Chicago | Los Angeles | Miami | New York | San Francisco | Santa Fe
Amsterdam | Berlin | Brussels | London | Paris | São Paulo | Toronto | China | India | Worldwide
 
Brussels

AEROPLASTICS Contemporary

Exhibition Detail
Fearless Realism. Recent paintings
32 rue Blanche
1060 Brussels
Belgium


January 25th, 2013 - March 16th, 2013
Opening: 
January 24th, 2013 6:00 PM - 9:00 PM
 
Patchwork no 1, Till RabusTill Rabus, Patchwork no 1,
2012, oil on canvas
© Courtesy of the Artist and AEROPLASTICS Contemporary
> QUICK FACTS
WEBSITE:  
http://www.aeroplastics.net
NEIGHBORHOOD:  
Center - Uptown
EMAIL:  
contact@aeroplastics.net
PHONE:  
32(0)25372202
OPEN HOURS:  
Tue-Fri 1-6:30; Sat 2-6
> DESCRIPTION

Two exhibitions for two artists who have in common a rare mastery of their respective technique – drawing on paper for Dennis Scholl, oil on canvas for Till Rabus. Of course, the analogy doesn’t stop there. In their work, both question the limits of realistic figuration, and develop an aesthetic based on the telescoping between imaginary objects and characters, or elements taken from their immediate environment.

With Till Rabus, the work may be born from a vacation snapshot gleaned from the Internet, to which he will then add a “disturbing” element. Sometimes it has to do with the fortuitous encounter with an innocuous object like a discarded wrapper from a bar of chocolate caught in ice, and then conferring it with the status as the main subject in a winter landscape. His artistic course is emblematic of the digital age where what’s at play is no longer to know what merits being photographed, but rather what merits being conserved or even transposed from a file to a painting on canvas. For other compositions, like his Voodoo series, the artist assembles a well-chosen miscellany of objects – flowers, shells, children’s toys – creating altars that are at once laughable and unsettling. The crâneries (Cranials) are product of the same process, with the figurine of Donald provided with a bird’s skull, or a human skull topped by a funnel. As for Patchwork Hotels, more recent, they attest to the new way that Till Rabus envisages the deconstruction of the real: here he no longer proceeds by addition or collage, but by accumulation of visual signs. These entangled amalgams of arm and silk-gartered legs on hotel beds, under a raw light, play with codes from pornography while always remaining in the realm of suggestion.

By titling his exhibition Fearless Realism, Till Rabus resolutely places himself under the sign of the image. Dennis Scholl, for his part, invokes the tutelary figure of Lacan, and lines up under language. The “non-dupes errent”: even if the artist doesn’t wish that this Lacanian reference be read too literally, it nonetheless perfectly applies to his oeuvre. If one accepts that these “non-dupes” are those who don’t let themselves be taken in by the trap of the artifice, then it’s true that those among them who contemplate Dennis Scholl’s drawings may continue to long “err” amidst traits in search of an explanation to the visual puzzle they are looking at. As the artist puts it, there is no particular narration to be found, just a structure formed around interstices. His very individual technique aims to create soft surfaces behind which the creating gesture disappears, while also allowing for the unification – at least in appearance – of scattered story elements. Organic landscapes, Christ and cross issue from an encounter between Grünewald and Dali, hallucinating visions worthy of Lautréamont: the iconographic corpus of Dennis Scholl seems infinite in its richness and complexity. References to art history are numerous, from Schongauer and Dürer to Hans Bellmer and de Chirico, and passing too by way of the Romantics like Füssli and Blake. But these are never literal quotes; rather they are suggestions that may help to (further) cover one’s tracks.


Deux expositions, pour deux artistes qui ont en commun une rare maîtrise de leur technique respective – dessin sur papier pour Dennis Scholl, huile sur toile pour Till Rabus. L’analogie ne s’arrête naturellement pas là. Tous deux questionnent dans leur travail les limites de la figuration réaliste, et développent une esthétique basée sur le télescopage entre des objets et de personnages imaginaires ou puisés dans leur environnement direct.

Chez Till Rabus, l’œuvre peut naître d’une photo de vacances glanée sur l’Internet, à laquelle il va ajouter un élément perturbateur. Mais parfois, il s’agit de la rencontre fortuite d’un élément anodin tel que l’emballage d’une barre chocolatée pris dans la glace, qui se voit conféré le statut de sujet central pour un paysage hivernal. Sa démarche est emblématique de l’ère numérique où l’enjeu n’est plus de savoir ce qui mérite d’être photographié, mais bien ce qui mérite d’être conservé – voire transposé d’un fichier vers une peinture sur toile. Pour d’autres compositions, telle que la série des Voodoo, l’artiste assemble des objets hétéroclites – fleurs, coquillages, jouets d’enfants –, créant des autels à la fois dérisoires et inquiétants. Les crâneries relèvent du même procédé, figurine de Donald pourvue d’un crâne d’oiseau, ou crâne humain surmonté d’un entonnoir. Quant aux Patchworks hotels, plus récents, ils témoignent de la nouvelle manière dont Till Rabus envisage la déconstruction du réel : il ne procède plus ici par addition ou collage, mais par accumulation de signes visuels. Ces amas de bras et de jambes gainées de soie sur des lits d’hôtel, sous une lumière crue, jouent des codes de la pornographie tout en restant dans le domaine de la suggestion.

