Chicago | Los Angeles | Miami | New York | San Francisco | Santa Fe
Amsterdam | Berlin | Brussels | London | Paris | São Paulo | Toronto | China | India | Worldwide
 
Brussels

MuHKA Museum of Contemporary Art Antwerp

Exhibition Detail
Lonely at the Top: Graphology Chapter 4
Leuvenstraat 32
2000 Antwerp
Belgium


May 26th, 2011 - September 25th, 2011
 
In the soul of film , Juliana BorinskiJuliana Borinski, In the soul of film ,
2010
© Courtesy the artist, photo M HKA
> ARTISTS
> QUICK FACTS
WEBSITE:  
http://www.muhka.be
NEIGHBORHOOD:  
Antwerp
EMAIL:  
info@muhka.be
PHONE:  
+32 (0)3 260 99 99
OPEN HOURS:  
Van dinsdag tot en met zondag 10.00-17.00
TAGS:  
photography
> DESCRIPTION

In four episodes, Graphology explores the automatisms that may show themselves in drawing. The human hand as a seismograph of the inner life, but also, conversely, the ‘mechanical unconsciousness’ of the machine that thrusts itself on the human eye. Printed reproduction techniques lead a life of their own, but how? A series of exhibitions set at the intersection of drawing, photography, printmaking, film and computer graphics.


Graphology explore en quatre épisodes les automatismes susceptibles de se manifester par le biais du dessin. La main humaine en tant que sismographe d’une vie intérieure, mais inversement, l’« inconscient mécanique » de la machine aussi, qui s’impose au regard humain. De quelle manière, les techniques de reproduction graphique commencent-elles à mener une existence indépendante ? Une série d’expositions à la limite de l’art graphique, de la typographie, du cinéma et de l’infographie.


Graphology verkent in vier episodes de automatismen die zich via het tekenen kunnen manifesteren. De menselijke hand als seismograaf van een innerlijk leven, maar omgekeerd ook het 'mechanisch onbewuste' van de machine, dat zich opdringt aan het menselijk oog. Op welke manier gaan grafische reproductie-technieken een eigen leven leiden? Een tentoonstellingenreeks op het snijvlak van de tekenkunst met fotografie, drukkunst, film en computergrafiek.

De vierde episode interpreteert de cinématographe, zoals gepatenteerd door de gebroeders Lumière, in de meest letterlijke zin: als een grafische methode om beweging te (re-)produceren, een schriftuur van gefragmenteerde lichtbeelden, een spel van analyse en synthese.

Juliana Borinski (°1979, Brazilië) experimenteert met fotografie, video en diverse andere media. Ze peilt daarbij telkens naar de essentie van het medium zelf. In haar installaties integreert ze nieuwe technologie die verwijst naar historische media-technieken.
In the soul of film bestaat uit een reeks van 12 foto’s. De focus ligt op cinematografisch materiaal. Een nanomicroscoop zoomt in op het oppervlak van een blanco strook 35 mm celluloid (het klassieke filmrolletje). In de diepte van het oppervlak wordt een hele wereld zichtbaar – twee dimensies worden er drie. Het getal 12 verwijst naar het minimum aantal beelden nodig voor de illusie van beweging.

Marcel Broodthaers (1924-1976, België-Duitsland) was dichter, journalist, fotograaf, beeldend kunstenaar, filmer en verzamelaar. Hij geloofde niet in één bepaalde kunstvorm of in het unieke kunstwerk. Typografie, opmaak, compositie, enscenering en decor waren voor hem bijzonder belangrijk. Zijn werk is heel divers, complex en intelligent. Hij hield van het spel, het raadselachtige en het cryptische. In de film Une Seconde d’Eternité (D’après une idée de Charles Baudelaire) schreef de kunstenaar stapsgewijs met een zwarte pen zijn initialen op een wit blad. Het resultaat is een animatiefilm van 24 frames per seconde, die getoond wordt in een continue loop. Een ander werk van hem is L’ardoise Magique, een “wunderblock”, waarop ook zijn signatuur te lezen valt.

Morgan Fisher (°1942, Verenigde Staten) is vooral bekend om zijn avant-garde films waarin hij voortdurend de definitie van het medium film onderzoekt; enerzijds door het fysieke materiaal en anderzijds door de productiemethodes ervan te verkennen. Naast films maakt Fischer ook schilderijen, tekeningen en installaties. In deze presentatie worden enkele vroege tekeningen van de kunstenaar getoond: een schilderij in acryl met een Kodakchroom verpakking op een rooster, een potloodtekening van 16 mm filmboxen en een spray schilderij van filmrolletjes. Deze vroege werken tonen zoals de kunstenaar zelf zegt “zijn interesse in de toen moderne Pop en Minimal Art stromingen”. Het onderwerp dat hij gekozen heeft (film materiaal) wordt afgebeeld in een abstracte setting.

Nikolaus Gansterer (°1974, Oostenrijk) is als kunstenaar net zo geïnteresseerd in het proces van onderzoeken als in een uiteindelijk resultaat. Een groot deel van zijn werken gaat over de publieke ruimte en hoe die op alternatieve manier bekeken en gelezen kan worden. In deze presentatie worden een aantal van zijn schetsboeken getoond. Gansterer vulde ettelijke boekjes met tekeningen die een directe neerslag vormen van visuele impressies tijdens het reizen met de trein. Het landschap prikkelt constant zijn verbeelding. Het is een proces van vergeten en herinneren, een poging om de beelden die voorbij flitsen vast te houden. De snelheid en de beweging van de trein beïnvloeden ook het karakter van de tekeningen.

