Chicago | Los Angeles | Miami | New York | San Francisco | Santa Fe
Amsterdam | Berlin | Brussels | London | Paris | São Paulo | Toronto | China | India | Worldwide
 
Brussels

Galerie Nathalie Obadia - Bruxelles

Exhibition Detail
Getting Comfortable Slowly
Rue Charles Decoster 8
1050 Brussels
Belgium


September 5th, 2013 - November 16th, 2013
Opening: 
September 5th, 2013 5:00 PM - 8:00 PM
 
 Cut #2 , Joris van de MoortelJoris van de Moortel, Cut #2 ,
2013 , Wood, Plexiglass, glass, plumb, plug, light tube , 164 x 126 x 9,5 cm
© We Document Art / courtesy Joris Van de Moortel & Galerie Nathalie Obadia, Paris/Brussels
Getting Comfortable slowly, Joris van de MoortelJoris van de Moortel, Getting Comfortable slowly,
2013, wood, plexiglass, duatrans print, light, bronze, various materials
© Courtesy of the Artist and Galerie Nathalie Obadia - Bruxelles
< || >
> QUICK FACTS
WEBSITE:  
http://www.galerie-obadia.com
NEIGHBORHOOD:  
Center - Uptown
EMAIL:  
infobxl@galerie-obadia.com
PHONE:  
+32 (0) 2.648.14.05
OPEN HOURS:  
Tue-Fri 10-6; Sat 2-6 and by appointment
TAGS:  
mixed-media, sculpture, installation
> DESCRIPTION

The Nathalie Obadia Gallery is pleased to present the work of Joris Van de Moortel in his first solo show in  in Brussels.

The artist was born in Ghent in 1983, and graduated from the Royal Academy of Fine Arts of Antwerp in 2012, and he works and lives in Antwerp. After being a resident at the HISK (Higher Institute of Fine Arts) in Ghent in 2008-2009, and then at the Künstelerhaus Bethanien in Berlin in 2012-2013, Joris Van de Moortel will have total freedom to take over the entire space of the Nathalie Obadia Gallery in Brussels, as he has already done inn the BKSM i.s.m. SMAK in Strombeek (2013), and the Centraal Museum in Utrecht (2012).

Painter, sculptor, performer and musician, Joris Van de Moortel will use the post-industrial architecture of the gallery to encompass his many-shaped work that is transformed to set off the space exhibiting it. A good example of this adaptation is his Cylinder, that was first inaugurated at the Transpalette in 2012 (Contemporary Art Centre in Bourges), and then moved to Künstlerhaus Bethanien in Berlin, in 2013.

Vertical or horizontal in keeping with the available height, this aluminium cylinder takes over the premises and the viewers invited on the inaugural day attend an explosive musical performance that uses the artwork as a sound box. The artist-musician sets up his mobile, short-lived concert hall in the exhibit, where the unplugged instruments are left on the spot with all the features of a "trash" performance (projection of paintings, slashed aluminium partitions, broken glass, scattered cables and equipment, etc.).

As Christine Ollier pointed out in 2012, reminiscent of Mike Kelley's provocation or the punk nihilism like of Steven Parrino, who smashed how own paintings with a sledge hammer, Joris Van de Moortel is happy to leave the trappings of his creative process. But, while the content of Joris' installations may be both radical and iconoclast, his works do not have Steven Parrino's "feeling of disenchantment". Their misuse and their humour enact "a poetic reversal recalling the wit of Marcel Duchamp or Marcel Broodthaers". In fact, the artist unwittingly paid homage to Duchamp in 2008 with the installation of the Grand verre, Zelfs, that made a sensation during the Volta Basel at the Hoet Bekaert Gallery.  

What Joris Van de Moortel's performances destroy, his installations reconstruct, by means of his inimitable reversal process. His artwork takes on its sculptural form only after completing this much improvised process.

In 2012, the artists began adding video and projections of images to  his works. At this time, we cannot give a detailed description of what he is going to do, since uncertainty is an integral part of his artistic approach.  For the moment, only one thing is certain, Joris van de Moortel's works that will be imagined on site, will occupy the three floors of the Nathalie Obadia Gallery in Brussels, using the voids and shapes of the surrounding architecture. The central scheme will incorporate the hanging system developed for Out of Balance, a work designed in 2012 for the BKSM in Strombeek. To spite gravity, a cable will maintain the installation in weightlessness. The sensation is one of a precarious balance illustrating the constant tension between order and chaos that personifies his work, both plastic and musical. The feeling of instability cast by his installations is the vector of their meaning and the basis of the emotion they create.


