ArtSlant - Recently added en-us 40 Rineke Dijkstra - Galerie Jan Mot - March 5th - April 18th Sun, 22 Feb 2015 09:30:05 +0000 Group Show - Almine Rech Gallery - March 12th - April 11th <p style="text-align: justify;">Following on the 2014 exhibition in Paris, Almine Rech Gallery is pleased to announce the second edition of &ldquo;Dans un int&eacute;rieur - Meubles, oeuvres murales &amp; textiles d&rsquo;artistes&rdquo; in Brussels.</p> <p style="text-align: justify;">What happens when a work of art also presents a functional purpose, when a sculpture serves as a piece of furniture, when a picture is painted, not on canvas, but on a curtain or carpet?</p> <p style="text-align: justify;">This exhibition puts into perspective the way in which many artists eschew categories and question the porous boundary that is meant to separate fine art from the decorative arts by reintroducing the notion of domesticity in their reflection.</p> <p style="text-align: justify;">These works &ndash; often considered as belonging in the margins of artistic practice &ndash; reveal other stakes, however. The most obvious of these consists in attributing to the object a function that goes beyond beauty or content.</p> <p style="text-align: justify;">This interest in the dialogue between form and function is present throughout history. It was revived in the late nineteenth century by the Arts and Crafts movement of William</p> <p style="text-align: justify;">Morris and John Ruskin, and some years later by Art Nouveau, which gave shape to this ideal of &lsquo;beautiful and useful&rsquo; creations. This same objective was put forward in the 1920s and 1930s by avant-garde movements like Bauhaus and De Stijl, before once more losing in importance. Throughout the twentieth century, the question of the closeness or distance between fine art and the decorative arts has been hotly debated, just as, for that matter, the potential &lsquo;decorative&rsquo; virtues of the work of art. For their part, designers stress this possible permeability between furniture and sculpture by creating pieces whose functionality vanishes behind form, and/or by increasingly producing limited series, and sometimes even unique pieces.</p> <p style="text-align: justify;">Today the presumed barrier between what allegedly falls under art and what has long been considered a minor art is gradually fading away. This change in perspective has been brought about by artists that have rekindled the dialogue between form and function by introducing in their practice materials that are generally used in the creation of domestic objects or craftwork. Thus, ceramic, wool, textile, glass and recycled materials, among others, are now an integral part of the contemporary language of the visual arts.</p> <p style="text-align: justify;">These materials induce techniques and gestures that have long been reserved for artistic craftwork or for the painstaking creations of women (from the myth of Penelope waiting for the return of Ulysses to the needlework of nuns behind convent walls or to knitting and embroidery, considered as feminine pastimes). This return to manual &lsquo;fabrication&rsquo;, this involvement in the practice of a craft requiring time and attention seems to steer the choice of some artists. Far from being regressive, this attitude can be seen as a response to the production of spectacular works whose technical perfection and sophistication erase any trace of manual intervention and discourage any form of emotion. More modest in appearance, these productions tolerate potential imperfections, irregularities, flaws that not only define their singularity, but also express a certain poetry and a proximity to those who contemplate them or make use of them. Moreover, these &lsquo;functional&rsquo; pieces sometim es raise questions in relation to the body. The viewer-turned-user is invited to touch, move, sit on and experiment the object, while appreciating it for what it is, i.e., a work of art (whether it is a unique piece or is produced in a limited series).