En intitulant son exposition Fearless Realism, Till Rabus se place résolument sous le signe de l’image. Dennis Scholl, de son côté, convoque la figure tutélaire de Lacan, et se range du côté du langage. Les « non-dupes errent » : même si l’artiste ne désire pas que cette référence lacanienne soit prise trop au pied de la lettre, elle s’applique pourtant parfaitement à son œuvre. Si l’on convient que les « non-dupes » sont ceux qui ne se laissent pas attraper au piège de l’artifice, alors il est exact que ceux d’entre eux qui contemplent les dessins de Dennis Scholl peuvent continuer à errer longtemps entre les traits à la recherche d’une explication aux rébus visuels qu’ils ont sous les yeux. Comme l’explique l’artiste, il n’y a pas de narration particulière à trouver, seulement une structure formée autour d’interstices. La technique très particulière de Dennis Scholl vise à créer des surfaces douces derrière lesquels disparaît le geste créateur, mais elle permet également d’unifier, du moins en apparence, les éléments épars du récit. Paysages organiques, Christ en croix issu d’une rencontre entre Grünewald et Dali, visions hallucinées que n’aurait pas renié Lautréamont : le corpus iconographique de Dennis Scholl semble infini par sa richesse et sa complexité. Les références à l’histoire de l’art sont nombreuses, de Schongauer et Dürer à Hans Bellmer ou de Chirico, en passant par les Romantiques tels que Füssli et Blake, mais elles ne sont jamais des citations littérales – plutôt des suggestions qui contribuent à brouiller (encore davantage) les pistes.

P-Y Desaive


Twee tentoonstellingen van twee kunstenaars die een zeldzame beheersing van hun respectieve techniek gemeen hebben – tekening op papier voor Dennis Scholl, olieverf op doek voor Till Rabus. De analogie houdt daarbij natuurlijk niet op. Allebei onderzoeken ze in hun werk de grenzen van de realistische figuratie en ontwikkelen een esthetica gebaseerd het in elkaar overlopen van objecten en denkbeeldige of in hun directe omgeving geobserveerde personages.

Bij Till Rabus kan het werk ontstaan op basis van een vakantiefoto die hij van het internet heeft geplukt en waaraan hij een verstorend element toevoegt. Maar soms gaat het om de toevallige ontmoeting van een onbeduidend element, zoals de in ijs gevatte wikkel van een chocoladereep, die het statuut krijgt van centraal element in een winterlandschap. Zijn werk is emblematisch voor het digitale tijdperk waarin het niet meer gaat om te weten wat het waard is gefotografeerd te worden, maar wel om wat het waard is om bewaard te worden – of overgebracht te worden van een bestand op een schilderij op doek. Voor andere composities, als de Voodoo-reeks, brengt de kunstenaar heteroclytische opbjecten samen – bloemen, schelpen, speelgoed –, en creëert daarmee zowel lachwekkende als beangstigende altaren. Voor de crâneries [schedelwerken] gebruikt hij een gelijkaardig procedé: een Donald Duck poppetje krijgt een vogelschedel en een menselijke schedel wordt bekroond met een trechter. Zijn meer recente Patchworks hotels getuigen van de nieuwe manier waarop Till Rabus de realiteit deconstrueert: hij vertrekt hier niet meer van toevoeging of collage, maar accumuleert visuele tekens. Deze opeenstapeling van armen en benen in zijden kousen op een hotelbed, weergegeven onder hard licht, verwijzen naar de codes van de pornografie, maar blijven suggestief.

Met de titel van zijn tentoonstelling Fearless Realism, plaatst Till Rabus zich resoluut in het teken van het beeld. Dennis Scholl echter roept de tutelaire figuur op van Lacan en kiest voor de taal. De ‘niet-gedupeerden dwalen’: ook al wil de kunstenaar niet dat deze referentie aan Lacan wat al te letterlijk wordt genomen, kan ze wel perfect op zijn werk worden toegepast. Als we overeenkomen dat de ‘niet-gedupeerden’ diegenen zijn die zich niet laten vangen door raffinement, dan klopt het dat diegenen onder hen die de tekeningen van Dennis Scholl bekijken lang kunnen blijven ‘dwalen’ tussen de lijnen op zoek naar de verklaring van de visuele rebussen die hij voor zich ziet. Zoals de kunstenaar zelf zegt, hoeven we niet te zoeken naar een bepaald verhaal, het gaat alleen om een structuur die rond tussenruimten is georganiseerd. Met zijn heel eigen techniek wil Dennis Scholl zachte oppervlakken creëren waarachter het gebaar van de kunstenaar verdwijnt. Maar deze werkwijze laat ook toe om, zo lijkt het althans, de verstrooide elementen van het verhaal samen te brengen. Organische landschappen, Christus aan het kruis die resulteert uit een confrontatie tussen Grünewald en Dali, hallucinante visioenen die Lautréamont niet zou versmaden: het iconografische corpus van Dennis Scholl lijkt eindeloos omwille van zijn rijkdom en complexiteit. De historische referenties zijn talrijk, van Schongauer en Dürer, romantici als Füssli en Blake tot Hans Bellmer of de Chirico. Het zijn echter nooit letterlijke citaten – veeleer suggesties die de sporen (nog meer) in de war brengen.

P-Y Desaive


Copyright © 2006-2013 by ArtSlant, Inc. All images and content remain the © of their rightful owners.