La Galerie Nathalie Obadia est heureuse de présenter le travail de Joris Van de Moortel à l’occasion de sa première exposition personnelle à Bruxelles.

Né à Gand en 1983, diplômé de la Royal Academy of Fine Arts d’Anvers en 2012, l’artiste vit et travaille à Anvers. Résident à l’HISK (Higher Institute of Fine Arts) à Gand en 2008-2009, puis à la Künstelerhaus Bethanien à Berlin en 2012-2013, Joris Van de Moortel aura carte blanche pour investir la totalité de l’espace de la Galerie Nathalie Obadia - Bruxelles, comme il a pu le faire précédemment au BKSM i.s.m. SMAK à Strombeek (2013), et au Centraal Museum d’Utrecht (2012).

À la fois peintre, sculpteur, performer et musicien, Joris Van de Moortel, comme à son habitude, tirera parti de l’architecture post-industrielle du lieu pour déployer son œuvre protéiforme. Celle-ci se conçoit ou se transforme en fonction de l’espace qui lui est dévolu. Bel exemple de cette adaptation, son Cylinder, dont la première version fut inaugurée en 2012 au Transpalette (Centre d’art contemporain de Bourges), avant de se déplacer à la Künstlerhaus Bethanien de Berlin, en 2013.

Vertical ou horizontal, selon la hauteur disponible, le cylindre d’aluminium prend possession des lieux et des spectateurs invités le jour du vernissage à une performance musicale détonante, dont l’œuvre elle-même est la caisse de résonnance. En effet, l’artiste-musicien y installe sa scène de concert mobile et éphémère. À la fin de la partition, les instruments débranchés sont laissés en place avec tous les stigmates d’une performance « trash » (projections de peintures, parois d’aluminium tronçonnées, vitres brisés, câbles et matériel éparpillés, etc.).

Joris Van de Moortel laisse volontairement les traces de son processus créatif. Ce dernier n’est pas sans rappeler « l’attitude provocatrice » de Mike Kelley et « le geste ravageur » de Steven Parrino, qui pratiquait la peinture tout en la détruisant à coups de masse, comme le souligne Christine Ollier (2012). En effet, pour autant que le contenu des installations de Joris soit radical et volontiers iconoclaste, il n’y a pas dans ses œuvres la "sensation d’un acte désenchanté" comme chez Steven Parrino, mais plutôt, par le jeu du détournement et de l’humour, "un renversement poétique qui le rapproche des postures de Marcel Duchamp et de Marcel Broodthaers". À Duchamp d’ailleurs, l’artiste avait rendu hommage, par accident, en 2009 avec l’installation le Grand verre, Zelfs, qui fit sensation lors de sa présentation pendant la Volta à Bâle par la Hoet Bekaert Gallery.  

Ce que les performances de Joris Van de Moortel détruisent, ses installations le reconstruisent, selon un processus de retournement dont il a le secret. Ce n’est qu’au terme de celui-ci, où l’improvisation est de mise, que l’œuvre d’art prend sa dimension sculpturale.

En 2012, l’artiste a commencé à ajouter à ses dispositifs la vidéo et des projections d’images, si bien qu’à l’heure où nous écrivons ce communiqué, nous ne pouvons pas connaître en détail la nature exacte de son intervention. Cette incertitude fait partie intégrante de la démarche créative de l’artiste. Joris van de Moortel n’a pour l’instant qu’une seule certitude : les œuvres inédites qu’il concevra in-situ traverseront les trois étages de la Galerie Nathalie Obadia-Bruxelles en utilisant les pleins et les vides de l’architecture environnante. Le dispositif central aura recours à un système de suspension expérimenté avec Out of Balance, œuvre conçue en 2012 pour le BKSM de Strombeek. Défiant la gravité, un câble maintiendra l’installation en apesanteur. S’en dégagera la sensation d’un équilibre précaire illustrant la tension permanente entre l’ordre et le chaos qui domine son œuvre plastique, comme musicale. Le sentiment d’instabilité qu’engendrent ses installations est vecteur de sens et générateur d’émotion.  


Galerij Nathalie Obadia is blij het werk van Joris Van de Moortel voor te stellen ter gelegenheid van zijn eerste individuele tentoonstelling in Brussel.

