ArtSlant - Closing soon en-us 40 Stanislaw Lewkowicz - Flatland Gallery - April 11th, 2013 - May 4th, 2013 <p><span style="font-family: 'courier new', courier; font-size: small;">Cities have always been an enduring preoccupation for Stanislaw Lewkowicz (1956, Hoensbroek, The Netherlands). In his recent and on-going series, titled <em>Fragmentarische herinneringen</em> (fragmented recollections) Lewkowicz offers predominantly different perspectives of street views and views of rooms. These unrealistic city-pics give the urban experience, full of cacophony of noises, a new face and the feeling of memory a sense of significance. Marked by a seemingly rhythm of natural facades, however, all are underpinned by the same personal approach to the medium of lithography and photography. </span><br /><br /><span style="font-family: 'courier new', courier; font-size: small;">Stanislaw Lewkowicz’s photographs/lithographs are indistinct hybrid art works in a way that they have an intimate feel. At the same time they distance themselves from the viewer, and perhaps even the artist. A cool result that comes from Lewkowicz’s technique of working the photographic origins with his lithographic technique with the image, making it a merger between photography and lithography, or even the blurring of figuration and abstraction, that captures the literally and conceptually meaning of his work at the same time.</span><br /><br /><span style="font-family: 'courier new', courier; font-size: small;">What defines his art works is the revelation of the different undercurrents beneath the surface; the ineligible; the invisible beauty that one cannot put into words. To decipher his works, one usually tries to decipher the photograph; this is most of the time an arbitrary picture that Lewkowicz took on one of his travels. But being the groundwork for the final work of art, his photographs are aimed towards a conceptual theme he is after. </span></p> <p><span style="font-family: 'courier new', courier; font-size: small;">The technique of lithography gives Lewkowicz a chance to work with his hands on the original photograph. In this way, his technique is a mechanism for Lewkowicz to plunge himself deeper in his subject matter, an engagement that starts personal but transforms itself to refer beyond himself to more general conditions of society. The photograph is thus the perfect image of personal detachment and the beginning of Lewkowicz’s focus on working towards the lithographic end-result that shows the people’s collective interest in most of the time cultural achievements or memories of the past.</span><br /><br /><span style="font-family: 'courier new', courier; font-size: small;">This is evident in his BAIGNEURS series he made in 2012. At this show in Flatland we can 'see' the Russian immigrant workers who are enjoying a free afternoon on the beach on the west coast of the Island of Elba, amid mostly Italian tourists. But as with Lewkowicz' other work, there is a detachment of the subject, thus of the immigrant workers towards a conceptual meaning of Europe, its workers, and the future.</span><br /><br /><strong><span style="text-decoration: underline;"><span style="font-family: 'courier new', courier; font-size: small;">Biography Stanislaw Lewkowicz</span></span></strong><br /><span style="font-family: 'courier new', courier; font-size: small;">(1956, Hoensbroek, The Netherlands)</span><br /><br /><span style="font-family: 'courier new', courier; font-size: small;">Stanislaw Lewkowicz studied at the Academy of Fine Arts in Utrecht, The Netherlands. Before this he worked at the age of 16 as a fresh deck cadet for the shipping line the Koninklijke Java China Pakketvaart. From Durban (South Africa) where he was stationed, he was booked on to the giant freighters and even merchant marine ships. After Lewkowicz finished his studies in Utrecht, he continued his education at the Academy of Warsaw in Poland but was forced to leave due to the explosive political situation in Poland and subsequently the closure of the university. Lewkowicz travelled for a couple of years through Europe, working as a farm or land labourer and sometimes even industrial worker. After this rough life, Lewkowicz settled in Amsterdam where he still lives and works.</span><br /><br /><span style="font-family: 'courier new', courier; font-size: small;">Stanislaw Lewkowicz exhibitions include twice a show in the 1980s at Museum Fodor, Amsterdam (today’s FOAM Amsterdam); other shows include those at the Museum Het Valkhof, Nijmegen (2006); Stedelijk Museum Roermond, Roermond (2005); the 2nd Guanlan International Print Biennial, in Shenzhen, China, organized by the China Artists Association and curated by Zhao Jiachun, in 2009.</span><br /><br /><span style="font-family: 'courier new', courier; font-size: small;">Apart from private collections, his work is in the permanent collection of the Stedelijk Museum Amsterdam, The Netherlands; the Centraal Museum, Utrecht, The Netherlands and the Bonnefantenmuseum, Maastricht, The Netherlands. In 1986 and 1988 Lewkowicz was awarded the Dutch graphics award and in 1988 the International Award for Marine Painting in Antwerp.</span></p> Sat, 06 Apr 2013 12:20:25 +0000 Juliaan Andeweg, Alicja Bielawska, Tim Braden, Edwin Deen - Galerie Juliètte Jongma - April 20th, 2013 - May 4th, 2013 <p style="text-align: justify;"> A Cock of the Frock is a South American cotingid birds. The males are  magnificent birds because of their bright orange and red colors and  there very prominent fan-shaped crests which they use for a complex  court behavior. Performing an impressive lek display. This is used by  male animals for competitive mating ceremonies. </p> <p style="text-align: justify;">The bird will use it’s fan and colors to lure the female in and court  them. This behavior shows a very dominant behavior In A Cock in a Frock on a Rock (a famous phrase from the movie The  Adventures of Pricilla Queen of the Dessert), Juliette Jongma presents a  group exhibition with 4 artists; Juliaan Andeweg, Alicja Bielawska, Tim  Braden and Edwin Deen. All dominantly using color as a common  convention.<br /><span style="font-size: small;"></span></p> <p style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: small;">Juliaan Andeweg</span></strong><br />Studied at the Koninklijke Academie Den Haag (Royal Academy The Hague),  on their website he states ‘I declare the painterly brush stroke to be  banned from the atelier by presenting these new, smooth and glistening  monochromes’. At the gallery Juliaan Andeweg (1986, NL) shows monochrome  paintings on a relief. The painting become sculptures or objects in a  way, where some of them are emancipated from the wall.<br /><span style="font-size: small;"></span></p> <p style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: small;">Alicja Bielawska</span></strong><br />Alicja Bielawska (1980, PL) graduated in 2009 from the Gerrit Rietveld  Academy in Amsterdam. Bielawska shows a fragile lining through space.  The objects defines itself in its own setting and becomes part of the  space it is exhibited in. I this way the sculpture tells it’s own story  and changes with moving.</p> <p style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: small;">Tim Braden</span></strong><br /> Known as a colorful painter, here shown his film ‘Documentary, 2006’  where Tim Braden (1975, UK) paints a fence in Island.  Tim Braden is mostly known for his colorful painting. His work reflects  the idea of the collective unconsciousness. We have something all in  common. In his film ‘Documentary, 2006’ he reflects on color, signs,  buildings, different shapes and sizes and Land Art. Literally painting a  colored line through nature, Braden tries to recreate a memory of a land  Art Piece that he has ones seen. <br /><span style="font-size: small;"></span></p> <p style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: small;">Edwin Deen</span></strong><br />‘Edwin Deen is an artist of comic relief in daily life’. The  installations, projects or experiments by Edwin Deen (1980, NL) are  always an ongoing progress. A work is never just the work you see but  displayed almost in a cocky way. It reveals a web of associations in  shape, color, function and meaning. Deen often uses existing objects and  experiments with their shapes, colors and functions. These experiments  are most of the time the key factor within the work, the association it  creates.<br /><span style="font-size: small;"></span></p> Mon, 22 Apr 2013 15:15:36 +0000 - Witte de With Center for Contemporary Art - May 2nd, 2013 - May 4th, 2013 <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">As part of our ongoing collaboration since June 2012, Witte de With Center for Contemporary Art and the <a title="The Centre for Art and Philosophy" href="" target="_blank">Centre for Art and Philosophy</a> of Erasmus University in Rotterdam are proud to join forces and present <i style="font-size: 12.727272033691406px; letter-spacing: 0.025em;">Speculative Art Histories</i>, a three-day international research symposium bringing together renowned philosophers and art historians.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">With keynote speakers: Reza Negarestani, Bertrand Prévost (University of Bordeaux), Elisabeth von Samsonow (Akademie Bildende Künste Wien), Lars Spuybroek (NOX, Georgia Tech), and Kerstin Thomas (University of Mainz).</span><br /><span style="font-size: small;"> With participants: Armen Avanessian, Joost de Bloois, Erik Bordeleau, Fleur Courtois-l’Heureux, Rick Dolphijn, Adi Efal, Bram Ieven, Vlad Ionescu, Sarah Kolb, Charlotte de Mille, Henk Oosterling, Andrej Radman, Sjoerd van Tuinen, Kamini Vellodi.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><strong>Program</strong><strong>:</strong></span><br /><span style="font-size: small;"> 2 May 2013: <a title="2 May2013: Speculative philosophy and art" href="" target="_blank"><i>Speculative philosophy and art</i></a></span><br /><span style="font-size: small;"> 3 May 2013: <a title="3 May 2013: Diagrammatics and the radical picturesque" href="" target="_blank"><i>Diagrammatics and the radical picturesque</i> and <i>Speculative conceptions</i></a></span><br /><span style="font-size: small;"> 4 May 2013: <a title="Speculative presences and Speculative expressions" href="" target="_blank"><i>Speculative presences</i> and <i>Speculative expressions</i></a></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Download the full program <a title="Program Speculative Art Histories" href="" target="_blank">HERE</a>.