</p> <p style="text-align: justify;">At times the object created by the artist will generate a certain confusion born of the blurring of codes, notably when the artist confronts a pre-existing functional artefact with his own work. The same uncertainty occurs when paint is applied to a support other than a canvas, such as a carpet or a tapestry. These practices are as much evocative of the hybrid forms that painting can take as of the way in which we look at works that escape easy categorization.</p> <p style="text-align: justify;">In its diversity, the exhibition offers a contemporary outlook on creation in the broadest sense of the term. It also plays freely with the idea of a domestic installation that has more to do with the apartment of an amateur than the white cube that is the gallery.</p> <p style="text-align: justify;">Fran&ccedil;oise-Claire Prodhon&nbsp;</p> <hr /> <p style="text-align: justify;">La Galerie Almine Rech est heureuse de pr&eacute;senter &agrave; Bruxelles, la seconde &eacute;dition de l'exposition " Dans un int&eacute;rieur - Meubles, oeuvres murales &amp; textiles d'artistes ".</p> <p style="text-align: justify;">Que se passe-t-il lorsque l&rsquo;oeuvre d&rsquo;art bascule du c&ocirc;t&eacute; de l&rsquo;usage, lorsque la sculpture lorgne du c&ocirc;t&eacute; du mobilier, que l&rsquo;image investit non pas le tableau mais la tenture ou le tapis ?</p> <p style="text-align: justify;">Cette exposition met en perspective la fa&ccedil;on dont bon nombre d&rsquo;artistes d&eacute;jouent les cat&eacute;gories, et questionnent la limite poreuse suppos&eacute;e s&eacute;parer l&rsquo;art, des arts d&eacute;coratifs en r&eacute;introduisant la notion de domesticit&eacute; dans leur r&eacute;flexion.</p> <p style="text-align: justify;">Ces travaux, souvent consid&eacute;r&eacute;es comme se situant &agrave; la marge de la pratique artistique, r&eacute;v&egrave;lent cependant d&rsquo;autres enjeux&hellip; Le plus &eacute;vident de ces enjeux consistant &agrave; attribuer &agrave; l&rsquo;objet une fonction qui va au-del&agrave; de la beaut&eacute; et du contenu.</p> <p style="text-align: justify;">Ce souci de dialogue entre forme et fonction traverse l&rsquo;histoire, raviv&eacute; &agrave; la fin du XIX&deg; si&egrave;cle par le mouvement des Arts and Crafts de William Morris et John Ruskin, puis quelques ann&eacute;es plus tard par l&rsquo;Art Nouveau qui exprime cet id&eacute;al de &laquo; Beau dans l&rsquo;utile &raquo;. Ce m&ecirc;me objectif est mis en exergue durant les ann&eacute;es 1920-30 par les mouvements d&rsquo;avant garde que sont le Bauhaus ou De Stijl, avant d&rsquo;&ecirc;tre de nouveau occult&eacute;. Durant tout le XX&deg; si&egrave;cle, cette question du lien ou de la rupture entre l&rsquo;art et les arts d&eacute;coratifs fait d&eacute;bat, tout comme font d&eacute;bat par ailleurs les &eacute;ventuelles vertus &laquo; d&eacute;coratives &raquo; de l&rsquo;oeuvre d&rsquo;art. De leur c&ocirc;t&eacute;, les designers soulignent cette possible perm&eacute;abilit&eacute; entre mobilier et sculpture, en signant des cr&eacute;ations dont la fonctionnalit&eacute; s&rsquo;efface derri&egrave;re la forme, et/ou en produisant de plus en plus souvent des s&eacute;ries limit&eacute;es, voire parfois des pi&egrave;ces uniques.