De artiest  die in 1983 in Gent geboren werd en in 2012 een diploma behaalde aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Antwerpen, woont en werkt in Antwerpen. Joris Van de Moortel, artist in residence aan het HISK (Hoger Instituut voor Schone Kunsten) in Gent in 2008-2009 en daarna aan het Künstlerhaus Bethanien in Berlijn in 2012-2013, zal carte blanche krijgen bij het innemen van de volledige ruimte van de Galerij Nathalie Obadia – Brussel, wat hij eerder al kon doen in het BKSM i.s.m. SMAK te Strombeek (2013) en in het Centraal Museum van Utrecht (2012).

Joris Van de Moortel is tegelijk schilder, beeldhouwer, performer en muzikant en zal, naar zijn gewoonte, de postindustriële architectuur van deze locatie benutten om zijn veelvormige werk uit te stallen. Dat werk wordt ontworpen of getransformeerd in functie van de ruimte waarover hij kan beschikken. Een mooi voorbeeld van deze adaptatie is zijn Cilinder, waarvan de eerste versie in 2012 in de Transpalette (Centrum voor hedendaagse kunst van Bourges) werd ingewijd, voordat het verplaatst werd naar het  Künstlerhaus Bethanien in Berlijn, in 2013.

Verticaal of horizontaal, naar gelang van de beschikbare hoogte,  neemt de aluminiumcilinder bezit van de ruimte en van de toeschouwers, die op de dag van de vernissage uitgenodigd zijn voor een explosieve muzikale performance, waarvoor het kunstwerk zelf als klankkast dient. De artiest-muzikant installeert er namelijk zijn mobiele en tijdelijke concertscène in. Op het einde van de partituur worden de losgekoppelde instrumenten ter plaatse gelaten met alle stigmata van een "trash"-performance (verfspatten, in stukken gesneden aluminiumwanden, gebroken ruiten, her en der verspreide kabels en materiaal, enz.).

Joris Van de Moortel laat vrijwillig de sporen van zijn creatief proces achter.
Dat laatste doet ons denken aan de "provocerende attitude" van Mike Kelley en de "destructieve daad" van Steven Parrino, die schilderijen maakte en ze vervolgens met een voorhamer vernielde, zoals Christine Ollier opmerkt (2012). Hoewel de inhoud van Joris’ installaties radicaal en graag iconoclastisch is, roepen zijn werken niet het gevoel van een daad van desillusie op, zoals bij Steven Parrino, maar eerder, door het spel van verleiding en humor, van een poëtische ommekeer die de houding van Marcel Duchamp en Marcel Broodthaers benadert. Aan Duchamp heeft de artiest trouwens, per ongeluk, hulde gebracht in 2009 met de installatie Grand Verre, Zelfs, die voor sensatie zorgde bij haar voorstelling tijdens de Volta in Bazel door de Hoet Bekaert Gallery.

Wat de performances van Joris Van de Moortel vernielen, bouwen zijn installaties weer op, volgens een omkeringsproces waarvan hij het geheim kent. Het is slechts door dat proces, waarin improvisatie gebruikelijk is, dat het kunstwerk zijn sculpturale dimensie krijgt.

In 2012 begon de kunstenaar video- en beeldprojecties aan zijn installaties toe te voegen, zodat we, op het ogenblik dat we dit persbericht schrijven, niet precies kunnen weten hoe zijn optreden eruit zal zien.
Die onzekerheid maakt onlosmakelijk deel uit van het creatieve proces van de kunstenaar.
Joris van de Moortel heeft op dit ogenblik slechts één zekerheid: de nooit eerder vertoonde werken die hij in-situ zal ontwerpen, zullen de drie verdiepingen van de Galerij Nathalie Obadia-Brussel doorkruisen en zullen de massieve onderdelen en lege ruimten van de omringende architectuur gebruiken. De centrale installatie zal een beroep doen op een ophangingssysteem, waarmee reeds geëxperimenteerd werd bij Out of Balance, een werk dat in 2012 voor de BKSM van Strombeek ontworpen werd. De zwaartekracht wordt getart door een kabel die de installatie in een staat van gewichtloosheid in de lucht houdt. Daardoor krijgen we het gevoel van een precair evenwicht dat de permanente spanning tussen orde en chaos illustreert, die zijn plastisch en muzikaal werk domineert. Het gevoel van instabiliteit dat zijn installaties opwekken, brengt betekenis over en roept emoties op.


Copyright © 2006-2013 by ArtSlant, Inc. All images and content remain the © of their rightful owners.