BEGIN:VCALENDAR VERSION:2.0 CALSCALE:GREGORIAN PRODID:iCalendar-Ruby VERSION:2.0 BEGIN:VEVENT DESCRIPTION:

Two exhibitions for two artists who have in common a rare mastery of the ir respective technique – drawing on paper for Dennis Scholl\, oil on canva s for Till Rabus. Of course\, the analogy doesn’t stop there. In their work \, both question the limits of realistic figuration\, and develop an aesthe tic based on the telescoping between imaginary objects and characters\, or elements taken from their immediate environment.

\n

With Till Rabus\, the w ork may be born from a vacation snapshot gleaned from the Internet\, to whi ch he will then add a “disturbing” element. Sometimes it has to do with the fortuitous encounter with an innocuous object like a discarded wrapper fro m a bar of chocolate caught in ice\, and then conferring it with the status as the main subject in a winter landscape. His artistic course is emblemat ic of the digital age where what’s at play is no longer to know what merits being photographed\, but rather what merits being conserved or even transp osed from a file to a painting on canvas. For other compositions\, like his Voodoo series\, the artist assembles a well-chosen miscellany of objects – flowers\, shells\, children’s toys – creating altars that are at once laug hable and unsettling. The crâneries (Cranials) are product of the same proc ess\, with the figurine of Donald provided with a bird’s skull\, or a human skull topped by a funnel. As for Patchwork Hotels\, more recent\, they att est to the new way that Till Rabus envisages the deconstruction of the real : here he no longer proceeds by addition or collage\, but by accumulation o f visual signs. These entangled amalgams of arm and silk-gartered legs on h otel beds\, under a raw light\, play with codes from pornography while alwa ys remaining in the realm of suggestion.

\n

By titling his exhibition Fearl ess Realism\, Till Rabus resolutely places himself under the sign of the im age. Dennis Scholl\, for his part\, invokes the tutelary figure of Lacan\, and lines up under language. The “non-dupes errent”: even if the artist doe sn’t wish that this Lacanian reference be read too literally\, it nonethele ss perfectly applies to his oeuvre. If one accepts that these “non-dupes” a re those who don’t let themselves be taken in by the trap of the artifice\, then it’s true that those among them who contemplate Dennis Scholl’s drawi ngs may continue to long “err” amidst traits in search of an explanation to the visual puzzle they are looking at. As the artist puts it\, there is no particular narration to be found\, just a structure formed around intersti ces. His very individual technique aims to create soft surfaces behind whic h the creating gesture disappears\, while also allowing for the unification – at least in appearance – of scattered story elements. Organic landscapes \, Christ and cross issue from an encounter between Grünewald and Dali\, ha llucinating visions worthy of Lautréamont: the iconographic corpus of Denni s Scholl seems infinite in its richness and complexity. References to art h istory are numerous\, from Schongauer and Dürer to Hans Bellmer and de Chir ico\, and passing too by way of the Romantics like Füssli and Blake. But th ese are never literal quotes\; rather they are suggestions that may help to (further) cover one’s tracks.

\n
\n
\n

Deux exposit ions\, pour deux artistes qui ont en commun une rare maîtrise de leur techn ique respective – dessin sur papier pour Dennis Scholl\, huile sur toile po ur Till Rabus. L’analogie ne s’arrête naturellement pas là. Tous deux quest ionnent dans leur travail les limites de la figuration réaliste\, et dévelo ppent une esthétique basée sur le télescopage entre des objets et de person nages imaginaires ou puisés dans leur environnement direct.

\n

Chez Till Ra bus\, l’œuvre peut naître d’une photo de vacances glanée sur l’Internet\, à laquelle il va ajouter un élément perturbateur. Mais parfois\, il s’agit d e la rencontre fortuite d’un élément anodin tel que l’emballage d’une barre chocolatée pris dans la glace\, qui se voit conféré le statut de sujet cen tral pour un paysage hivernal. Sa démarche est emblématique de l’ère numéri que où l’enjeu n’est plus de savoir ce qui mérite d’être photographié\, mai s bien ce qui mérite d’être conservé – voire transposé d’un fichier vers un e peinture sur toile. Pour d’autres compositions\, telle que la série des V oodoo\, l’artiste assemble des objets hétéroclites – fleurs\, coquillages\, jouets d’enfants –\, créant des autels à la fois dérisoires et inquiétants . Les crâneries relèvent du même procédé\, figurine de Donald pourvue d’un crâne d’oiseau\, ou crâne humain surmonté d’un entonnoir. Quant aux Patchwo rks hotels\, plus récents\, ils témoignent de la nouvelle manière dont Till Rabus envisage la déconstruction du réel : il ne procède plus ici par addi tion ou collage\, mais par accumulation de signes visuels. Ces amas de bras et de jambes gainées de soie sur des lits d’hôtel\, sous une lumière crue\ , jouent des codes de la pornographie tout en restant dans le domaine de la suggestion.