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Following the recent ‘speculative turn’ in Continental philosophy, prepared by thinkers such as Gilles Deleuze and Alain Badiou and elaborated by philosophers Quentin Meillassoux, Brian Massumi, Isabelle Stengers and Reza Negarestani among many others, the aim of this conference is to propose a counter-discourse of speculative approaches to art and, especially, to art history.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">How could today’s materialist, realist, pragmatist, vitalist or object-oriented speculations offer alternatives to the mere complementarity of philosophy of art and art history, which is often based on mutual recognition and critical limitation rather than imaginative crossovers? What new intermedial methodologies for art and art historical writing do they provide? Or vice versa, how can the encounter with art induce new forms of philosophy? How do speculative concepts of time, past and contingency challenge typically modern engagements with art’s ‘history’?</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Is there, for example, an unexpected contemporary relevance for pre-modern, e.g. or mannerist or gothic theories of art? And what is the speculative potential of works of art themselves? Does the speculative open up new ways of extending art into fields of biology, mathematics or the digital? What is the ‘thing’ or ‘object’ of art, whether inanimate or animate? What does it mean to have an ‘idea’? And finally, what remains of ‘beauty’ and ‘expressivity’, after decades of critical mistrust and deconstruction?</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">The guiding intuition of this conference is that both the modern gap between philosophy and art history and the postmodern call for more interdisciplinarity are inspired by a consensual abhorrence of more speculative approaches to art. That things could be otherwise can be learned from early formalist art historians such as Heinrich Wölfflin and Aloïs Riegl, who combined vitalist philosophy with empirical research in an almost proto-structuralist way and whose tradition was continued well into the 20th century by the likes of Henri Focillon and Henri Maldiney.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">During the symposium on May 3 and 4 <i>Insurgence</i> (2013), a documentary by Épopée – groupe d’action en cinéma, which accounts the event of the Printemps Érable (the 2012 student protests in Montreal) will be on view in relation to symposium participant Erik Bordeleau (member of Épopée)’s speculative reading of the cinematographic medium.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Speculative Art Histories</i> <em>Symposium</em> is the outcome of the <a title="Speculative Art Histories reading group" href="" target="_blank">Speculative Art Histories reading group</a>, which meets twice a month at Witte de With to discuss an important text for art theory, be it a philosophical text by contemporary philosophers such as Brian Massumi or Graham Harman or a canonical text from the field of art history by for example Michael Fried or John Dewey.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">The Speculative Art Histories reading group is initiated by the Centre for Art and Philosophy upon the invitation of Witte de With Center for Contemporary Art.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Supported by:</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><a href=""><img class="size-thumbnail wp-image-45992" alt="Erasmus Universiteit Rotterdam" src="" height="44" width="185" /></a>           <a style="font-size: 12.727272033691406px; letter-spacing: 0.025em; line-height: 15.994318008422852px; background-color: #f8f8f8; text-decoration: none;" href=""><img class="size-thumbnail wp-image-45993" style="font-size: 12.727272033691406px;" alt="Erasmus Trustfonds" src="" height="64" width="185" /></a></span></p> <hr /> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Als deel van de doorlopende samenwerking sinds juni 2012 tussen Witte de With Center for Contemporary Art en het <a title="Het Centre for Art and Philosophy" href="" target="_blank">Centre for Art and Philosophy</a> presenteren wij met trots Speculative Art Histories, een driedaags internationaal onderzoek symposium met filosofen en kunsthistorici.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Keynote </i>sprekers: Reza Negarestani, Bertrand Prévost (University of Bordeaux), Elisabeth von Samsonow (Akademie Bildende Künste Wien), Lars Spuybroek (NOX, Georgia Tech), and Kerstin Thomas (University of Mainz).</span><br /><span style="font-size: small;"> Deelnemers: Armen Avanessian, Joost de Bloois, Erik Bordeleau, Fleur Courtois-l’Heureux, Rick Dolphijn, Adi Efal, Bram Ieven, Vlad Ionescu, Sarah Kolb, Charlotte de Mille, Henk Oosterling, Andrej Radman, Sjoerd van Tuinen, Kamini Vellodi.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><strong>Programma:</strong></span><br /><span style="font-size: small;"> 2 mei 2013: <a title="Speculatieve filosofie en kunst" href="" target="_blank"><i>Speculative philosophy and art</i></a></span><br /><span style="font-size: small;"> 3 mei 2013: <a title="3 mei 2013: Diagrammatics and the radical picturesque" href="" target="_blank"><i>Diagrammatics and the radical picturesque</i> en <i>Speculative conceptions</i></a></span><br /><span style="font-size: small;"> 4 mei 2013: <a title="Speculative presences en Speculative expressions" href="" target="_blank"><i>Speculative presences</i> en <i>Speculative expressions</i></a></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Download het volledige programma <a href="" target="_blank">HIER</a>.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">In navolging van de recente ‘speculatieve wending’ in de Continentale filosofie, die werd voorbereid door Gilles Deleuze en Alain Badiou en wordt uitgewerkt door onder andere Quentin Meillassoux, Brian Massumi, Isabelle Stengers en Reza Negarastani, stelt deze conferentie zich tot doel een contradiscours van speculatieve benaderingen van kunst, en in het bijzonder kunstgeschiedenis, voor te stellen.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Hoe kunnen hedendaagse materialistische, realistische, pragmatische, vitalistische of objectgeoriënteerde speculaties alternatieven bieden voor de complementaire relatie tussen kunstfilosofie en kunstgeschiedenis, die veelal is gebaseerd op wederzijdse erkenning en kritische afbakening in plaats van op verbeeldingsrijke kruisbestuivingen? Welke nieuwe, ‘intermediale’ methodologieën kunnen deze speculaties bieden aan de kunst en aan het kunsthistorische discours? Of omgekeerd, hoe kan de ontmoeting met kunst leiden tot nieuwe vormen van filosofie? Op welke manier vormen speculatieve concepten van tijd, verleden en contingentie een uitdaging voor typisch moderne verhoudingen tot de ‘geschiedenis’ van de kunst?</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Hebben bijvoorbeeld premoderne kunsttheorieën, zoals maniëristische of gotische kunsttheorieën, een onverwachte hedendaagse relevantie? En wat is het speculatieve potentieel van kunstwerken? Opent het speculatieve de deur naar nieuwe mogelijkheden om kunst uit te breiden naar gebieden zoals biologie, wiskunde of de digitale wereld? Wat is het esthetische ‘ding’ of ‘object’, zij het geanimeerd of niet? Wat betekent het om een idee te hebben? En tot slot, wat blijft er over van ‘schoonheid’ en ‘expressiviteit’ na decennia van kritisch wantrouwen en beschaamde deconstructie?</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">De leidende intuïtie achter deze conferentie, is dat zowel de moderne kloof tussen filosofie en kunstgeschiedenis, als de postmoderne roep om meer interdisciplinariteit, geïnspireerd zijn door de afkeer van meer speculatieve benaderingen van kunst. Dat het ook anders kan leren we van vroege formalistische kunsthistorici, zoals Heinrich Wölfflin en Aloïs Riegl, die op haast constructivistische wijze vitalististische filosofie en empirisch onderzoek met elkaar verbonden en wier traditie tot ver in de twintigste eeuw werd voortgezet door mensen zoals Henri Focillon en Henri Maldiney.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Op 3 en 4 mei zal tijdens het symposium<i> Insurgence</i> (2013) te zien zijn. Deze documentaire door Épopée – groupe d’action en cinema, handelt over de gebeurtenissen tijdens de Printemps Érable (de protestacties door studenten in Montreal, 2012). <i>Insurgence</i> wordt getoond in relatie tot de presentatie van Épopée-lid Erik Bordeleau waarin hij een speculatieve lezing van het cinematografische medium uiteenzet.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Het Speculative Art Histories Symposium is het resultaat van de <a title="Speculative Art Histories leesgroep" href="" target="_blank">Speculative Art Histories leesgroep</a> die tweemaal per maand samenkomt bij Witte de With om belangrijke kunsttheoretische teksten te bespreken, gaande van recente filosofische teksten door filosofen als Brian Massumi of Graham Harman tot teksten uit het canon van de kunstgeschiedenis door bijvoorbeeld Michael Fried of John Dewey.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">De Speculative Art Histories leesgroep is tot stand gekomen door de samenwerking tussen het Center for Art and Philosophy (CAP) en Witte de With Center for Contemporary Art.