</p> <p style="text-align: justify;">Aujourd&rsquo;hui, ce cloisonnement suppos&eacute; entre ce qui rel&egrave;verait de l&rsquo;art et ce qui a longtemps &eacute;t&eacute; regard&eacute; comme un art mineur tend &agrave; dispara&icirc;tre. Cette relecture est provoqu&eacute;e par des artistes qui renouent avec le dialogue entre forme et fonction, en introduisant dans leur pratique des mat&eacute;riaux habituellement destin&eacute;s &agrave; la cr&eacute;ation d&rsquo;objets domestiques ou &agrave; l&rsquo;artisanat. Ainsi c&eacute;ramique, laine, textile, verre, mat&eacute;riaux recycl&eacute;s, sont ils &agrave; pr&eacute;sent partie int&eacute;grante du langage plastique contemporain.</p> <p style="text-align: justify;">Ces mat&eacute;riaux induisent des techniques et des gestes longtemps r&eacute;serv&eacute;s &agrave; l&rsquo;artisanat d&rsquo;art, ou aux ouvrages minutieux des femmes (du mythe de P&eacute;n&eacute;lope attendant le retour d&rsquo;Ulysse, aux travaux d&rsquo;aiguille des religieuses &agrave; l&rsquo;abri des murs des couvents, ou aux tricots et autres broderies, consid&eacute;r&eacute;s comme des passe-temps f&eacute;minins). Ce retour &agrave; la &laquo; fabrication &raquo; manuelle, cette implication dans un travail d&rsquo;atelier r&eacute;clamant temps et attention semble motiver le choix de certains artistes. Cette attitude, loin d&rsquo;&ecirc;tre r&eacute;gressive, peut &ecirc;tre vue comme une r&eacute;ponse aux productions d&rsquo;oeuvres spectaculaires dont la perfection et la sophistication technique efface toute trace d&rsquo;intervention manuelle, d&eacute;courage toute forme d&rsquo;&eacute;motion. Ces productions d&rsquo;apparences plus modestes tol&egrave;rent les &eacute;ventuelles imperfections, irr&eacute;gularit&eacute;s, asp&eacute;rit&eacute;s qui non seulement en font la singularit&eacute;, mais expriment aussi une forme de po&eacute;sie et une proxim it&eacute; avec celui ou celle qui les regarde ou les utilise. Par ailleurs, ces pi&egrave;ces &laquo; fonctionnelles &raquo; interrogent parfois une relation au corps. Le spectateur devenu un utilisateur est invit&eacute; &agrave; toucher, bouger, s&rsquo;asseoir, se d&eacute;placer, exp&eacute;rimenter l&rsquo;objet, tout en l&rsquo;appr&eacute;ciant pour ce qu&rsquo;il est : une oeuvre d&rsquo;art (pi&egrave;ce unique ou r&eacute;alis&eacute;e en s&eacute;rie limit&eacute;e).</p> <p style="text-align: justify;">Parfois, le dispositif produit par l&rsquo;artiste cr&eacute;e un flottement n&eacute; du brouillage des codes, notamment lorsqu&rsquo;il confronte un objet utilitaire pr&eacute;existant &agrave; son propre travail. Ce m&ecirc;me trouble op&egrave;re lorsque le geste du peintre investit d&rsquo;autres supports comme le tapis ou la tapisserie. Ces pratiques &eacute;voquent autant les formes hybrides que peut emprunter la peinture que le regard que nous portons sur des oeuvres qui &eacute;chappent aux cat&eacute;gories.</p> <p style="text-align: justify;">Dans sa diversit&eacute;, l&rsquo;exposition pose un regard contemporain sur la cr&eacute;ation au sens le plus large du terme. Elle joue aussi librement avec l&rsquo;id&eacute;e d&rsquo;une installation domestique qui a plus &agrave; voir avec l&rsquo;appartement de l&rsquo;amateur qu&rsquo;avec le white cube qu&rsquo;est la galerie.</p> <p style="text-align: justify;">Fran&ccedil;oise-Claire Prodhon&nbsp;</p> <hr /> <p style="text-align: justify;">In navolging van de tentoonstelling van 2014 in Parijs, kondigt Almine Rech Gallery met plezier de tweede editie van &ldquo;Dans un int&eacute;rieur - Meubles, oeuvres murales &amp; textiles d&rsquo;artistes&rdquo; in Brussel aan.