\n

En intitulant son exposition Fearless Realism\, Till Rabus se place résolument sous le signe de l’image. Dennis Scholl\, de son côté\, convoque la figure tutélaire de Lacan\, et se range du côté du langage. Le s « non-dupes errent » : même si l’artiste ne désire pas que cette référenc e lacanienne soit prise trop au pied de la lettre\, elle s’applique pourtan t parfaitement à son œuvre. Si l’on convient que les « non-dupes » sont ceu x qui ne se laissent pas attraper au piège de l’artifice\, alors il est exa ct que ceux d’entre eux qui contemplent les dessins de Dennis Scholl peuven t continuer à errer longtemps entre les traits à la recherche d’une explica tion aux rébus visuels qu’ils ont sous les yeux. Comme l’explique l’artiste \, il n’y a pas de narration particulière à trouver\, seulement une structu re formée autour d’interstices. La technique très particulière de Dennis Sc holl vise à créer des surfaces douces derrière lesquels disparaît le geste créateur\, mais elle permet également d’unifier\, du moins en apparence\, l es éléments épars du récit. Paysages organiques\, Christ en croix issu d’un e rencontre entre Grünewald et Dali\, visions hallucinées que n’aurait pas renié Lautréamont : le corpus iconographique de Dennis Scholl semble infini par sa richesse et sa complexité. Les références à l’histoire de l’art son t nombreuses\, de Schongauer et Dürer à Hans Bellmer ou de Chirico\, en pas sant par les Romantiques tels que Füssli et Blake\, mais elles ne sont jama is des citations littérales – plutôt des suggestions qui contribuent à brou iller (encore davantage) les pistes.

\n

P-Y Desaive

\n
\n\n

Twee tentoonstellingen van twee kunstenaars die een zeldzame behee rsing van hun respectieve techniek gemeen hebben – tekening op papier voor Dennis Scholl\, olieverf op doek voor Till Rabus. De analogie houdt daarbij natuurlijk niet op. Allebei onderzoeken ze in hun werk de grenzen van de r ealistische figuratie en ontwikkelen een esthetica gebaseerd het in elkaar overlopen van objecten en denkbeeldige of in hun directe omgeving geobserve erde personages.

\n

Bij Till Rabus kan het werk ontstaan op basis van een v akantiefoto die hij van het internet heeft geplukt en waaraan hij een verst orend element toevoegt. Maar soms gaat het om de toevallige ontmoeting van een onbeduidend element\, zoals de in ijs gevatte wikkel van een chocolader eep\, die het statuut krijgt van centraal element in een winterlandschap. Z ijn werk is emblematisch voor het digitale tijdperk waarin het niet meer ga at om te weten wat het waard is gefotografeerd te worden\, maar wel om wat het waard is om bewaard te worden – of overgebracht te worden van een besta nd op een schilderij op doek. Voor andere composities\, als de Voodoo-reeks \, brengt de kunstenaar heteroclytische opbjecten samen – bloemen\, schelpe n\, speelgoed –\, en creëert daarmee zowel lachwekkende als beangstigende a ltaren. Voor de crâneries [schedelwerken] gebruikt hij een gelijkaardig pro cedé: een Donald Duck poppetje krijgt een vogelschedel en een menselijke sc hedel wordt bekroond met een trechter. Zijn meer recente Patchworks hotels getuigen van de nieuwe manier waarop Till Rabus de realiteit deconstrueert: hij vertrekt hier niet meer van toevoeging of collage\, maar accumuleert v isuele tekens. Deze opeenstapeling van armen en benen in zijden kousen op e en hotelbed\, weergegeven onder hard licht\, verwijzen naar de codes van de pornografie\, maar blijven suggestief.

\n

Met de titel van zijn tentoonste lling Fearless Realism\, plaatst Till Rabus zich resoluut in het teken van het beeld. Dennis Scholl echter roept de tutelaire figuur op van Lacan en k iest voor de taal. De ‘niet-gedupeerden dwalen’: ook al wil de kunstenaar n iet dat deze referentie aan Lacan wat al te letterlijk wordt genomen\, kan ze wel perfect op zijn werk worden toegepast. Als we overeenkomen dat de ‘n iet-gedupeerden’ diegenen zijn die zich niet laten vangen door raffinement\ , dan klopt het dat diegenen onder hen die de tekeningen van Dennis Scholl bekijken lang kunnen blijven ‘dwalen’ tussen de lijnen op zoek naar de verk laring van de visuele rebussen die hij voor zich ziet. Zoals de kunstenaar zelf zegt\, hoeven we niet te zoeken naar een bepaald verhaal\, het gaat al leen om een structuur die rond tussenruimten is georganiseerd. Met zijn hee l eigen techniek wil Dennis Scholl zachte oppervlakken creëren waarachter h et gebaar van de kunstenaar verdwijnt. Maar deze werkwijze laat ook toe om\ , zo lijkt het althans\, de verstrooide elementen van het verhaal samen te brengen. Organische landschappen\, Christus aan het kruis die resulteert ui t een confrontatie tussen Grünewald en Dali\, hallucinante visioenen die La utréamont niet zou versmaden: het iconografische corpus van Dennis Scholl l ijkt eindeloos omwille van zijn rijkdom en complexiteit. De historische ref erenties zijn talrijk\, van Schongauer en Dürer\, romantici als Füssli en B lake tot Hans Bellmer of de Chirico. Het zijn echter nooit letterlijke cita ten – veeleer suggesties die de sporen (nog meer) in de war brengen.

\n

P-Y Desaive

\n
\n DTEND:20130316 DTSTAMP:20140917T142744 DTSTART:20130125 GEO:50.8298126;4.3576464 LOCATION:AEROPLASTICS Contemporary\,32 rue Blanche \n Brussels\, 1060 SEQUENCE:0 SUMMARY:Fearless Realism. Recent paintings\, Till Rabus UID:251908 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTEND:20130124T210000 DTSTAMP:20140917T142744 DTSTART:20130124T180000 GEO:50.8298126;4.3576464 LOCATION:AEROPLASTICS Contemporary\,32 rue Blanche \n Brussels\, 1060 SEQUENCE:0 SUMMARY:Fearless Realism. Recent paintings\, Till Rabus UID:251909 END:VEVENT END:VCALENDAR