STREET now open! Chicago | Los Angeles | Miami | New York | San Francisco | Santa Fe
Amsterdam | Berlin | Brussels | London | Paris | São Paulo | Toronto | China | India | Worldwide
 
Brussels

AEROPLASTICS Contemporary

Exhibition Detail
The closest I ever came to you
32 rue Blanche
1060 Brussels
Belgium


November 18th, 2011 - January 21st, 2012
Opening: 
November 17th, 2011 6:00 PM - 9:00 PM
 
The closest I ever came to you, John IsaacsJohn Isaacs, The closest I ever came to you,
2011, low digital print, 141 x 100 cm
© courtesy of the artist and Aeroplastics contemporary, Brussels
> QUICK FACTS
WEBSITE:  
http://www.aeroplastics.net
NEIGHBORHOOD:  
Center - Uptown
EMAIL:  
contact@aeroplastics.net
PHONE:  
32(0)25372202
OPEN HOURS:  
Tuesday - Friday 11.00 - 18.00, Saturday 14.00-18.00 during summer : Tuesday - Saturday 14.00-18.00 or by appointment (closed on Bank Holidays)
TAGS:  
sculpture, installation, photography
COST:  
free
> DESCRIPTION

While producing these new works I was trying to bring together many of the themes, materials, and issues which have been running through my work for the last years. Primarily the works 'en masse' deal with our place as individuals within society, with the sometimes disempowering aspect of our contemporary overload, and the romantic fading memory of a simplified world view in which one's sense of place was denoted by boundaries of personal vision and physicality, a memory which is now transformed into an endless web of connections and information, most of which, though highly omnipresent and totally accessible, leaves us as spectators rather than participators in what we are able to know.

That our 'western' society is in some form of decline, that economic pressures are forcing - once taken for granted - ways of life into recession and generations to follow will be confronted with the implications of our present collective inability to act as a whole, are nothing new. What I hope to find and provide with my work is a framework in which we can open up from the closed and specific nature of boundaries of race, gender and religion to achieve what the foundations of all dreams of progress have put within our grasp and yet left us ignorant of how to utilize; namely that the combined nature of history and our contemporary levels of information enables us to see beyond our personal borders.

That we are now able to transcend our indigenous culture and collectively arrive at a combined view, a consensus is closer than ever before, though of course our inhibitive nature and reliance on technology makes us impotent. The contemporary tension arises between this impotence to change our way of life, our every day guilt ridden complicity, and the very real and near horizon in which we see our catastrophic end. Collectively the human race is like rabbit in the headlights of an oncoming vehicle, the difference is however, that unlike the rabbit, we are informed of it's danger and taught how to cross the road, our real difficulty becomes clearer when we realize that WE constructed this vehicle ourselves, we are driving this vehicle ourselves, and should we stop it then all hell would break lose, and yet it is heading straight for us, with us behind the wheel.

The closest I ever came to you' is the umbrella with which to stroll through this exhibition. Meant as a way into these disparate works which deal with themes of doubt, belief, love and hope, which was both ambiguous and specific, 'the closest I ever came to you', reflects both a highly personal position and yet could encompass humanity in it's entirety. A gold plated megaphone, a chunk of rusted monument, an ethnic sculpture with guts spilling from it, a chariot powered by a child's bicycle, all reflect our dreams and utopias held within the time of their conception and the time of their demise.

I have for a long time been interested in these relative states of evolution, that nothing is in the end parallel, yet what is surprising is that our societies still believe that all of us should be the same, can be the same. It is this educationally entrenched ignorance and arrogance, that has run through human history and shaped our conflicts, shaped our preconceptions of the 'other', not only as we greet them, but as we colonized them. As the colonizer came to know the other as exotic and forced one dominant view, one way of life, onto the other more fragile and unable to resist, so this model is perverted and reproduced in the mechanisms of commerce. The shocking truth is that after all the leaps of political correctness we are still unable to accept that difference is actually the key to understanding one another; that we can indeed embrace all without judgment or guilt and move forward together enjoying and relishing in our shadows and forms that move and sleep to the same rhythm's whatever their beliefs.

This, my third solo exhibition at Aeroplastics is an open question, not a sermon. The works stand before you like breathless guilty messengers, having made such a long voyage through time to your door that they have long forgotten the original 'message' and rely solely on your hospitality, on your intelligence and ability to give the time to interpret the look in their faces.


John Isaacs


Terwijl ik deze nieuwe werken aan het maken was, heb ik geprobeerd om verschillende van de thema's, materialen en onderwerpen die de laatste jaren door mijn werk liepen samen te brengen.