</p> <p style="text-align: justify;">Wat gebeurt er als een kunstwerk ook een functioneel doel inhoudt, wanneer een sculptuur ook als meubel kan dienen, wanneer een foto niet op doek is geschilderd, maar op een gordijn of een tapijt?</p> <p style="text-align: justify;">Deze tentoonstelling belicht de manier waarop vele kunstenaars zich onttrekken aan categorie&euml;n en de poreuze grens die de beeldende kunst van de decoratieve kunsten wil scheiden in vraag stellen door opnieuw de notie van huiselijkheid in hun kunstbeschouwing te introduceren.</p> <p style="text-align: justify;">Deze werken &ndash; vaak beschouwd als behorend tot de zijlijn van de artistieke praktijk &ndash; onthullen echter andere interesses. De meest voor de hand liggende daarvan is het toekennen van een functie aan het object die verder reikt dan loutere schoonheid of inhoud.</p> <p style="text-align: justify;">Deze interesse in de dialoog tussen vorm en functie is doorheen de hele geschiedenis aanwezig. Ze werd in de late negentiende eeuw nieuw leven ingeblazen door de Arts and Crafts beweging van William Morris en John Ruskin, en enkele jaren later door de Art Nouveau, die vorm gaf aan dit ideaal van 'mooie en nuttige' creaties. Ditzelfde doel werd in de jaren 1920 en 1930 door avant-garde bewegingen zoals het Bauhaus en De Stijl vooropgesteld, alvorens opnieuw aan belang te verliezen.</p> <p style="text-align: justify;">Gedurende de twintigste eeuw werd de kwestie van de gelijkheid of het verschil tussen de beeldende kunst en de decoratieve kunsten fel bediscussieerd, net als, overigens, de potenti&euml;le 'decoratieve' aspecten van het kunstwerk. Van hun kant benadrukken ontwerpers de mogelijke verenigbaarheid van meubel en sculptuur door het cre&euml;ren van stukken waarvan de functionaliteit wordt verhuld door de vorm, en/of door het produceren van beperkte oplagen, en soms zelfs unieke stukken.</p> <p style="text-align: justify;">Vandaag vervaagt geleidelijk aan de veronderstelde grens tussen wat naar verluidt onder de kunst valt en wat lange tijd als toegepaste kunst beschouwd werd. Deze verandering in houding werd tot stand gebracht door kunstenaars die de dialoog tussen vorm en functie hebben aangewakkerd door in hun praktijk materialen te gaan gebruiken die algemeen worden gebruikt bij het vervaardigen van huishoudelijke of ambachtelijke voorwerpen. Op die manier zijn onder andere keramiek, wol, textiel, glas en gerecycleerde materialen nu een integraal deel gaan uitmaken van de hedendaagse taal van de beeldende kunst.</p> <p style="text-align: justify;">Deze materialen introduceren technieken en toepassingen die lang beperkt bleven tot de wereld van de kunstambachten of de minutieuze creaties van vrouwen (van de mythe van Penelope die wacht op de terugkeer van Ulysses tot het handwerk van nonnen achter kloostermuren of bezigheden als breien en borduren, lang beschouwd als vrouwelijk tijdverdrijf). De terugkeer naar handmatige productie, het in de kunstpraktijk betrekken van een ambacht die tijd en aandacht vergt lijkt de keuze van een bepaald aantal kunstenaars te sturen. Deze houding, die allerminst regressief is, kan worden gezien als een reactie op de productie van spectaculaire werken waarvan de technische perfectie en verfijning elk spoor van handmatige interventie uitwissen en elke vorm van emotie ontmoedigen. Met hun meer bescheiden uiterlijk vertonen deze producties mogelijke onvolkomenheden, onregelmatigheden, en gebreken die niet alleen hun eigenheid defini&euml;ren, maar ook een zekere po&euml;zie en een nabijheid bij diegenen die hen aanschouwen of gebruiken uitdrukken. Bovendien roepen deze "functionele" werken soms vragen op met betrekking tot het lichaam. De toeschouwer/gebruiker wordt uitgenodigd om het object aan te raken, te verplaatsen, om erop te zitten of mee te experimenteren, terwijl het toch wordt gewaardeerd voor wat het is, namelijk een kunstwerk (of het nu een uniek stuk is of een werk geproduceerd in een gelimiteerde serie).