STREET now open! Chicago | Los Angeles | Miami | New York | San Francisco | Santa Fe
Amsterdam | Berlin | Brussels | London | Paris | São Paulo | Toronto | China | India | Worldwide
 
Amsterdam

Stedelijk Museum Schiedam

Exhibition Detail
Pointing Inside
Hoogstraat 112-114
3111 HL Schiedam
Netherlands


November 3rd, 2012 - February 24th, 2013
 
Dynamic Monochrome green  , Jan Maarten VoskuilJan Maarten Voskuil, Dynamic Monochrome green ,
2012, acrylics on linen , appr. 130x130x20cm
© Courtesy of the Artist and Stedelijk Museum Schiedam
> QUICK FACTS
WEBSITE:  
http://www.stedelijkmuseumschiedam.nl/nl...
NEIGHBORHOOD:  
Rotterdam
EMAIL:  
info@stedelijkmuseumschiedam.nl
PHONE:  
+31 (10) 246 3666
OPEN HOURS:  
Tue-Sun 10-5
> DESCRIPTION

The work of Jan Maarten Voskuil (Arnhem, 1964) is based on the idea that an item of art is simply an object and refers to nothing else but itself. In his work, Voskuil makes use of a limited number of forms whose origin lies in the circle and/or the rectangle. His objects consist of white-primed canvases, spanned on wooden frames, adorned with one or a few colours. However, the wooden frames are curved so that the paintings become three-dimensional and thus assume the shape of sculptures.

The ‘distortions’ of the wooden frames are systematic and are implemented according to mathematical principles. As a result, circles can change into polygons. By placing the canvases in a corner or against the ceiling, they link the wall with the ceiling or the walls with one another. Through the curvature or fragmentation of their surface, the canvases themselves breach their two-dimensional nature and infiltrate the space in which they find themselves. Cornered Square (2007), Ambivalent Shape Gold (2011), Dynamic Monochrome (2012) are titles of objects that have been installed in a dynamic and light-footed way, different from the manner in which a painting or sculpture is normally hung or positioned.

A series of small canvases, based on a circular shape, each with its own colour, bears the title The Alphabet of Silly Colors. ‘Alphabet’ is the term for a collection of symbols for a script – colours in this case. Although the colours largely determine the character of the symbols, their role is subject to discussion: it is allegedly ‘silly’. With this, the system of formal ordering (variations on a basic form) is qualified by furnishing it with apparently insignificant colours. With this approach, which can also be found in other works, Voskuil puts into perspective the rigid visual language that is so typical of earlier minimal and concrete visual art. He allows the objects to explain themselves, as it were, in terms of form, colour and title, rather than comment on them himself.

The title of the exhibition Jan Maarten Voskuil. Pointing Inside, also emphasizes that it is about works that refer to nothing else but themselves. This principle was first formulated by the Dutch artist and theoretician Theo van Doesburg in 1929. According to Van Doesburg, art did not need to represent perceptible reality; art did not issue from nature but from the ‘mind’ of the artist and, for that reason, should not attempt to resemble nature but ought to be abstract. An artwork is made in accordance with a preconceived idea, using elementary visual resources (colours and planes) that do not refer to our surrounding reality. This notion had much influence on the development of modern art in the twentieth century and enjoyed its last peak, at least for the time being, in the minimal art of the second half of the 1960s.

The visual language of elementary forms and colours that accompanies this notion is once more a hot item. A new generation of artists, including Jan Maarten Voskuil, is again exploring – in its own individual way – the possibilities that this language offers. The title ‘Pointing Inside’ is also a comment by Voskuil on the dominant artistic attitudes of the 1970s and 1980s, when artists had an urge to change and conquer the world. In this framework, the emphasis was placed upon the environment in which an artwork manifested itself, instead of critically reflecting on the work itself.


De objecten van Jan Maarten Voskuil (Arnhem, 1964) nemen vele gedaantes aan; zijn het schilderijen, sculpturen of architectonische ingrepen? Vervaardigd in de taal van moderne design-objecten zijn ze vatbaar voor meerdere interpretaties. Ontwikkeld vanuit het twintigste-eeuwse idee dat een kunstvoorwerp een autonoom object is en naar niets anders verwijst dan naar zichzelf, lijken de objecten van Voskuil een speelse confrontatie aan te gaan met de perceptie van de kijkers en de traditie van concrete en minimalistische kunst.