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Gesteund door:</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><a href=""><img alt="Erasmus Universiteit Rotterdam" src="" height="44" width="185" /></a>           <a href=""><img alt="Erasmus Trustfonds" src="" height="64" width="185" /></a></span></p> <p></p> Mon, 22 Apr 2013 15:47:16 +0000 - Allard Pierson Museum - December 7th, 2012 - May 5th, 2013 <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">There is no other city that inspires the imagination as Troy does. There is something magical, something mythical, something fascinating about Troy. From 7 December 2012 to 5 May 2013, the Allard Pierson Museum - the archaeology museum of the University of Amsterdam - is presenting the exhibition <i>Troy. City, Homer and Turkey</i>. The exhibition reveals Troy's many characteristics and offers the latest perspectives on the city. With more than 300 artefacts on loan from within the country and abroad; never before in the Netherlands have so many outstanding archaeological and cultural historical artefacts from and about Troy been on display in one exhibition. This exhibition is sure to be a spectacular conclusion to the celebrations marking 400 years of diplomatic relations between Turkey and the Netherlands.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b><i>Troy. City, Homer and Turkey</i></b> recounts the stories of Troy and reveals how the meaning of the city is in a constant state of flux. Wherever the legendary name of Troy is heard there is controversy and conflict. Many have laid their own claim to Troy through the centuries. The blind poet Homer commemorated the city in his world-renowned epic, the <i>Iliad</i>, but Troy is more than the 10-year war between the Greeks and the Trojans. Troy is also the city itself, where excavations have revealed 5,000 years of history and where so many people, countries and cultures have left their mark.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">The exhibition <b><i>Troy. City, Homer and Turkey</i></b> presents a historical reflection of the city from various points of view - from the city itself, from the poet Homer and from different cultures and countries. The many myths that developed about Troy over time act like a thread running through the exhibition. The sensational excavations by Heinrich Schliemann and his successors are displayed with the aid of copies of the famous <i>Priam's Treasure</i>, along with original finds from the various digs. The large marble head of Zeus from the Archaeological Museum in Istanbul is a highlight. The reception of the history of Troy by various cultures and Turkish culture during the 19th and 20th centuries forms a major part of the exhibition. A selection of items from the Ottoman archives, including photographs of Atatürk at Troy and the excavation permit issued to Schliemann, reveal Homeric Troy's relevance to Turkey.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">A book of the same name has been published as companion to the exhibition (€ 24.95). In addition, there is an extensive programme of activities, including lectures, courses, educational material for secondary education and Troy trips to Turkey. Further information is available at</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>This exhibition has been made possible thanks to the Mondriaan Fonds, SNS Reaalfonds, Prins Bernhard Cultuurfonds, VSBfonds, STSV SEZER TANSUĞ SANAT VAKFI Foundation, 400 jaar Nederland Turkije (400 years Netherlands Turkey), the Turkish Tourism Office, Corendon Airlines, Hogiaf, Agiaf and the Association of Friends of the Allard Pierson Museum. </i></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><img src="" style="width: 150; height: 0; border-bottom: 1px solid silver;" /></span><br /><span style="font-size: small;">For further information / pictures please make contact with Katja Vermeulen, Communications &amp; PR Allard Pierson Museum, 020-5252555 / 56,, René van Beek, conservator Allard Pierson Museum, 020 52 52 540, or Günay Uslu, guest conservator Turkish reception history, 06-21571974,</span></p> Thu, 22 Nov 2012 17:37:21 +0000 Marien Schouten - Galerie Paul Andriesse - March 23rd, 2013 - May 5th, 2013 <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Wij zijn verheugd en trots om van 23 maart tot en met 27 april de tentoonstelling <em>Gewonde Leeuw/ Wounded</em> <em>Lion</em> van Marien Schouten te presenteren. Het is de derde tentoonstelling van Marien Schouten bij Galerie Paul Andriesse. <br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Voor deze tentoonstelling transformeerde Marien Schouten (Andel, 1956) de galerieruimte tot een platform voor nieuw en vroeg werk. Hij toont naast keramieken sculpturen, schilderijen en tekeningen een aantal ruimtelijke installaties die ingrijpen in de architectonische ruimte en duidelijk een relatie aangaan met elkaar. Daarnaast manipuleren de installaties het blikveld en de natuurlijke looproute van de bezoeker. Zo stuit de bezoeker bij binnenkomst op een stalen hek (in kleinere vorm te zien geweest bij Konrad Fischer Galerie in 1989) dat de directe fysieke benadering van een groot keramieken beeld erachter onmogelijk maakt. Het rasterwerk van het hekwerk is beeldbepalend bij het kijken naar de kopachtige sculptuur. Via een omweg is het mogelijk bij het beeld en een grote keramische tegel te komen. <br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">De vrije looproute in de galerie wordt daarnaast op dwingende maar subtiele wijze beïnvloed door een twintig meter lange sokkel die de voor- en achterruimte met elkaar verbindt. Op deze sokkel staan zowel oudere als nieuwe sculpturen in keramiek. De vormen en glazuurlagen van deze afzonderlijke beelden zijn opvallend divers. Uiteenlopende, haast alchemistische procedés in het glazuren en stoken zorgen hiervoor. In dit maakproces wisselen sturing en toeval elkaar steeds nadrukkelijk af. Sommige getoonde werken zijn voorstudies voor werken die uiteindelijk in groter formaat zijn gerealiseerd, zoals twee studies voor de <em>Groene Kamer / Slang (</em>2001-2002) die zich in Museum De Pont bevindt. <br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">In de achterruimte vormt de grote rode glaswand een derde architectonische component die intervenieert. De wand belemmert  het directe zicht op het schilderij <em>Gewonde Leeuw / Wounded Lion</em> (1989) erachter waarnaar deze tentoonstelling  is vernoemd. De rode kleur en verhulde blik verbinden een melancholische betekenis aan het werk. <br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Recentelijk realiseerde Marien Schouten in het Europees Keramisch Werkcentrum twee grote sculpturen in opdracht van het Paleis van Justitie in Amsterdam. In de vorige tentoonstelling in de galerie in 2011 waren zes grote witte sculpturen te zien die voorstudies waren voor deze witte kopachtige beelden. Op de lange sokkel in deze tentoonstelling staat eveneens een voorstudie in klein formaat voor dit werk. In september 2013 zal het Paleis van Justitie officieel geopend worden door dan Koning Willem Alexander en is het mogelijk de sculpturen te bezichtigen.</span></p> Mon, 15 Apr 2013 17:47:47 +0000 Group Show - Witte de With Center for Contemporary Art - January 25th, 2013 - May 5th, 2013 <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Witte de With is excited to unfurl her 2013 program with <em>Tulkus 1880 to 2018</em>, a mastodontic artwork and work in progress by Paola Pivi, based on an extensive international research.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Aimed at creating a complete collection of portraits and basic information on all the tulkus of the world–who in Tibetan Buddhism are the recognized reincarnations of previous Buddhist masters*–from the beginning of photography until today, from all the schools of Tibetan Buddhism and Bon, and from all the areas of the world where this religion is practiced, this growing survey has until now collected over 1100 photographic portraits.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Manifesting in a stunning array of forms, from high production color prints to inexpensive photocopied reproductions, and in scales ranging from pocket-size to large format, these images are the same ones commonly treasured in monasteries, hung in private households or shops, or collected by the faithful. These photographs are considered holy by the believers.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Executed in collaboration with hundreds of tulkus, individuals and institutions around the world, Pivi’s research will continue to grow and be displayed through 2018 in various venues, up to a total of 10 exhibitions, after which it will be donated to the Tibetan people. The direction of the research itself has been delegated to Tibetan individuals, under the supervision of Tibetan historian Tashi Tsering, Director of Amnye Institute, Tibetan Centre for Advanced Studies, Dharamshala, India. The entire project/artwork <em>Tulkus 1880 to 2018</em> is non profit.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><em>Tulkus 1880 to 2018</em> uncharacteristically lays bare these objects of specific veneration within the confines of a religiously plural, and often secular art institution–an institution that conversely is not known for presenting nominally sacred objects to its audience, and is itself enshrined within a long history of aesthetic discourses that attempt to establish a ‘visual neutrality’.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Witte de With Director Defne Ayas calls the exhibition “a major undertaking of key historical value” and adds: “As Witte de With, we are tremendously proud to be a partner to this important project, for which Paola Pivi went beyond and above, and collaborated with spiritual leaders, scholars, researchers, and photographers, as well as with special archives. It is indeed a treat to experience it.”</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">With photographs by:</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Daniel Kuma Bärlocher, Sue Byrne, Das Brothers, Alexandra David-Néel, Don Farber, James Giabrone, Marion Griebenow, Thomas L. Kelly, Kinsey Bros, Vijay Kranti, Mr. M. Linden, Heather Lindquist, Marvin Moore, Melina Mulas, Tashi Nangchen, Sarah Orbanic, Tashi Paljor, Tenzing Paljor, Matthew Pistono, Claire Pullinger, Raghu Rai, Matthieu Ricard, Joseph Francis Charles Rock, Tim Roodenrys, Ritu Sarin and Tenzing Sonam, David Sassoon, Sandra Scales, Jurek Schreiner, Albert Shelton, Tseten Tashi, Gursed Tserenpil, Neal Watkins, John Claude White, David Zimmerman, and many more.