Sandra Gibson (°1968, Verenigde Staten) en Luis Recorder(°1971, Verenigde Staten) werken samen sinds 2001 aan een serie van installaties en performances waarin ze een indrukwekkende ervaring van licht en ruimte evoceren. Het kunstenaarsduo gebruikt een systeem van filmloops, filmprojectoren en celluloid, welke de materiële basis vormen voor hun licht en schaduw constructies. Ze concentreren zich op het geprojecteerde beeld en het medium cinema als apparaat, zonder verhaal of figuratie. Licht gebruiken ze om de grenzen tussen het tastbare en het substantiële te onderzoeken. In deze presentatie tonen ze Light Spill, een langzaam muterende filmsculptuur. Een 16 mm film wordt geprojecteerd, maar niet terug opgespoeld. Resultaat is een kronkelende lijn die aangroeit tot een berg film op de vloer van het museum.

Wim Janssen (°1984, België) studeerde experimentele film in Sint-Lucas Brussel. In deze presentatie toont hij het werk MOH: Cape Expansion Pack. 10 foto’s tonen Omaha Beach, het strand in Normandië waar de Amerikaanse troepen in 1944 landden. De fotograaf Roberto Capa was daar ter plaatse als één van de weinigen fotojournalisten. Het grootste deel van zijn foto’s werd echter vernietigd toen een technicus in het Life laboratorium in Londen de droogkabine voor de negatieven te hoog zette en de emulsies begonnen te smelten. De beelden werden de afgelopen decennia al vertaald naar films en computerspelletjes. Wim Janssen heeft ‘nieuwe’ fotoprints gerealiseerd op basis van het computerspel Medal of Honour en de level-editor MOHradiant.
Jan Evangelista Purkinje (1787 – 1869, Tjechië) was een fysioloog die baanbrekende studies verrichtte op gebied van het zicht, de werking van de hersenen en het hart, de farmacologie, de embryologie, cellen en weefsels. Hij leende zijn naam aan diverse fysiologische processen, zo bijvoorbeeld het Purkinje-effect, het verschijnsel dat de maximale lichtgevoeligheid van het menselijke oog bij een lage verlichtingssterkte verschuift. De effect veroorzaakt een verschil in kleurcontrast. Purkinje experimenteerde ook met bewegende beelden. In de tentoonstelling is een phenakistoscoop van hem te zien. Door de schijf te bekijken door een tweede draaischijf met inkepingen, zie je de opeenvolgende beelden als één beweging.

Man Ray (1890, Verenigde Staten – 1976, Frankrijk) was fotograaf en filmregisseur. Hij werd beroemd met zijn foto’s en avant-garde films waarin hij zich afzette tegen de traditionele kunst. In de tentoonstelling worden filmstrips getoond van zijn radicaal experimentele film Le retour à la Raison (1923), een kort visueel gedicht met krachtige suggestieve beelden. Het begin van de film illustreert een techniek die Man Ray gebruikt in de fotografie: de rayograph, waarbij een object geplaatst wordt tussen een lichtbron en een fotogevoelige film, in tegenstelling tot traditionele fotografie. In de film breidt hij deze techniek uit naar bewegend beeld. In de laatste secondes filmde Man Ray beelden van de naakte torso van zijn model Kiki Montparnasse.

Dominique Somers’ (°1969, België) werk varieert op, of neemt een loopje met de standaard fotografie. De verhouding tussen de werkelijkheid en de reproductie van de realiteit staan centraal. Ze toont een speelse, absurde update van conceptuele experimenten. Ze speelt ook vaak met fouten of storingen. Haar interventies onderzoeken op welke manier een procédé of materiaal op zich in staat is een vorm of een idee te produceren met zo min mogelijk ingreep van de maker. Dit gebeurt heel letterlijk in het werk Pornographic Drawings, een reeks lijntekeningen die ze maakte door de oogbewegingen van personen te traceren terwijl ze naar een pornofilm kijken.
De Robert Vrielynck Collectie bevat een aantal bijzondere apparaten zoals een authentieke camera van de gebroeders Lumière. Deze collectie vormt in België één van de weinige grote verzamelingen die een beeld geven van de (voor)geschiedenis van de film. De verzameling, bijeengebracht door Robert Vrielynck (°1933 -2006), bestaat grotendeels uit vroege filmcamera’s en projectoren en bevat daarnaast een omvangrijk aantal filmposters. Een kleiner deel van de verzameling bestaat uit apparaten die behoren tot de voorgeschiedenis van de film, de zogenaamde pre-cinema, een term die echter meer en meer in onbruik raakt, en vervangen wordt door de term media-archeologie.

Dit is de laatste episode van Graphology . De reeks wordt vanaf mei 2012 getoond in de Drawing Room in Londen.

M HKA XL op 22.09 om 19:00 finnisage met afsluitende performance door Nikolaus Gansterer en Emma Cocker, naar aanleiding van de publicatie van Drawing a Hypothesis (Springer Verlag)


Copyright © 2006-2013 by ArtSlant, Inc. All images and content remain the © of their rightful owners.