Chicago | Los Angeles | Miami | New York | San Francisco | Santa Fe
Amsterdam | Berlin | Brussels | London | Paris | São Paulo | Toronto | China | India | Worldwide
 
Brussels

Galerie Van De Weghe

Exhibition Detail
Dark Seeds
Pourbusstraat 5
B-2000 Antwerp
Belgium


April 25th, 2013 - May 25th, 2013
 
, cindy wrightcindy wright
© Courtesy of the Artist and Galerie Van De Weghe
> QUICK FACTS
WEBSITE:  
http://www.galerievandeweghe.be
NEIGHBORHOOD:  
Antwerp
EMAIL:  
galerie.vandeweghe@skynet.be
PHONE:  
+32 478 25 80 44
OPEN HOURS:  
Thu-Sat 2-6PM
> DESCRIPTION

Het vanitasthema is even oud als de kunst zelf. Het aardse is vluchtig en vergankelijk in het licht van de hemel. Het leven is eindig, en onze woorden, daden en creaties zijn futiel in vergelijking met het eeuwige en het almachtige. De dood is het bewijs van het relatieve van het leven, en als anderen niet afbreken wat wij opgebouwd hebben dan doet de voortschrijdende tijd het wel. Zowel de filosofen als de clerus waarschuwden de mens voor overmoed en zelfgenoegzaamheid, maar van veel vanitaskunstwerken kan men vandaag niet met zekerheid zeggen of ze de moraal voorstonden dan wel eerder de genotszucht. Als alles zinloos is en kapot gaat kunnen we ons hier en nu maar beter gedragen. Als alles zinloos is en kapot gaat kunnen we er hier en nu maar beter van genieten. Sinds zijn verschijnen wordt de mens heen en weer getrokken tussen de predikers van het dogma en die van het nihillisme. Nog steeds worden we voorgehouden dat we ons gedrag moeten aftoetsen aan abstracte en per definitie onbewijsbare principes, terwijl het eigenlijk volstaat om gewoon met elkaar te praten.

In september 1906 pleegde de fysicus Ludwig Boltzmann zelfmoord, moegestreden en verbitterd door zijn jarenlange strijd tegen de toen heersende doctrines van de wetenschap. Hij is de grondlegger van het huidige inzicht dat het totale systeem van de natuur en de kosmos onvermijdelijk evolueert van ordelijke spanning naar wanordelijke rust, en dat er geen weg terug is. Hij wist dat hij voor zijn theorie van het gedrag van de totaliteit de aard van haar bouwstenen moest verklaren en suggereerde dat er zoiets als ‘atomen’ zou bestaan. Het establishment wees hem spottend af, maar nog geen tien jaar na zijn dood rezen de eerste vermoedens dat hij gelijk had en doemde het beeld van een schokkende werkelijkheid op: het eeuwige cyclische van de natuur, aan de gang gehouden door een bovenmenselijke kracht, is onze lokale mythe, ook vandaag nog door neo-romantici in stand gehouden om ons gerust te stellen. In werkelijkheid is er niets eeuwig wederkerend en neemt de chaos in het universum onverbiddelijk toe. De aftakeling creëert de tijd, en de richting van de tijd wijst de weg van de wanorde en het verval. We weten hoe alles evolueert, maar niet waar we vandaan komen of naartoe gaan. De aarde staat elk jaar dichter bij de zon, en de zon dooft langzaam uit. De geschiedenis en intellectuele ontwikkeling van de mens vertegenwoordigen slechts een fractie in het geheel, en er zal niets overblijven, geen structuur, geen voorwerp, geen schrift, tekening of gedachte.

Maar we maken ons geen zorgen omdat dit abstracte doembeelden voor een verre toekomst zijn, en tegelijk schermen we ons af van de tekenen van dit proces hier en nu, in en rondom ons. We zien het kapotte, stoffige en ranzige liever niet, maar doen wel alsof we er mee omkunnen. Aftakeling wordt vandaag in glossy vormen op de markt aangeboden. Woonmagazines tonen fake doorleefde interieurs en geven tips om onze meubels en muren een old finish te geven. Retro en patina leveren het decor van het ‘ware’ leven, en je hoort ofwel adept ofwel radicaal en minimalistisch tegen te zijn. Maar het geflirt met de degeneratie is hypocriet. We laten onze jeans in aziatische sweatshops bleken en scheuren, maar de appel met een vlek wordt als onverkoopbaar uit het winkelrek gehaald. Niet de confrontatie met de eindigheid, maar die met onze zelf veroorzaakte problemen moet onze moraal bepalen, en de materiële wereld is daarbij het noodzakelijke maar tijdelijke decor voor onze conversaties. Wat we opbouwen is steeds onmiddellijk weer in verval. Het decor is altijd oud en het nieuwe bestaat enkel in onze gedachten. Maar onze woorden, daden en creaties zijn niet futiel in het licht (of de duisternis) van het almachtige tijdloze, simpelweg omdat het idee van het almachtige tijdloze zelf een menselijk creatie is. Wat de predikers van het dogma en het nihillisme ook mogen beweren, altijd zal blijken dat we enkel kunnen terugvallen op onszelf. Dat is geen doembeeld maar een geruststelling.

Cindy Wright werkt rond het vanitasthema en doet dat expliciet in de tekening en het schilderij. Haar interpretaties gaan verder dan de historische mijmering over het futiele en het vergankelijke. De symbolische voorwerpen zijn vervangen door de afbeelding van de directe werkelijkheid van degeneratie, leven en dood. De voorstudies en experimenten met ontpoppende vlinders, rottend vlees en fruit krijgt de toeschouwer niet te zien. Wat telt is het eindresultaat in olieverf of houtskool. De scene wordt vastgelegd in een materiële afbeelding en overgeleverd aan de grillen van de hedendaagse kunstwereld. Ze weet niet wat er zal overblijven.


Copyright © 2006-2013 by ArtSlant, Inc. All images and content remain the © of their rightful owners.