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">With sincere thanks to the hundreds of people and institutions who have made this project possible, and special thanks to the Private Office Of His Holiness The Dalai Lama.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><em>Tulkus 1880 to 2018</em> is curated by Davide Trapezi and co-commissioned by Witte de With Center for Contemporary Art and Castello di Rivoli Museum of Contemporary Art. Special thanks go to all the sponsors who have supported this project from its inception onwards: Artissima, Turin; Galleria Massimo De Carlo, Milan and London, Galerie Perrotin, Hong Kong /Paris, Photographic Laboratory Grieger, Düsseldorf, and generous contributions of anonymous donors.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">* In Tibetan Buddhism, a tulku is the recognized reincarnation of a previous Buddhist master (a highly realized teacher or lama, e.g. H.H. the Dalai Lama or H.H. Karmapa) who is able to choose the manner of their rebirth and can often reveal the place of their next birth by means of cryptic clues. Tulkus are collectively revered for holding the lineages of oral transmission of all of the Buddha’s teachings, which have been handed down through many generations. Most often they are referred to as Rinpoche or ‘precious one’. </span></p> <p style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: small;">Witte de With is closed on 30 April (Queensday).</span></strong></p> <hr /> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Wegens de feestdagen zal Witte de With op 25 december 2012 en 1 januari 2013 de hele dag gesloten zijn.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Met trots begint Witte de With haar programma voor 2013 met <em>Tulkus 1880 to 2018</em>, een indrukwekkend kunstwerk van Paola Pivi dat voortkomt uit een grootschalig, internationaal onderzoek en tot 2018 in continue ontwikkeling is.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Het doel van het project is de totstandkoming van een complete collectie van portretten en basisgegevens van alle tulkus*­–in het Tibetaans boeddhisme erkende reïncarnaties van eerdere boeddhistische meesters. De verzamelde portretten gaan terug naar het ontstaan van de fotografie en omvatten afbeeldingen van tulkus van alle scholen van het Tibetaans boeddhisme en de bon-religie, afkomstig uit alle windstreken waar het Tibetaans boeddhisme wordt gepraktiseerd. Tot op heden heeft het onderzoek meer dan 1100 fotoportretten bij elkaar gebracht.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">De verzameling laat een groot scala aan foto’s zien, van hoogwaardig geproduceerde kleurenprints tot goedkope gefotokopieerde reproducties. De omvang varieert van zakformaat tot immens grote afdrukken. De getoonde portretten zijn gelijk aan de afbeeldingen die gewoonlijk in kloosters, huishoudens of winkels hangen ter verering. Ook worden ze vaak bewaard door gelovigen, voor wie de afbeeldingen een heilige betekenis hebben.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Pivi’s onderzoek en verzameling, dat is uitgevoerd in samenwerking met honderden tulkus, particulieren en internationale instellingen, zal op verschillende locaties worden voortgezet en tentoongesteld tot 2018, waarna de uiteindelijke verzameling portretten zal worden geschonken aan de Tibetaanse gemeenschap. Het project staat onder toezicht van de Tibetaanse historicus Tashi Tsering, directeur van het Amnye instituut van het Tibetan Centre for Advanced Studies in Dharamsala, India. Het gehele project en kunstwerk <em>Tulkus 1880 to 2018</em> is non-profit.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><em>Tulkus 1880 to 2018</em> toont vereringsobjecten in de context van een kunstinstituut van seculiere aard, dat niet bekendstaat om het presenteren van zogenaamde heilige objecten. Daarnaast is Witte de With een plek die zelf verankerd is in een lange traditie van esthetisch discours waarmee het een ‘visuele neutraliteit’ tracht neer te zetten. Defne Ayas noemt de tentoonstelling “een gigantische onderneming van onschatbare historische waarde” en voegt daaraan toe: “Witte de With is er enorm trots op om partner te zijn in dit belangrijke project, waarvoor Paola Pivi alles in het werk heeft gesteld en samenwerkt met spirituele leiders, academici, onderzoekers, fotografen en archieven. Het zien van deze tentoonstelling is een bijzondere belevenis.”</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Met fotobijdragen van:</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Daniel Kuma Bärlocher, Sue Byrne, Das Brothers, Alexandra David-Néel, Don Farber, James Giabrone, Marion Griebenow, Thomas L. Kelly, Kinsey Bros, Vijay Kranti, Mr. M. Linden, Heather Lindquist, Marvin Moore, Melina Mulas, Tashi Nangchen, Sarah Orbanic, Tashi Paljor, Tenzing Paljor, Matthew Pistono, Claire Pullinger, Raghu Rai, Matthieu Ricard, Joseph Francis Charles Rock, Tim Roodenrys, Ritu Sarin en Tenzing Sonam, David Sassoon, Sandra Scales, Jurek Schreiner, Albert Shelton, Tseten Tashi, Gursed Tserenpil, Neal Watkins, John Claude White, David Zimmerman en vele anderen.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Met oprechte dank aan de honderden mensen en instellingen die dit project mogelijk hebben gemaakt, met bijzondere dank aan het Private Office Of His Holiness The Dalai Lama.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><em>Tulkus 1880 to 2018</em> is samengesteld door Davide Trapezi, in opdracht van Witte de With Center for Contemporary Art en Castello di Rivoli Museum of Contemporary Art. Speciale dank gaat uit naar alle sponsoren die dit project mede mogelijk hebben gemaakt: Artissima, Turijn, Galleria Massimo De Carlo, Milaan en Londen, Galerie Perrotin, Hong Kong / Parijs, fotografisch laboratorium Grieger, Düsseldorf en anonieme donateurs.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">* Een tulku is binnen het Tibetaans boeddhisme een erkende reïncarnatie van een eerdere boeddhistische meester (een vergevorderde leraar of lama, bijvoorbeeld de Dalai Lama of de Karmapa), welke in staat is invloed uit te oefenen op zijn of haar reïncarnatie en bovendien aan de hand van cryptische aanwijzingen vaak kan onthullen waar zijn of haar volgende geboorte zal plaatsvinden. Tulkus worden vereerd omdat zij mondeling de wijsheden van de Boeddha voortzetten, al vele generaties lang. Vaak worden zij Rinpoche, ofwel ’dierbare’, genoemd.</span></p> Wed, 17 Apr 2013 09:00:10 +0000 Joe Scanlan - Galerie de Expeditie - March 2nd, 2013 - May 11th, 2013 <div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><em>At a time when artists may work without obligation to medium, why choose the materials of painting? What does it mean for an artist to assume the role of painter today? And just what is at stake for a new generation committed to painting?</em></span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> </span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">This exhibition, Joe Scanlan’s third at the gallery, presents new developments in abstract painting and studio practice as they relate to abstract labor, that is, the comparatively unencumbered task of preparing the materials for a work of art before authorship and anxiety set in.</span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> </span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Scanlan’s new works consider the illustrious role of the stretcher builder as butcher to contemporary painting. To paraphrase Samuel Beckett by way of The Brady Bunch, the person building the stretcher never worries about what to paint. This worry free attitude accounts for the undeniable freshness of Scanlan’s exhibition, and the slow smile it will likely bring on your face.</span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> </span></div> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">For Scanlan, painting is a means, not an end—a generative process rooted in the studio yet open and receptive to the world. With a fascination for the medium's many histories—especially the traditions of textile manufacturer and stretcher builder as anonymous craftsman—Scanlan’s new works freely pursue new vocabularies of abstraction and methods of making.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Questions of form and process find a more distributed context than ever before as Scanlan embraces an ever-expanding network of references and influences, including fine woodworking, laundry day, and alcoholism. Drawing into the studio aspects of bluegrass, furniture, literature, performance, meteorology, philosophy, and class, Scanlan filters his wide-ranging interests through the aesthetics of a job well done.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">By engaging painting's history, conventions, and critical debates on their own terms, he insists that the role of the painter is open to interpretation and reinvention. Indeed, the simple repetition in the show's objects is meant to signal the term's fluidity, as Scanlan pulls apart, examines and reposes painting’s various meanings in our present moment. </span></p> Mon, 15 Apr 2013 17:46:43 +0000 Matthias Weischer - GRIMM Gallery - March 23rd, 2013 - May 11th, 2013 <p style="text-align: justify;">First solo exhibition by internationally renowned artist Matthias Weischer in a Dutch gallery.</p> <p style="text-align: justify;">It is with great pleasure that we announce the first gallery exhibition in the Netherlands by Matthias Weischer (Elte, 1973) since his solo exhibition at the Gemeentemuseum in The Hague in 2008.</p> <p style="text-align: justify;">The exhibition ‘xxx’ will be on show at the Frans Halsstraat gallery and it will include solely new paintings. Matthias Weischer’s oeuvre exists predominantly of paintings and drawings that oscillate between the real and the imagined. An important and recurring theme in his oeuvre is the rediscovery of the interior as a theme in painting. His paintings often show private interior spaces that are isolated from the world, which is underlined by the absence of doors and windows. Voyeuristic feelings creep up and one wonders who lives in these rooms and what their lives are like, but Weischer does not provide intimate insights. Nothing in the sometimes sparsely furnished and sometimes stuffed rooms offers orientation or something to hold on to.  