</p> <p style="text-align: justify;">Soms zal het door de kunstenaar vervaardigde object een zekere verwarring veroorzaken die ontstaat vanuit het vervagen van codes, met name wanneer de kunstenaar een reeds bestaand functioneel artefact met zijn eigen werk confronteert. Dezelfde onzekerheid ontstaat wanneer verf wordt aangebracht op een andere drager dan een doek, zoals een tapijt of een wandtapijt. Deze praktijken evoceren zowel de hybride vormen die de schilderkunst kan aannemen als de manier waarop we kijken naar werken die een gemakkelijke categorisering uit de weg gaan.</p> <p style="text-align: justify;">In haar diversiteit biedt de tentoonstelling een eigentijdse kijk op creatie in de breedste zin van het woord. Ze speelt ook vrijelijk met het idee van de huiselijke installatie die meer verband houdt met het appartement van een amateur dan met de 'White cube' van de galerie.</p> <p style="text-align: justify;">Fran&ccedil;oise-Claire Prodhon</p> Sat, 21 Feb 2015 10:42:56 +0000 Turi Simeti - Almine Rech Gallery - March 12th - April 11th <p style="text-align: justify;">Almine Rech Gallery is pleased to present a selection of works from the 1960s to the present by Turi Simeti in the Project Room. This will be the first instalment of the solo exhibition by Simeti that will take place at Almine Rech Gallery Brussels from May 28 to July 25, 2015</p> <hr /> <p style="text-align: justify;">a Galerie Almine Rech est heureuse de pr&eacute;senter dans la Project room, une s&eacute;lection d'oeuvres des ann&eacute;es 1960 &agrave; aujourd'hui de l'artiste italien Turi Simeti. Cette exposition est con&ccedil;ue comme la premi&egrave;re partie de l'exposition de Turi Simeti qui aura lieu &agrave; la Galerie Almine Rech &agrave; Bruxelles du 28 mai au 25 juillet 2015.&nbsp;</p> <hr /> <p style="text-align: justify;">Almine Rech Gallery toont ook een selectie van werken van de Italiaanse kunstenaar Turi Simeti gemaakt tussen 1960 en vandaag. Deze expositie is het eerste deel van de tentoonstelling van Turi Simeti die plaats zal vinden te Almine Rech Gallery Brussel van 28 mei tot 25 juli 2015.</p> <p>&nbsp;</p> Sat, 21 Feb 2015 10:42:52 +0000 Jan Fabre - Galerie Daniel Templon - Brussels - February 28th - April 11th <div style="text-align: justify;">Jan Fabre is showing for the first time in Paris a set of mosaics from two series:&nbsp;<em>Tribute to Belgian Congo</em>&nbsp;and&nbsp;<em>Tribute to Hieronymus Bosch in Congo</em>, fruits of an artistic process that ran from 2010 to 2013.</div> <div style="text-align: justify;">&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;">In 2010, the fiftieth anniversary of Congolese independence, Fabre decided to turn his focus to his country&rsquo;s colonial past. Using his materials of predilection, beetle wing sheathes - or elytra - Fabre has embarked on a new chapter of his journey as an artist.&nbsp;The iridescent material offers a constantly changing vision that embraces every graduation, from shadow to light. With it, Fabre creates reliefs that echo the impasto techniques used by painters. Viewing from a greater distance reveals a specific iconography: late 19th century Belgian Congo and the visions of Dutch painter Hieronymus Bosch (1450-1516).</div> <div style="text-align: justify;">&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;">Jan Fabre offers a critical portrait using propaganda images of a Congo &lsquo;made in Belgium&rsquo;, a place annexed both physically and visually. He also summons his predecessor Hieronymus Bosch. He draws inspiration from scenes depicted in the&nbsp;<em>Garden of Earthly Delights</em>, reinterpreting them as allegories of injustice, cruelty and indifference.