De titel van de tentoonstelling: Pointing Inside, benadrukt dat het gaat om werken die naar niets anders verwijzen dan naar zichzelf. Dit principe werd voor het eerst geformuleerd door de Nederlandse kunstenaar en theoreticus Theo van Doesburg in 1929. Volgens Van Doesburg hoefde kunst niet de waarneembare werkelijkheid weer te geven, kunst kwam niet voort uit de natuur maar uit de ‘geest’ van de kunstenaar en diende het om die reden niet op de natuur te lijken, maar abstract te zijn. Een kunstwerk wordt volgens Van Doesburg volgens een vooropgezet idee gemaakt met elementaire beeldende middelen (kleuren en vlakken) die niet verwijzen naar de ons omringende werkelijkheid. Deze opvatting heeft veel invloed uitgeoefend op de ontwikkeling van de moderne kunst in de twintigste eeuw en beleefde een voorlopig laatste hoogtepunt met de minimalistische kunst in de tweede helft van de jaren zestig. De beeldtaal die deze opvatting vergezelt; die van elementaire vormen en kleuren is wederom actueel. Een nieuwe generatie van kunstenaars, waaronder Jan Maarten Voskuil exploreert opnieuw, op een eigen wijze, de mogelijkheden die het biedt. De titel Pointing Inside is ook een commentaar van Voskuil op dominante kunstenaarshoudingen in de jaren zeventig en tachtig toen men vooral de wereld wilde veranderen en veroveren. Daarbij werd de nadruk gelegd op de omgeving waarin een kunstwerk zich manifesteerde, in plaats van kritisch te reflecteren op het werk zelf.

Jan Maarten Voskuil hanteert in zijn werk een beperkt aantal vormen, gebaseerd op de cirkel en de rechthoek. Zijn objecten bestaan vooral uit wit geschilderde/geprepareerde canvassen, opgespannen op houten frames, voorzien van één of enkele kleuren. De houten frames zijn echter verbogen waardoor de schilderijen ruimtelijk worden en de vorm aannemen van sculpturen. De ’vervormingen’ van de houten frames zijn systematisch en volgens mathematische principes. Daardoor kunnen cirkels veranderen in veelhoeken en lijken de doeken zich in een spagaat te bevinden. Het lijkt alsof ze zich afvragen of ze de gedaante van een twee- of driedimensionaal voorwerp aan moeten nemen. De doeken lijken soms te krap gespannen te zijn op houten frames of door een verbuiging zich te schikken in een hoek van een muur, of tussen plafond en vloeroppervlak. De objecten bewegen zich als het ware van de wand in de ruimte, verbinden muren met de vloer of, in een hoek geplaatst, muren met elkaar. De doeken zelf breken door verbuigingen of fragmenteringen van de oppervlakte uit hun tweedimensionale kader en infiltreren de ruimte waarin ze zich bevinden. Cornered Square,(2007) Ambivalent Shape Gold, (2011), Dynamic Monochrome, (2012) het zijn titels van objecten die dynamisch en speels in een ruimte zijn opgesteld, anders dan een schilderij of sculptuur doorgaans wordt gehangen of geplaatst.

Een serie van kleine doeken, gebaseerd op een cirkelvorm, elk met een eigen kleur heeft als titel The Alphabet of Silly Colors. Een alfabet is een verzameling van symbolen voor schrift, in dit geval: kleuren. Maar hoewel de kleuren grotendeels het karakter van de symbolen bepalen, wordt hun rol ter discussie gesteld, als zijnde: ’silly’. Hiermee wordt het systeem van formele ordening (variaties op een basisvorm) gerelativeerd door het te voorzien van schijnbaar -getuige de titel- nietszeggende kleuren. Met deze houding, die ook te bespeuren is in andere werken, relativeert Voskuil de rigide beeldtaal die zo typerend is voor vroegere minimalistische en concrete beeldende kunst. Hij levert niet zozeer een persoonlijk commentaar, maar laat als het ware de objecten zichzelf becommentariëren in vorm, kleur en titel.


Copyright © 2006-2013 by ArtSlant, Inc. All images and content remain the © of their rightful owners.