Weischer creates his interiors layer for layer with paint, as if he is actually building the room in the painting himself.</p> <p style="text-align: justify;">He starts with the foundation consisting of multiple layers of transparent paint, then he continues with the walls and ultimately he decorates the room with objects ranging from old-fashioned furniture, to ornamental draperies, worn carpets, mattresses and paintings that refer to the art historical canon. Every single object stems from the collective residential memory, furniture catalogues from the fifties or sixties and images of studios from the nineteenth century and feels therefore familiar, but the random sampling of the objects makes Weischer’s paintings alienating at the same time. </p> <p style="text-align: justify;">Around 2006 Weischer started to look for a work method that approached the real world more immediate through observation, rather than relying on his imaginative insight. He started to stage scenes with various objects in his flat, but the real break in his oeuvre is symbolized by the scholarship in 2007 at the German Academy in Rome. In the private gardens of Villa Massimo and the Japanese Cultural Institute he started to draw and paint views of nature intensively. In the midst of this new environment he found new sources of inspiration, which in turn also influenced his studio work. Weischer’s new works are a mix of the artificial landscape and his staged interiors. By letting the outside in he opened up painting once again. </p> <p style="text-align: justify;"><strong>Matthias Weischer</strong> is a German painter who has lived and worked in Leipzig since 1995. He is considered to be one of the most talented members of the new Leipzig School, a loose assembly of artists whose works are regarded as the new paintings in the rich history of German painting. However, there is no doubt that Weischer’s works stand out as unique. He studied painting from 1995 to 2001 and he received his MA with distinction (class of Sighard Gille) in 2003, both at the Academy of Visual Arts in Leipzig. Between 2004 and 2005 Matthias Weischer was a protégé of the influential British artist David Hockney in the Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative.</p> <hr /> <p style="text-align: justify;">Voor het eerst exposeert de gerenommeerde kunstenaar Matthias Weischer in een Nederlandse galerie. Zijn nieuwste werk is van zaterdag 23 maart tot en met zaterdag 11 mei 2013 bij Grimm in Amsterdam te zien. Weischer’s tentoonstelling is de neerslag van onderzoek naar de mogelijkheden van verf en de betekenis van schilderkunst in de hedendaagse cultuur. De werken tonen een mix van abstracte landschappen en geënsceneerde interieurs met als bindend thema het ruimtelijk perspectief en de zoektocht naar de grenzen van de schilderkunst.</p> <p style="text-align: justify;">Weischer's werk bestaat voornamelijk uit schilderijen die balanceren op het snijvlak van realiteit en verbeelding. Centraal, in veel gevallen, staat de herontdekking van het interieur als onderwerp. Zijn schilderijen tonen interieurs die geen verbinding lijken te hebben met de wereld. Hierdoor waant de kijker zich een voyeur die het liefst wil weten wie er in deze kamer woont en leeft. Maar Matthias Weischer geeft in zijn werk weinig bloot, bijna niets in deze vaak schaars ingerichte kamers geeft een aanwijzing of biedt oriëntatie.</p> <h3 style="text-align: justify;">Interieur in verf</h3> <p style="text-align: justify;">Laag voor laag creëert Weischer zijn interieurs, en brengt hij een kamer daadwerkelijk tot leven. Hij begint met de fundering die bestaat uit meerdere lagen transparante verf en vervolgens trekt hij de wanden op. Hij eindigt met een intrigerende maar vertrouwd aandoende inrichting, bestaande uit antiek meubilair, oude tapijten, matrassen en schilderijen. Zijn presentatie van objecten wekt uiteenlopende associaties, variërend van meubelcatalogi uit de jaren '50 en '60 tot afbeeldingen van negentiende-eeuwse ateliers. Tegelijkertijd vormt de lukrake verspreiding van deze objecten een bron van vervreemding en verstilling.</p> <h3 style="text-align: justify;">Nieuwe manier van schilderen</h3> <p style="text-align: justify;">Rond 2006 ging Matthias Weischer op zoek naar een nieuwe werkmethode. In plaats van zijn verbeelding in te zetten, koos hij voor observatie als middel om de echte wereld zo direct mogelijk te benaderen. In 2007 kwam een doorbraak toen hij een beurs kreeg van de Duitse Academie in Rome. In het interieur en de privé tuinen van Villa Massimo vond Weischer een nieuwe bron van inspiratie. Zijn jongste werk - een mix van kunstmatige landschappen en geënsceneerde interieurs alsmede volledig abstracte werken - brengt dit op overtuigende wijze tot uitdrukking.</p> <h3 style="text-align: justify;">Over Matthias Weischer</h3> <p style="text-align: justify;">Van 1995 tot 2000 studeerde Matthias Weischer (Elte 1973) aan de Leipzig Academie waar hij in 2003 zijn Master met onderscheiding behaalde. Hij geldt als een van de meest vooraanstaande Duitse schilders van zijn generatie (samen met Daniel Richter en Neo Rauch) en zijn werk wordt als uniek bestempeld. Weischer was van 2004 tot 2005 een protegé van de invloedrijke Britse kunstenaar David Hockney via het Rolex Mentor &amp; Protégé Arts Initiative. Sinds 2001 is zijn werk wereldwijd tentoongesteld, o.a. in Londen (2003), Miami (2004), op de Biënnale van Venetië, in het Cleveland Museum of Art en in het Gemeentemuseum in Den Haag. Zijn werk maakt deel uit van de collecties van The Museum of Contemporary Art, Los Angeles; Gemeentemuseum Den Haag; Arken Museum of Modern Art, Denmark; Arario Collection, Korea; Museum der bildenden Künste, Leipzig; the Rubell Family Collection, Miami; the Ovitz Collection, Los Angeles en the Collection Susan and Michael Hort, New York.</p> Mon, 01 Apr 2013 15:08:16 +0000 Jimmy Robert - Stigter van Doesburg - April 13th, 2013 - May 11th, 2013 Mon, 22 Apr 2013 15:15:47 +0000 Becky Beasley - Stigter van Doesburg - April 13th, 2013 - May 11th, 2013 Sat, 06 Apr 2013 07:42:38 +0000 Maryam Şahinyan - Foam - Fotografie Museum - March 22nd, 2013 - May 12th, 2013 <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><strong>Foam presents Foto Galatasaray - Maryam Şahinyan's Photo Studio,  a selection from  the complete professional archive of Maryam Şahinyan (Sivas, 1911 - Istanbul, 1996). Şahinyan worked as a photographer at her modest studio in Galatasaray, Beyoğlu in Istanbul uninterruptedly from 1935 until 1985. The archive is a unique inventory of the demographic transformations occurring on the socio-cultural map of Istanbul after the declaration of the Republic. It is also a chronological record of a female Istanbulite studio photographer's professional career.</strong></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Armed with the wooden bellows camera her father originally took over from a family that immigrated from the Balkans in the aftermath of the First World War, Şahinyan created an unparalleled visual coherence without compromising her technical and aesthetic principles. Consisting entirely of black-and-white and glass negatives, the physical archive of Foto Galatasaray is a rare surviving example of the classical photography studios of Istanbul's recent past.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Foto Galatasaray was never as visible as some of the elite photography studios, famous since the 19thcentury. Nonetheless, it played an important role in representing the middle and lower classes that ensured the continuity of the studio. Şahinyan was a devout Armenian woman, and her identity created a closely-knit circle that determined the sociological basis of Foto Galatasaray's clientele, setting it apart from Istanbul's other studios. Spanning half a century, her work impartially traces the ethnic, social, cultural, religious and economic transformations taking place at the center of the city.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">From ordinary passport photos to photographs that turn important ceremonies, for which the subjectsprepared with great care, into memorabilia, Foto Galatasaray's mise-en-scènes offer proof that the need for cultural representation within the rush of daily life has in recent decades been of great importance. The archive covers various political periods, from the 1942 imposition of Turkey's Capital tax to the war against Cyprus in 1974. It also reflects a wide range of interests including the decrease in Istanbul's Greek, Jewish and Armenian populations as immigration from Anatolia increased; changes in dress, accessories and hair styles; the transformation of class and demographic structures in urban life; differences between generations created by adaptation to the city; prototypes of gender; and, naturally, the aesthetic preferences of Şahinyan as a female photographer.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Changing hands after Şahinyan left the studio in 1985, the archive was transferred to a storehouse belonging to Yetvart Tomasyan, owner of Aras Publishing. Twenty-five years later, approximately 200,000 negatives in the archive were, over the course of two years, sorted, cleaned, digitized, digitally restored, categorized and protected by a team under the direction of artist/researcher Tayfun Serttaş.</span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Foto Galatasaray research was conducted at SALT by Tayfun Serttaş. An exhibition of the same name was realised at SALT Galata in Istanbul late 2011.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">The exhibition Foto Galatasaray - Maryam Şahinyan's Photo Studio can be seen from 22 March - 12 May 2013 in Foam. Open daily 10am - 6pm, Thurs/Fri 10am - 9pm. Tickets: € 8,75.