</div> <div style="text-align: justify;">&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;">Born in 1958 in Antwerp, Jan Fabre is internationally famed for his work in the theatre and as a visual artist and author. Since the late 1970s he has created thirty or so radical pieces combining dance with theatre, including&nbsp;<em>Je suis sang</em>(2000) and&nbsp;<em>L&rsquo;Orgie de la tol&eacute;rance</em>&nbsp;(2009), as well as ventures into the operatic form, such as the recent<em>&nbsp;The Tragedy of a Friendship</em>&nbsp;(2013).&nbsp;He is currently working on a 24-hour performance project,&nbsp;<em>Mount Olympus</em>, which will be shown for the first time in June 2015.&nbsp;Jan Fabre draws, creates sculptures, models and installations that revisit the themes that are his obsessions - metamorphosis, and the dialogue between art and science. Outstanding solo exhibitions include shows at Antwerp&rsquo;s Museum voor Hedendaagse Kunst in 2006 and the Louvre in 2008. His works have featured recently at the Otterlo Kr&ouml;ller-M&uuml;ller Museum in the Netherlands (<em>Hortus/Corpus,&nbsp;</em>2011), Kunsthistorisches Museum in Vienna, Mus&eacute;e d&rsquo;art moderne in St Etienne (<em>Jan Fabre. Les ann&eacute;es de l&rsquo;heure bleue</em>,&nbsp;<em>1986 &ndash; 1991</em>, 2011), Palais des Beaux Arts in Lille (<em>Hommage &agrave; J&eacute;r&ocirc;me Bosch au Congo</em>, 2014) and the Pinchuk Art Center in Kiev, Ukraine, (2014).</div> <div style="text-align: justify;">&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;">In September 2016 Jan Fabre will become the first modern artist to hold a show at the Hermitage in Saint Petersburg, Russia.</div> <div><hr /> <div style="text-align: justify;">Jan Fabre pr&eacute;sente pour la premi&egrave;re fois &agrave; Paris un ensemble de mosa&iuml;ques issu des s&eacute;ries&nbsp;<em>Hommage au Congo belge</em>et&nbsp;<em>Hommage &agrave; J&eacute;r&ocirc;me Bosch au Congo</em>, fruits d&rsquo;un processus artistique qui s&rsquo;est &eacute;tendu de 2010 &agrave; 2013.</div> <div style="text-align: justify;">&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;">En 2010, &agrave; l&rsquo;occasion du cinquanti&egrave;me anniversaire de l&rsquo;ind&eacute;pendance du Congo, Jan Fabre d&eacute;cide de s&rsquo;attaquer au pass&eacute; colonial de son pays. Utilisant l&rsquo;un de ses mat&eacute;riaux de pr&eacute;dilection, les &eacute;lytres de scarab&eacute;es, l&rsquo;artiste ouvre un nouveau chapitre de son parcours.&nbsp;Le mat&eacute;riau iridescent offre une vision continuellement changeante, prenant toutes les graduations de l&rsquo;ombre &agrave; la lumi&egrave;re. Jan Fabre y mod&egrave;le des reliefs, &eacute;quivalent des emp&acirc;tements de la peinture. A distance du tableau, le spectateur retrouve une iconographie&nbsp;: celle du Congo belge &agrave; la fin du XIX<sup>&egrave;me</sup>&nbsp;si&egrave;cle, et celle des visions du peintre n&eacute;erlandais J&eacute;r&ocirc;me Bosch (1450-1516).&nbsp;Jan Fabre dresse un portrait critique en s&rsquo;appuyant sur les images de propagande d&rsquo;un Congo&nbsp;<em>made in Belgium</em>&nbsp;annex&eacute; aussi bien physiquement que visuellement. Il invite &eacute;galement son pr&eacute;d&eacute;cesseur J&eacute;r&ocirc;me Bosch. Il s&rsquo;inspire des sc&egrave;nes du&nbsp;<em>Jardin des d&eacute;lices</em>&nbsp;pour les r&eacute;interpr&eacute;ter en all&eacute;gories de l&rsquo;injustice, de la cruaut&eacute; et de l&rsquo;indiff&eacute;rence.