Meessen De Clercq

Questioning the refraction of light in many works, the Icelandic artist is here showing a photographic  diptych produced ten years ago.

The Amsterdam-based artist has assembled a coherent body of work, rich in ideas and frequently guided by  physical phenomena which constitute our perception of things and the world.

The diptych is composed, on the one hand, of a picture where you see a crystal prism mounted on a tripod  and the artist's left hand, capturing the rays of the light spectrum. On the other hand, only the right hand is  in the picture and the rays land in the palm.

Besides revealing the colours of light that make up white light, these pictures show the light being received.

A fine metaphor by the artist as a receiver of colour, painter of the world to come. Colour can disappear  at any time, run like water through your fingers any second. The precarity of the moment is probably  accentuated by the simplicity of the photos taken in a park in autumn. They are not part of a specific  aesthetic exploration, other than in the subject itself: light, its composition, its components. The  perpendicular hanging of the photos is a reminder that an angle of incidence is required for rays to be  refracted.

In the full text, we perceive that Eliasson has great deal of admiration for Fridfinnsson and it is not surprising that the success of the presentation of Fridfinnsson's works at the Sao Paulo Biennial in 2012 was acclaimed by the critics and voted as one of the top 10 highpoints by Art in America.

The artist Olafur Eliasson, known for his explorations of light phenomena, briefly contextualizes  Fridfinnsson's research in his beautiful text devoted to his elder colleague: "The Icelandic light shapes one's  senses in a special way; it changes the way one perceives objects. The relation between objects and daylight or  twilight calls for a constant re-composition if the objects and of ourselves" and he finishes his paragraph with this  sentence which could be a description of the diptych: "If I were an object, I would be a subtle one, perhaps a  quasi-object, continuously transformed by light"1 . In the diptych, the subject continually transformed by light is the artist himself.

Far from the bustle of the art world, Hreinn Fridfinnsson nevertheless continues to attract interest by distilling works combining conceptual rigour, dreams and magic.

 Het breken van het licht in talrijke van zijn werken bevragend toont de IJslandse kunstenaar hier een  fotografisch diptiek dat een tiental jaar geleden gerealiseerd werd. Gevestigd in Amsterdam, heeft de  kunstenaar een coherent corpus werken gerealiseerd, dat vruchtbaar is aan reflecties en vaak gegidst door  fysieke fenomenen die onze waarneming van de dingen en van de wereld uitmaken. De diptiek is enerzijds  samengesteld uit een foto waar men een kristallen prisma ziet, een op een driepoot geplaatst kristal en de  linkerhand van de kunstenaar die de stralen van een lichtspectrum vangt. Aan de andere kant is enkel de  rechterhand gekaderd die in de palm de stralen ontvangt Naast het feit dat de stralen waaruit wit licht  bestaat geopenbaard worden, tonen de foto’s een verwelkomen van het licht. Mooie metafoor van de  kunstenaar als ontvanger van kleuren, schilder van een wereld in wording. De kleur kan op eender welk  moment verdwijnen, vervloeien zoals water tussen de vingers. De onzekerheid van het moment wordt  ongetwijfeld beklemtoond door de soberheid van de beelden, genomen in een park in de herfst. Er werd in  de foto’s niet expliciet naar esthetiek gezocht, behalve het onderwerp zelf dan: het licht, haar samenstelling,  haar onderdelen. De foto’s zijn gehangen verwijzend naar de hoek noodzakelijk voor het breken van de  stralen. De kunstenaar Olafur Eliasson, bekend voor zijn exploraties rond lichtgevende fenomenen  contextualiseert kort de onderzoeken van Fridfinnsson in zijn heel mooie tekst, gewijd aan zijn oudere:  “The Icelandic light shapes one’s senses in a special way ; it changes the way one perceives objects. The relation  between objects and daylight or twilight calls for a constant re-composition of the objects and of ourselves” en hij  eindigt zijn paragraaf met de zin die een beschrijving van de diptiek zou kunnen zijn: “If I were an object, I  would be a subtle one, perhaps a quasi-object, continuously transformed by light”1 . In de diptiek is het object dat  continu door het licht getransformeerd wordt de kunstenaar zelf. In de volledige tekst kan men heel  duidelijk de bewondering lezen die Eliasson voor Fridfinnsson heeft en het hoeft niet te verwonderen dat  de presentatie van de werken van Fridfinnsson in de biënnale van Sao Paulo in 2012 door de kritiek  bijzonder succesvol onthaald werd, en verkozen tot de top 10 van sterke momenten door het tijdschrift  Art in America. Ver van alle agitatie van de kunstwereld wekt Hreinn Fridfinnsson echter steeds meer de  interesse ervan op door de werken te distilleren die conceptuele zorgvuldigheid koppelen aan dromen en  magie. 

Questionnant la réfraction de la lumière dans de nombreuses œuvres, l’artiste islandais montre ici un  diptyque photographique réalisé il y a une dizaine d’années. 

Installé à Amsterdam, l’artiste a constitué un corpus cohérent, fécond en réflexions et fréquemment guidé  par les phénomènes physiques qui constituent notre perception des choses et du monde. Le diptyque est composé d’une part d’une photo où on voit un prisme en cristal placé sur un trépied et la  main gauche de l’artiste qui capte les rayons du spectre lumineux. D’autre part, seule la main droite est  cadrée et reçoit en son creux les rayons. 

Outre le fait de révéler les lumières composant la lumière blanche, ces photos montrent un accueil de la  lumière. Belle métaphore de l’artiste en tant que récepteur de couleur, peintre du monde à venir. La  couleur peut disparaître à tout moment, couler comme l’eau entre les doigts à chaque seconde. La  précarité du moment est sans doute accentuée par la sobriété des clichés, pris dans un parc, en automne.  Ils sont sans recherche esthétique particulière si ce n’est dans le sujet lui-même : la lumière, sa  composition, ses composantes. L’accrochage des photos de façon perpendiculaire rappelle qu’un angle  d’incidence est nécessaire pour que les rayons soient réfractés.

 L’artiste Olafur Eliasson connu pour ses explorations sur les phénomènes lumineux contextualise  brièvement les recherches de Fridfinnsson dans son très beau texte consacré à son aîné: « The Icelandic light  shapes one’s senses in a special way ; it changes the way one perceives objects. The relation between objects and  daylight or twilight calls for a constant re-composition of the objects and of ourselves » et il finit son paragraphe  par cette phrase qui pourrait être une description du diptyque : « If I were an object, I would be a subtle one,  perhaps a quasi-object, continuously transformed by light » 1 . Dans le diptyque, l’objet continuellement  transformé par la lumière est l’artiste lui-même. 

Dans le texte complet, on perçoit nettement l’admiration d’Eliasson pour Fridfinnsson et il n’est pas  étonnant que le succès de la présentation des œuvres de Fridfinnsson à la biennale de Sao Paulo en 2012 ait  été salué par la critique et élu dans le top 10 des moments forts par Art in America. 

Loin de toute agitation du monde de l’art, Hreinn Fridfinnsson continue néanmoins à intéresser celui-ci en distillant des œuvres alliant rigueur conceptuelle, rêverie et magie.