</span></p> <hr /> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><strong>Foam presenteert de tentoonstelling Foto Galatasaray - de fotostudio van Maryam Şahinyan, een selectie uit het studio archief van Maryam Şahinyan (Sivas 1911-Istanbul 1996). Şahinyan werkte van 1935 tot 1985 onafgebroken als fotograaf vanuit haar bescheiden studio in de wijk Galata in Istanbul. Haar archief geeft op een unieke wijze de demografische en sociaal culturele veranderingen weer in de stad na het uitroepen van de Republiek Turkije in 1923. Het vormt bovendien een chronologisch verslag van de professionele carrière van een studiofotograaf uit Istanbul.</strong></span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Şahinyan creëerde, gewapend met de houten platencamera die haar vader ooit overnam van een familie die in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog van de Balkan naar Turkije was geëmigreerd, een consistente visuele stijl waarin ze haar technische en esthetische principes altijd trouw bleef. Het archief van Foto Galatasaray, dat volledig uit zwart-wit negatieven en glasnegatieven bestaat, vormt een zeldzaam overblijfsel van de traditionele fotografiestudio's uit het recente verleden van Istanbul.</span><br /> <br /><span style="font-size: small;">Foto Galatasaray heeft nooit de bekendheid gehad van de vooraanstaande fotostudio's uit de negentiende eeuw. Toch was de studio belangrijk voor de middenklasse en de lagere klassen, aan wie het al die jaren zijn bestaan te danken had.Şahinyan was een diepgelovige Armeense vrouw. Vanwege haar afkomst kende de studio een trouwe klantenkring die in sociologisch opzicht afweek van de clientèle van de andere fotostudio's in Istanbul. Haar werk, dat een periode van een halve eeuw omspant, laat zonder een oordeel uit te spreken de etnische, sociale, culturele, religieuze en economische veranderingen zien die in het hart van de stad plaatsvonden.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Van gewone pasfoto's tot aan foto's die de herinnering vastlegden aan belangrijke gebeurtenissen en waarvoor de geportretteerden veel moeite deden: keer op keer maakt de mise-en-scène van Foto Galatasaray duidelijk dat er in de voorbije decennia een grote behoefte bestond aan het benadrukken van de eigen culturele identiteit. Het archief bestrijkt diverse veelbewogen periodes in Turkije. Van de Turkse invasie van Cyprus in 1974 tot de afname van de Griekse, Joodse en Armeense gemeenschap in Istanbul en de toenemende migratie uit Anatolië. Daarnaast laat het veranderingen in mode, kledingaccessoires en haardracht zien en de veranderingen in de demografie en sociale stratificatie van de stad;  mannelijke en vrouwelijke stereotypes. Maar natuurlijk ook de esthetische voorkeuren van Şahinyan als fotograaf.</span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Nadat Şahinyan in 1985 met de studio stopte, werd haar archief ondergebracht in een pakhuis van Yetvart Tomasyan, eigenaar van Aras Publishing. Vijfentwintig jaar later zijn de ongeveer tweehonderdduizend negatieven in het archief gesorteerd, schoongemaakt, gedigitaliseerd, opgeslagen, gecatalogiseerd en beveiligd door een team medewerkers onder leiding van kunstenaar-onderzoeker Tayfun Serttaş.</span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Het onderzoek naar Foto Galatasaray werd verricht in SALT onder leiding van Tayfun Serttaş. De gelijknamige tentoonstelling vond eind 2011 plaats in SALT Galata in Istanbul.</span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Foto Galatasaray - de fotostudio van Maryam Şahinyan is van 22 maart t/m 12 mei 2013 te zien in Foam. Dagelijks  geopend van 10.00 -18.00 uur, do/vr van 10.00 - 21.00 uur. Entree: € 8,75</span></p> Fri, 08 Feb 2013 15:25:20 +0000 Lieko Shiga - Foam - Fotografie Museum - March 22nd, 2013 - May 12th, 2013 <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><strong>Foam presents the Canary series by Japanese photographer Lieko Shiga (1980). In her work, Shiga combines local myths with stories of ordinary people and their personal memories, feelings and experiences. She thus creates fantastical and often dramatic images that make reference to the twilight area between dream and reality. Her often-dark work is deeply rooted in the Japanese folkloric tradition and the supernatural as a self-evident presence. Shiga is part of a new generation of Japanese photographers. Her photos are characterised by a distinctive use of light and colour and a powerful visual language based on her own fantasy.</strong></span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Canary consists of about 50 works in various formats. In addition to photos, a film will be shown with the same title, and the images accompanied by a stirring audio track (composed by Yuta Segawa). The works in the series were shot in Brisbane (Australia), Singapore and northern Japan. In order to establish contact with local people in these areas, Shiga formulated a list, and asked questions about specific places, personal experiences and anecdotes. Her contact with the people and the places they referred to served as the starting point for the series. Ultimately, however, the photos mainly reflect the fantasy world of the artist.</span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> In her first meeting with a person or a place, or even before, Shiga visualises the definitive image she is going to create - it is as if she steps beyond herself and her body and finds herself in another existential state. The title of the series is based on this state of mind: 'The body is simply a medium, I kept a canary inside my stomach.'</span><br /> <br /><span style="font-size: small;">In most cases, the photos are deliberately staged, such as Wedding Veil, for which Shiga decorated a bare tree with thousands of paper blossoms or the surrealistic My Husband. For this intriguing image she created a huge animal skull, and posed alongside it. The series also contains several purely recorded images, such as Man Wearing Fur, for which she travelled to the mountains of northern Japan with a group of bear hunters.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Lieko Shiga was born in 1980 in the prefecture of Aichi. She presently lives and works in Sendai, Japan. In 2004 she graduated from the Chelsea University of Art and Design, London, earning a BA in Fine Arts and New Media. Canary won Lieko Shiga the 'Infinity Award (Young Photographer)' from the International Center of Photography, New York, in 2009. In 2007, her portfolio was published in Foam Magazine #12. </span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> The exhibition Canary by Lieko Shiga can be seen 22 March - 12 May 2013 in Foam. Open daily 10am - 6pm, Thurs/Fri 10am - 9pm. Tickets: € 8,75.</span></p> <p style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size: small;"> Note to editors: For information and visual material please contact the communications department, e-mail foam[at] or phone +31 (0)20 5516500.</span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Foam is sponsored by the BankGiroLoterij, De Brauw Blackstone Westbroek, Delta Lloyd and the VandenEnde Foundation.</span></p> <hr /> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><strong>Foam presenteert de serie Canary van de Japanse fotografe Lieko Shiga (1980). In haar werk combineert Shiga lokale mythes en verhalen van gewone mensen met persoonlijke herinneringen, gevoelens en ervaringen. Zo creëert zij fantastische en dikwijls dramatische beelden die refereren aan het schemergebied tussen droom en werkelijkheid. Haar vaak duistere werk is sterk geworteld in de Japanse folkloristische traditie om het bovennatuurlijke als een vanzelfsprekende aanwezigheid te verbeelden. Shiga behoort tot een nieuwe generatie Japanse fotografen. Haar foto's kenmerken zich door een uitgesproken gebruik van licht en kleur en een krachtige, op de eigen fantasie gebaseerde, beeldtaal.</strong></span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Canary bestaat uit circa vijftig werken in diverse formaten. Naast de foto's wordt een film getoond met dezelfde titel, waarin het beeld wordt begeleid door een meeslepende audiotrack (gecomponeerd door Yuta Segawa). De werken uit de serie werden in Brisbane (Australië), Singapore en in het noorden van Japan gemaakt. Om contact te leggen met de lokale bevolking in deze gebieden, stelde Shiga een lijst op aan de hand waarvan ze vragen stelde over bepaalde plekken, persoonlijke ervaringen en anekdotes. Het contact met de mensen en de plekken waaraan ze refereren, vormden het uitgangspunt voor de serie. Maar uiteindelijk is het met name de verbeeldingswereld van de kunstenaar die gereflecteerd wordt in de foto's.</span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Bij een eerste ontmoeting met een persoon of plek, of zelfs al daarvoor, visualiseert Shiga het definitieve beeld dat ze gaat maken - alsof ze buiten zichzelf treed en haar lichaam in een andere existentiële staat verkeert. Op deze gemoedstoestand is de titel van de serie  gebaseerd: "The body is simply a medium, I kept a canary inside my stomach." </span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> De werken zijn in de meeste gevallen geënsceneerd. Zoals Wedding Veil, waarbij Shiga een dorre boom versierde met duizenden papieren bloesems of het surrealistische My Husband. Voor dit intrigerende beeld creëerde ze een monumentale dierlijke schedel waarmee ze zichzelf portretteerde. De serie bevat ook enkele puur registrerende beelden, zoals Man Wearing Fur, waarvoor ze met een groep berenjagers de bergen van noordelijk Japan in trok.   </span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Lieko Shiga werd in 1980 geboren in de prefectuur van Aichi. Ze leeft en werkt momenteel in Sendai, Japan. In 2004 studeerde ze af aan Chelsea University of Art and Design, London, en behaalde een BA in Fine Arts and New Media. Met Canary won Lieko Shiga de 'Infinity Award (Young Photographer)' van het International Center of Photography, New York, in 2009. Haar portfolio werd al in 2007 gepubliceerd in Foam Magazine #12. </span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Canary van Lieko Shiga is van 22 maart t/m 12 mei 2013 te zien in Foam. Dagelijks  geopend van 10.00 -18.00 uur, do/vr van 10.00 - 21.00 uur. Entree: € 8,75</span></p> Mon, 25 Mar 2013 08:52:26 +0000 Sara Cwynar - Foam - Fotografie Museum - March 22nd, 2013 - May 16th, 2013 <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><strong>The work of Sara Cwynar in photography, installations and collage begins in obsessively collecting and ordering visual materials. Saving, taking and re-composing images in her art practice is a cathartic means of satisfying a constant impulse. She has to collect (even to hoard)  and to create a tangible record of that experience, grabbing a small piece of the world and reconstituting it under her own terms. The resulting archive is composed of images saved from years of photo-taking, from encyclopedias, flea markets, and people she knows, as well as objects she encounters. In this process of accumulation and the resulting collection, she is interested in the ways in which we understand the world through pictures:  how we view ourselves and our history through a shared image-based archive built from cultural fantasies and photographic tropes (examples include the commercial still life, the family portrait, the headshot and the landscape photograph). She is constructing her own personal archive as a way of intervening into the larger archive which she cannot control, and considering the life of photographs over time, especially at this time of change for the medium.</strong></span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> For the installation, <em>Everything in the Studio (Destroyed)</em>, which will be presented at Foam 3h as part of the young talent programme of Foam, Sara Cwynar took all of the materials in her studio at one time, documented each item and arranged it into a digital plan where she could fit the entire contents into a corner of the gallery. She attempted to install the archive according to the plan, which quickly began to fall apart as images and objects were not how she had remembered them. She left the materials for a month, then destroyed the whole thing so that she would be forced to purge the archive - allowing herself to start anew, and documenting everything only with a camera. All that remains of this studio's worth of materials is the image. </span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> The piece begins with a text by Andy Warhol where he explains that he "hates nostalgia" so rather than keeping any of his saved mementos and ephemera around, he puts everything in labeled boxes and stores it in New Jersey before eventually throwing it away. He doesn't want to live with his saved materials but he can't immediately discard them either. This project is Sara Cwynar's version of that idea: that the influence of an archive on an art practice is strong, but can also be overwhelming.</span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Sara Cwynar (1985, Vancouver) is a Canadian photographer, artist and graphic designer. She studied graphic design and photography at York University in Toronto and English at the University of British Columbia. Her work has been featured in The New York Times Magazine, Capricious Magazine, and Bad Day Magazine. She was listed as one of Print Magazine's 20 Under 30 New Visual Artists for 2011.  Cwynar currently lives and works in Brooklyn, New York. She is represented by Cooper Cole gallery in Toronto. Cwynar has published several publications for which she did the graphic design herself: Kitsch Encyclopedia, Lost &amp; Found and Simulated Landscapes. Her show in Foam 3h is her first solo show in Europe.</span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> This exhibition has been made possible by Van Bijlevelt Stichting and the Gieskes-Strijbis Fund.</span></p> <hr /> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><strong>Sara Cwynar is geobsedeerd door het verzamelen en ordenen van visuele materialen. Ze maakt fotografische installaties en collages die ontstaan vanuit het dwangmatig bewaren, toe-eigenen en herschikken van beelden. Uitgangspunt in Cwynars werk is deze behoefte tot (overvloedig) verzamelen en de zuiverende werking die dit voor haar heeft. Ze neemt steeds een klein deeltje van de wereld en reconstrueert de elementen op haar eigen voorwaarden tot een tastbaar eindproduct van eigen en gevonden beeld. Tijdens dit proces zoekt Cwynar  naar methoden om met beeld de wereld om ons heen te begrijpen. Ze is gefascineerd door de manier waarop we onszelf en onze geschiedenis ervaren door middel van collectief gedeelde, fotografische archieven. Deze archieven zijn gevormd door bepalende fotografische termen zoals landschapsfotografie of het familieportret. Cwynars persoonlijke verzameling is haar manier om zich te mengen in deze ontoegankelijke archieven.</strong></span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> In het Foam jong talent programma Foam 3h toont Sara Cwynar haar installatie Everything in the Studio (Destroyed). Ze verzamelde alles wat zich in haar atelier bevond, documenteerde elk voorwerp en ontwierp een digitale plattegrond waarna ze alles in één hoek van de expositieruimte paste. Startpunt van de installatie was deze plattegrond, maar al snel moest Cwynar dit loslaten omdat beelden en objecten niet aansloten op haar herinnering. Ze liet het project een maand liggen waarna ze al het materiaal vernietigde; direct een gedwongen manier om haar verzameling op te ruimen. Dit schiep ruimte voor een nieuw begin waarbij Cwynar alles alleen nog met de camera vastgelegde. Het enige wat nu resteert van al het materiaal in haar atelier is het beeld.</span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> De installatie in Foam 3h begint met een tekst van Andy Warhol waarin hij zijn hekel aan nostalgie verklaart. In plaats van zich te omringen met zijn herinneringen en relikwieën, bewaarde hij alles in gelabelde dozen in een opslag in New Jersey om het uiteindelijk toch allemaal weg te gooien. Hij wilde niet leven tussen zijn verzameling spullen, maar kon er ook niet onmiddellijk afstand van doen. Dit project van Sara Cwynar draait om hetzelfde uitgangspunt; het idee dat de waarde van een archief voor het werk van een kunstenaar groot is, maar ook overweldigend en verstikkend kan zijn.</span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Sara Cwynar (Vancouver 1985) is een Canadese fotograaf, kunstenaar en grafisch vormgever. Ze studeerde grafische vormgeving en fotografie aan de York University in Toronto, en Engels aan de University of British Columbia. Haar werk is onder andere gepubliceerd in The New York Times Magazine, Capricious Magazine en Bad Day Magazine. Print Magazine zette haar op de '20 Under 30'-lijst van visuele kunstenaars voor 2011. Cwynar woont en werkt momenteel in Brooklyn, New York en wordt vertegenwoordigd door galerie Cooper Cole in Toronto. Ze gaf verschillende, zelf vormgegeven publicaties uit zoals Kitsch Encyclopedia, Lost &amp; Found en Simulated Landscapes. Haar tentoonstelling in Foam 3h is haar eerste Europese solo-expositie.</span><br /> <br /><span style="font-size: small;"> Deze tentoonstelling is mogelijk gemaakt door de Van Bijlevelt Stichting en het Gieskes-Strijbis Fonds.</span></p> Sat, 16 Mar 2013 10:02:08 +0000 Ryan Gander - Annet Gelink Gallery - April 13th, 2013 - May 18th, 2013 <p style="text-align: justify;"><strong>Annet Gelink Gallery</strong> proudly presents the fifth solo exhibition by <strong>Ryan Gander</strong> (Chester, 1976): <em><strong>Once upon a Bicycle,  not so long ago</strong></em>, showing an entirely new body of work. Gander’s practice is as deeply conceptual as it is playful,  recalling fictional stories and events, personal memories and art history - in particular the history of Modernism. In  his current show at Annet Gelink Gallery, Gander reminisces, exhibiting his great skill as a visual storyteller. </p> <p style="text-align: justify;">On entering the gallery, the first work one encounters is “My head on your Belly” (2013); a marble sculpture of the  items of luggage Gander always travels with. Together with the title, the work seems to constitute a longing for  home. A little further in the exhibition, one finds “Investigation # 99 – the halo effect” (2013), consisting of two  sculptures which Gander has made from a description of an unfinished project by his father. Central in the exhibition  space “I is … (iii)” (2013) is shown, a marble sculpture representing a den, which consists of a simple shelter made  by the artist’s three years old daughter using a sheet and a full-size Rietveld Cargo chair and smaller Rietveld Cargo  chair, designed for children. Although this work directly recalls Gander’s family life, it also hints to art history (De Stijl)  by the use of the Rietveld Chairs and by the technique of ‘draping’. By rendering drapery in marble, Gander alludes to  classical sculpture - creating a playful tension between tradition and modernity. Gander’s works are often extremely  layered, threading together fact and fiction, the personal and the historical.  </p> <p style="text-align: justify;">By contrast to the traditional medium of marble, in “Investigation # 92 - With heart dotted 'i's” (2013) the artist  employes striped toothpaste as his material, from which to fashion an alphabet. Likewise, the lamps he made for his  wife are constructed from unorthodox media. In Gander’s practice, everything can become a work of art; the artist  doesn’t limit himself in material nor in subject. </p> <p style="text-align: justify;">By mentioning his wife, three-year-old daughter or father in his work, Gander easily engages his audience. One should  keep in mind however, that his practice is as rigorous as it is poetic.  </p> <p style="text-align: justify;">Recent projects include <em>Esperluette</em>, Palais de Tokyo, Paris, FR; <em>dOCUMENTA (13)</em>, Kassel, DE; <em>Boing, Boing, Squirt,</em>  Museo Tamayo, Mexico City, MX; <em>Locked Room Scenario</em>, commissioned by Artangel, London, UK; and<em> ILLUMInations</em> at the 54th International Art Exhibition of the Venice Biennale.