In de eerste plaats handelen de werken 'en masse' over onze plek als individu in de maatschappij - met het soms machteloos makende aspect van onze hedendaagse overdaad - en over de vervagende romantische herinnering aan een vereenvoudigde kijk op de wereld, waarin iemands gevoel van plaats aangeduid werd door de grenzen van persoonlijke visie en lichamelijkheid. Deze herinnering is nu veranderd in een eindeloos web van verbindingen en informatie. Het merendeel daarvan is sterk alomtegenwoordig en volledig toegankelijk, maar toch blijven we toeschouwers van veeleer dan deelnemers aan wat we kunnen weten.


Het is niets nieuws dat onze 'westerse' maatschappij een zekere vorm van achteruitgang kent, dat de economische druk de - vroeger als vanzelfsprekend beschouwde - manieren van leven tot recessie dwingt en dat vele generaties na ons geconfronteerd zullen worden met de gevolgen van ons huidige collectieve onvermogen om als een geheel te handelen. Wat ik met mijn werk hoop te vinden en aan te bieden, is een kader waarin we kunnen loskomen van de gesloten en specifieke aard van de grenzen van ras, geslacht en religie om datgene tot stand te brengen wat de fundamenten van alle dromen over vooruitgang binnen ons bereik brachten maar waarbij we toch onwetend achterbleven over hoe we het moeten gebruiken; namelijk dat we door de combinatie van de geschiedenis en onze hedendaagse informatieniveaus verder kunnen kijken dan onze persoonlijke grenzen. Dat we nu onze inheemse cultuur kunnen overstijgen en gezamenlijk tot een gecombineerde visie kunnen komen, een consensus is meer dan ooit binnen handbereik, hoewel onze geremde aard en ons vertrouwen op de technologie ons natuurlijk machteloos maken. De hedendaagse spanning doet zich voor tussen deze onmacht om onze manier van leven te veranderen - onze dagdagelijkse schuldbewuste medeplichtigheid - en de zeer reële en nabije horizon waarin we ons noodlottige einde zien. Collectief is het menselijke ras als een konijn in de koplampen van een aankomend voertuig. Met dat verschil dat wij, in tegenstelling tot het konijn, het gevaar kennen en dat ons aangeleerd is hoe we de straat moeten oversteken. Ons echte probleem wordt duidelijker wanneer we beseffen dat WIJ zelf dit voertuig bouwden, dat wij zelf met dit voertuig rijden en dat de hel zou losbarsten als we het zouden tegenhouden. En toch komt het recht op ons af, met ons achter het stuur.


'The closest I ever came to you' is de paraplu waarmee je door deze tentoonstelling wandelt. Het is bedoeld als een introductie tot deze uiteenlopende werken die handelen over thema's als twijfel, liefde en hoop, die zowel ambigu als specifiek is. 'The closest I ever came to you' weerspiegelt enerzijds een zeer persoonlijke positie maar zou anderzijds de mensheid in haar totaliteit kunnen omvatten. Een megafoon van bladgoud, een roestig brok monument, een etnische sculptuur waaruit ingewanden puilen, een kar die voortgetrokken wordt door een kinderfiets: ze weerspiegelen allemaal onze dromen en utopieën die gevat zitten in de tijd van hun conceptie en in de tijd van hun sterven.


Ik heb al een hele tijd interesse voor de relatieve toestanden van de evolutie, namelijk dat niets uiteindelijk parallel is. Maar het verrassende is dat onze maatschappijen nog altijd geloven dat we allemaal dezelfde moeten en kunnen zijn. Het is die door onze opvoeding diepgewortelde onwetendheid en arrogantie die doorheen de menselijke geschiedenis liep en vorm gaf aan onze conflicten, vorm gaf aan onze vooroordelen over de 'andere', niet enkel wanneer we hen begroeten, maar ook toen we hen koloniseerden. Net zoals de kolonisator de andere leerde kennen als exotisch en een dominant gezichtspunt en een manier van leven opdrong aan de andere, die zwakker was en geen weerstand kon bieden, zo is dit model pervers en gereproduceerd in de mechanismen van de handel. De stuitende waarheid is dat we na alle sprongen van politieke correctheid nog altijd niet in staat zijn om te aanvaarden dat het verschil eigenlijk de sleutel is om elkaar te begrijpen; dat we inderdaad iedereen kunnen omhelzen zonder oordeel of schuld en samen kunnen vooruitgaan terwijl we genieten van en genoegen vinden in onze schaduwen en vormen, die bewegen en slapen op hetzelfde ritme, ongeacht de geloofsovertuigingen.


Deze expositie, mijn derde bij Aeroplastics, is een open vraag, geen preek. De werken staan voor u als ademloze, schuldbewuste boodschappers. Ze hebben zo een lange reis door de tijd gemaakt tot aan uw deur dat ze de originele 'boodschap' allang vergeten zijn. Ze vertrouwen enkel op uw gastvrijheid, uw intelligentie en uw gave om de tijd te nemen om de blik in hun gezichten te interpreteren.


John Isaacs


Copyright © 2006-2013 by ArtSlant, Inc. All images and content remain the © of their rightful owners.