</div> <div style="text-align: justify;">&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;">N&eacute; en 1958 &agrave; Anvers, Jan Fabre est internationalement reconnu pour son &oelig;uvre d&rsquo;homme de th&eacute;&acirc;tre, de plasticien et d&rsquo;auteur. Depuis la fin des ann&eacute;es 1970, il a r&eacute;alis&eacute; une trentaine de pi&egrave;ces radicales m&ecirc;lant danse et th&eacute;&acirc;tre comme&nbsp;<em>Je suis sang</em>&nbsp;(2000) ou&nbsp;<em>L&rsquo;Orgie de la tol&eacute;rance</em>&nbsp;(2009) et parfois op&eacute;ra, comme le r&eacute;cent<em>&nbsp;The Tragedy of a Friendship</em>(2013).&nbsp;Il travaille actuellement &agrave; un projet de performance de 24h,&nbsp;<em>Mount Olympus</em>, qui sera montr&eacute;e pour la premi&egrave;re fois en juin 2015.&nbsp;Jan Fabre dessine, con&ccedil;oit des sculptures, des mod&egrave;les et des installations qui revisitent ses th&egrave;mes obsessionnels - la m&eacute;tamorphose, le dialogue entre art et sciences. Parmi ses expositions personnelles les plus marquantes ces derni&egrave;res ann&eacute;es on peut citer celle du Museum voor Hedendaagse Kunst &agrave; Anvers en 2006 et du Mus&eacute;e du Louvre en 2008. L&rsquo;artiste a r&eacute;cemment &eacute;t&eacute; mis &agrave; l&rsquo;honneur au Kr&ouml;ller-M&uuml;ller Museum d&rsquo;Otterlo au Pays-Bas (<em>Hortus/Corpus,&nbsp;</em>2011), au Kunsthistorisches Museum de Vienne et au Mus&eacute;e d&rsquo;art moderne de St Etienne (<em>Jan Fabre. Les ann&eacute;es de l&rsquo;heure bleue</em>,&nbsp;<em>1986 &ndash; 1991</em>, 2011), au Palais des Beaux Arts de Lille (<em>Hommage &agrave; J&eacute;r&ocirc;me Bosch au Congo</em>, 2014) et au Pinchuk Art Center de Kiev en Ukraine (2014).</div> <div style="text-align: justify;">&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;">En septembre 2016 Jan Fabre sera le premier artiste contemporain &agrave; exposer au mus&eacute;e de l&rsquo;Ermitage &agrave; St-Petersbourg.</div> </div> Sat, 21 Feb 2015 10:38:18 +0000 Renato Nicolodi - Galerie Van De Weghe - January 30th - February 28th <p style="text-align: justify;">Voor MONUMENTUM, zijn tweede soloshow in onze galerie, toont Renato Nicolodi een aantal nieuwe werken in hout en beton. Centraal staat Kazemat, een reeks van zes imposante betonsculpturen waarin de herinnering en de leegte gesublimeerd zijn. Naast diverse andere werken, zoals een monumentaal schrijn in massief eik Iconostatsis II en een paneelschilderij, ontwierp Renato voor deze tentoonstelling eveneens de kleinere betonsculptuur Tumulus I.</p> <p style="text-align: justify;">De opening van MONUMENTUM is een onderdeel van het Antwerp Art Weekend, de eerste editie van het gezamenlijk weekend georganiseerd door de koepel van Antwerpse galerie&euml;n, musea en kunstruimtes, van donderdag 29 januari tot en met zondag 1 februari. Tijdens dit feestelijke weekend zal de galerie geopend zijn op donderdag en vrijdag van 14.00u tot 18.00u. Op zaterdag en zondag zijn we uitzonderlijk geopend vanaf 12.00 tot 18.00u. Meer informatie over het Antwerp Art Weekend vindt u op de website</p> Sat, 21 Feb 2015 10:31:31 +0000 Juliao Sarmento - Galerie Daniel Templon - Brussels - February 26th - April 18th <div style="text-align: justify;">Juli&atilde;o Sarmento, one of Portugal&rsquo;s leading contemporary artists, is exhibiting at Galerie Templon in Brussels for the first time. His works are subtle and enigmatic, exploring the mechanisms of desire and of representation.</div> <div style="text-align: justify;">&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;">Sarmento will be showing&nbsp;<em>Fourth Easy Piece</em>, an original in-situ installation that reinterprets Degas&rsquo; famous&nbsp;<em>Petite danseuse de quatorze ans.