestelde werken was “Piss Christ”, een foto van een kruisbeeld ondergedompeld in een glas urine van de kunstenaar. Zijn werken zijn opgenomen in talrijke openbare en privécollecties, zoals het CAPC Musée d’Art Contemporain van Bordeaux, het Museum Reina Sofia in Madrid, het Whitney Museum of American Art in New York, de Instituten voor Hedendaagse Kunst van Chicago, Boston en Amsterdam.

In 2014 wijdt de Stichting Merz van Turijn een grote monografische tentoonstelling aan Andres Serrano.

Zowel het Fotografiska Museum van Stockholm als het Maison Européenne de la Photographie van Parijs organiseren een monografische tentoonstelling gewijd aan de kunstenaar, respectievelijk in 2015 en 2016.


Copyright © 2006-2013 by ArtSlant, Inc. All images and content remain the © of their rightful owners.