</p> <hr /> <p style="text-align: justify;">Met trots presenteert <strong>Annet Gelink Gallery</strong> haar vijfde solotentoonstelling van<strong> Ryan Gander</strong> (Chester, UK, 1976):<em> Once upon a Bicycle, not so long ago</em>, waar geheel nieuw werk wordt getoond. Gander’s werk is  zowel conceptueel als speels van aard; het brengt fictieve gebeurtenissen en verhalen samen met  persoonlijke herinneringen van de kunstenaar en gebeurtenissen uit de kunstgeschiedenis – met name  de geschiedenis van het Modernisme. In Once upon a Bicycle, not so long ago haalt Gander herinneringen  op en toont hij zijn gave als verhalenteller. </p> <p style="text-align: justify;">Bij binnenkomst is het eerste werk dat men tegenkomt ‘My head on your Belly’ (2013), een marmeren  sculptuur van de bagage waar de kunstenaar altijd mee reist. In combinatie met de poëtische titel  suggereert het werk een verlangen naar thuis. Een stuk verderop vindt men “Investigation # 99 – the halo  effect” (2013), twee sculpturen die Gander naar een beschrijving van een onvoltooid project van zijn vader  maakte. Centraal in de ruimte staat “I is … (iii)” (2013), een marmeren sculptuur gebaseerd op een  zelfgemaakte hut van Gander driejarige dochtertje. De hut maakte ze met een laken en twee Rietveld  Cargo stoelen. Het werk refereert aan Gander’s gezinsleven, maar het doet door het gebruik van de  Rietveld stoelen en de techniek van het draperen ook denken aan stromingen uit de kunstgeschiedenis  zoals de Stijl en de klassieke beeldhouwkunst van de Grieken. De kunstenaar creëert een fascinerend spel  tussen traditie en moderniteit. Het werk is – zeer kenmerkend voor Gander – gelaagd: feit, fictie, het  persoonlijke en het historische versmelten.</p> <p style="text-align: justify;">In tegenstelling tot zijn gebruik van het traditionele marmer, werkt Gander in “Investigation # 92 – With  heart dotted i’s” (2013) met tandpasta om een alfabet te maken. Ook de lampen die Gander voor zijn  vrouw ontwierp, zijn gemaakt van onorthodoxe materialen. In Gander’s werk kan alles uiteindelijk een  kunstwerk worden, hij limiteert zichzelf noch in materiaal, noch in onderwerp. Omdat Gander zijn familie  vaak als onderwerp neemt, ben je als publiek snel betrokken. Gander’s werk is net zo scherp, als poëtisch.</p> <p style="text-align: justify;">Recente projecten van Gander zijn <em>Esperluette</em>, Palais de Tokyo, Paris, FR; <em>dOCUMENTA (13),</em> Kassel, DE;  <em>Boing, Boing, Squirt</em>, Museo Tamayo, Mexico City, MX; <em>Locked Room Scenario</em>, commissioned by Artangel,  London, UK; and <em>ILLUMInations</em> at the 54th International Art Exhibition of the Venice Biennale.<br /><span style="font-size: small;"></span></p> <p></p> Mon, 13 May 2013 21:56:25 +0000 Jacqueline Bebb - Annet Gelink Gallery - April 13th, 2013 - May 18th, 2013 <p style="text-align: justify;">In the Bakery, <strong>Annet Gelink Gallery</strong> proudly presents the first show by <strong>Jacqueline Bebb</strong> (Chester, 1977):<em><strong> She Showed  a bit of Skirt, but Settled for a Kit-Kat</strong></em>. At Annet Gelink Gallery, Bebb shows three works, each representing specific  moments in time and describes them as ‘semi-autobiographical and intentionally awkward’. They consider both  fondness and regret and come from an ongoing series of work exploring the theme of dissonance. </p> <p style="text-align: justify;"> In both “Almost, Sweet Talk, Caffeine (My Dissonance)” and “Skulk”, Bebb reflects on her youth and considers her  occasional less than perfect behaviour. In “How Much I Fancied Her 1995 – 2001”, she looks back at an ongoing  quarrel she had with her best mate, simply referred to as BM. The argument concerned the level of affection one of  them thought the other showed towards a girl. At the time, a pie chart was drawn to illustrate the argument, but on  reflection neither could remember the specifics of it, only their shared endeavour. The work is comprised of a  wooden pie chart made to the specifications of the original drawing. Each segment of the pie represents a year  between 1995-2001, with the varying angles denoting the level of affection held for the girl. One pie chart has been  gifted to various pubs that the artist and BM used to drink in together in Chester. A second pie chart is exhibited as  a sculpture in the current exhibition and the third was gifted to BM as a testimony to their friendship. It was given  with the dedication:<em> BM, I did wrong you once and I am sorry</em>. <br /><span style="text-align: left;"></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="text-align: left;">Bebb participated in the group show<em> Chester</em> at CO2 in Rome (2012) and she has had a solo show <em>Carrying Off</em> in  Aldeburgh (2013).</span></p> <hr /> <p style="text-align: justify;"></p> <p style="text-align: justify;">In de Bakery, presenteert <strong>Annet Gelink Gallery</strong> met trots de eerste tentoonstelling van <strong>Jacqueline Bebb</strong>  (Chester, UK, 1977): <strong><em>She showed a bit of Skirt, but Settled for a Kit-Kat</em></strong>. In deze tentoonstelling toont  Bebb drie werken, die elk specifieke momenten in tijd representeren. Ze beschrijft ze zelf als:  ‘semiautobiografisch en opzettelijk ongemakkelijk’. De werken getuigen zowel van spijt als genegenheid en  zijn te plaatsen binnen een serie werken waarin Bebb het thema van dissonantie onderzoekt.  In zowel “Almost, Sweet Talk, Caffeine (My Dissonance)” en “Skulk” reflecteert Bebb op haar jeugd en haar  niet altijd zo voorbeeldige gedrag. In ‘How Much I Fancied Her 1995-2001’, (2012) keert de kunstenaar  terug naar een ruzie die ze had met haar beste vriend (Best Mate, BM). De ruzie ging over de mate van  genegenheid dat een van hen dacht dat de andere toonde aan een meisje. Destijds werd er een  cirkeldiagram getekend om het argument inzichtelijk te maken, die Bebb voor dit werk uitvoerde in hout. </p> <p style="text-align: justify;">Elk segment van de cirkeldiagram representeert een jaar tussen 1995-2001, en de grootte van de  punten vertelt over de veronderstelde mate van affectie voor het meisje. Bebb maakte in totaal drie  houten diagrammen. Ze deed er een cadeau aan verschillende kroegen in Chester die ze samen met haar  ‘best mate’ bezocht. De tweede cirkeldiagram wordt in de huidige tentoonstelling tentoongesteld als een  sculptuur en de derde gaf Bebb aan haar beste vriend als een getuigenis van hun vriendschap. Ze gaf het  samen met de boodschap: <em>BM, I did wrong you once and I am sorry</em>. </p> <p style="text-align: justify;">Bebb participeerde in de groepstentoonstelling <em>Chester</em> bij CO2 in Rome (2012) en ze had recent een  solotentoonstelling in Albeburgh getiteld <em>Carrying Off</em> (2013).<br /><span style="font-size: small;"></span></p> Wed, 03 Apr 2013 07:36:38 +0000 Evi Vingerling - Ellen de Bruijne Projects - April 13th, 2013 - May 18th, 2013 <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><strong>Ellen de Bruijne Projects</strong> is proud to present the third solo exhibition in the gallery with the latest paintings by <strong>Evi Vingerling</strong>. Her paintings might seem abstract, but they actually refer to the world around us. Vingerling beholds the world in a rather unusual way. To her the world manifests itself continuously as a beautiful chaotic mix in motion. She is fascinated by things that others may take for granted or think of as trivial. By unravelling what she sees, stripping the context and painting it as it is, she discloses the hidden beauty of the ‘ordinary’.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">The phenomena she chooses to paint can be anything that catches her attention, from a plant she sees somewhere in the background to floating mountain ridges looked upon from above. Evi Vingerling is interested in the underlying structures and patterns of these things that meet the eye. In a long working process, she makes sketches and photographs and studies the chosen object well. This way she is able to reveal the entity in its minimal state. In her own words, she rids the object of its symbolic and historical meaning. The result looks almost effortless, and above all very pure. Vingerling works with gouache or oil on canvas, with minimal brushstrokes or gestures.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><strong>Evi Vingerling</strong> was born in 1979 in Gouda and currently lives and works in Eindhoven and Amsterdam. She attended the Royal Academy of Art in The Hague where she earned her BFA in 2002. Three years later she was a resident at the Rijksakademie Amsterdam. In 2006 she received the Buning Brongersprize for painting and she was nominated for the Wolvecampprize in 2008 and the Thieme Award in 2010.In 2012 she received the Royal Prize for Painting. Her work has been exhibited in group shows as well as solo shows, amongst others in What’s Up! – De Jongste Schilderkunst in Nederland in the Dordrechts Museum (2012); I Promise to Love You in the Kunsthal Rotterdam (2011); Riposte in the Stedelijk Museum Den Bosch (2011); Pep, tada-projects, Post-Museum Singapore (2011).</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Next to her solo at Ellen de Bruijne Projects, Evi Vingerling will have a solo at the <strong>Stedelijk Museum Schiedam</strong>. The exhibition Unisono 26: Evi Vingerling will be open from April the 27th until September the 1st 2013. For more information, visit</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"></span><br /><span style="font-size: small;"> From the 5th to the 26th of September, Evi Vingerling will have the solo New Paintings in the Project Room at Wiels, Brussels.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Evi Vingerling’s <strong>new catalogue</strong> will be released during the opening at Ellen de Bruijne Projects.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Text contributions by Steven ten Thije: Seeing Cohesion, and Marijn van Kreij: Seeing something, trying to understand it and making an image of it. A conversation with Evi Vingerling.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Photography by Kristien Daems and Wytske van Keulen. Design by Adriaan Mellegers. Printed by Lecturis. The catalogue of 84 pages is bilingual: English/Dutch.</span><br /><span style="font-size: small;"> Available at Ellen de Bruijne Projects for the price of €20,- (excl. 6% BTW).</span></p> Mon, 22 Apr 2013 15:15:41 +0000