</em>&nbsp;The dancer has become a woman, her naked body, sculpted and smooth, a 3-D print. She turns her back on the works hanging behind her from a rail, a &lsquo;small panorama of what we might term a plastic autobiography&rsquo; (Jacinto Lageira). The entire show places us, once again, face-to-face with Juli&atilde;o Sarmento&rsquo;s obsessions: fragmentation; the gap between fiction and reality; references to Degas and Marcel Duchamps; latent eroticism.</div> <div style="text-align: justify;">&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;">As suggested by the exhibition title<em>&nbsp;Easy Pairings Fractals Stars</em>, Sarmento is a big fan of mysterious combinations. His paintings and works on paper feature juxtapositions of recurrent themes: a faceless female archetype, lines that are plant-like or geometrical, and references to literature and architecture. A window opened onto narratives and relationships, Juli&atilde;o Sarmento&rsquo;s work invites the viewer to give free reign to her or his imagination and the voyeuristic pleasures of the fragmented glimpse.</div> <div style="text-align: justify;">&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;">Born in Lisbon in 1948, Juli&atilde;o Sarmento studied painting and architecture at the Lisbon School of Fine Arts. In the 1970s, he began to develop a method combining painting, video and sound and modelled installations. He has taken part in over a hundred exhibitions throughout the world. Juli&atilde;o Sarmento represented Portugal at the Venice Biennial in 1997. More recently, his work has featured at London's Tate Modern, with a dedicated Artist Room, the Malaga Centro de Arte Contemporaneo in Spain (2010), the Contemporary Art Center in Cincinnati (2011), and the Funda&ccedil;ao Serralves in Porto, which held a major retrospective of his work in 2012. In 2014, the Nice MAMAC presented&nbsp;the first French retrospective of his works.</div> <div style="text-align: justify;">Juli&atilde;o Sarmento's work is included in numerous major public collections, including at the Museum of Modern Art (MOMA) and Solomon Guggenheim Museum in New York, Mus&eacute;e national d&rsquo;art moderne/Centre Pompidou in Paris and Moderna Museet in Stockholm.</div> Sat, 21 Feb 2015 10:28:02 +0000 Todd James - Alice - January 22nd - February 28th <p class="bodytext" style="text-align: justify;">ALICE GALLERY is very happy to welcome back the New York artist&nbsp;<strong>Todd James</strong>&nbsp;for a second Solo show at the gallery</p> <p class="bodytext" style="text-align: justify;"><strong>Todd James</strong>&nbsp;stroke critics the American way of life as well as expresses his affection for it.<br /><br />In brief, he denounces, with humor, the sexualisation of the weapons by the military-industrial lobby, the hedonist clich&eacute; of an American happiness, the occidental female beauty stereotypes, the stylized portrayal of violence with the middle East terrorists and gangsters and the one of the video games. However, the graphical aesthetic of the critic is itself attractive&nbsp; trough the colored and minimal shapes. This fascination for the form of the message brings the content closer.<br /><br />Todd James goes beyond the sentence to signify, subtly by the artwork's beauty, our belonging to this crazy world.<br /><br />&nbsp;The New Yorker's iconoclast aesthetic refers to publicity and the American cartoons as well as Matisse.<br /><br />The work of&nbsp;<strong>Todd James</strong>&nbsp;describes a schizophrenic society, aware of its own responsibility and casual by hedonism. His plastic humor works as fuel for the progressive mind.</p> Sat, 21 Feb 2015 10:20:57 +0000