ArtSlant - Openings & events en-us 40 Jean Tinguely - Stedelijk Museum - October 1st 10:00 AM - 6:00 PM <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Jean Tinguely is famous for his playful, boldly kinetic machines and explosive performances. Everything had to be different, everything had to move. Precisely twenty-five years after his death, the Stedelijk opens a Tinguely retrospective: the largest-ever exhibition of the artist to be mounted in a Dutch museum.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">The Swiss artist Jean Tinguely (1925&ndash;1991) played a key role in the rise of kinetic art in the fifties. With over a hundred machine sculptures, most of which are in working order, paired with films, photos, drawings, and archive materials, the presentation takes the public on a chronological and thematic journey of Tinguely&rsquo;s artistic development and ideas, from his love of absurd play to his fascination for destruction and ephemerality.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">The presentation features his early wire sculptures and reliefs, in which Tinguely imitated and animated the abstract paintings of artists such as Malevich, Mir&oacute;, and Klee; the interactive drawing machines and wild dancing installations constructed from salvaged metal, waste materials, and discarded clothing; and his streamlined, military-looking black sculptures.</span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">spectacular disintegration in a barrage of sound</span></h3> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Tinguely&rsquo;s self-destructive performances are a special feature of the Stedelijk presentation. The enormous installations Tinguely created between 1960&ndash;1970 (<em>Homage to New Yor</em>k, <em>&Eacute;tude pour une fin du monde No. 1</em>, <em>Study for an End of the World No. 2</em>, and&nbsp;<em>La Vittoria</em>) were designed to spectacularly disintegrate in a barrage of sound. The presentation also spotlights the exhibitions Tinguely organized at the Stedelijk,&nbsp;<em>Bewogen Beweging</em>&nbsp;(1961) and&nbsp;<em>Dylaby</em>&nbsp;(1962), and the gigantic sculptures he later produced:&nbsp;<em>HON</em> &ndash; en <em>katedral</em>&nbsp;(<em>&ldquo;SHE &ndash; a cathedral,&rdquo;</em> 1966),&nbsp;<em>Crocrodrome</em>&nbsp;(1977) and the extraordinary&nbsp;<em>Le Cyclop</em>&nbsp;(1969&ndash;1994), which is still on display outside Paris. The survey ends with a dramatic grand finale, the remarkable, room-filling installation,&nbsp;<em>Mengele-Totentanz</em>&nbsp;(1986), a disturbing display of light and shadow never previously shown in the Netherlands. Tinguely realized the work after witnessing a devastating fire, reclaiming objects from the ashes to piece together his installation: scorched beams, agricultural machinery (made by the Mengele company), and animal skeletons. The final piece is a gigantic&nbsp;memento mori, yet also an invocation of the Nazi concentration camps. Its juddering movements and piercing sounds evoke a haunting, grisly mood.&nbsp;</span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">PLAY, INTERACTION, SPECTACLE!&nbsp;</span></h3> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Jean Tinguely created his work as a rejection of the static, conventional art world; he sought to emphasize play and experiment. For Tinguely, art was not about standing in a sterile white space, distantly gazing at a silent painting. He produced kinetic sculptures to set art and art history in motion, in works that animated the boundary between art and life. With his do-it-yourself drawing machines, Tinguely critiqued the role of the artist and the elitist position of art in society. He renounced the unicity of &ldquo;the artist&rsquo;s hand&rdquo; by encouraging visitors to produce work themselves.&nbsp;</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Collaboration was integral to Tinguely&rsquo;s career. He worked extensively with artists like Daniel Spoerri, Niki de Saint Phalle (also his wife), Yves Klein, and others from the ZERO network, as well as museum directors such as Pontus Hult&eacute;n, Willem Sandberg, and Paul Wember. Thanks to his charismatic, vibrant personality and the dazzling success with which he presented his work (and himself) in the public sphere, Tinguely was a vital figure within these networks, acting as leader, inspirator, and connector.&nbsp;</span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">RELATIONSHIP WITH AMSTERDAM AND THE STEDELIJK&nbsp;</span></h3> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Amsterdam has enjoyed a dynamic history with Tinguely. The exhibitions&nbsp;<em>Bewogen Beweging</em>&nbsp;(1961) and&nbsp;<em>Dylaby</em>&nbsp;(1962), for which Tinguely was (co)curator, particularly underline the extraordinarily close relationship that sprang up between the museum and the artist. Not only did he bring his kinetic&nbsp;M&eacute;ta&nbsp;machines to the Netherlands, he also brought his international, avant-garde network, leaving an enduring impression on museumgoers who flocked to see these experimental exhibitions. Close relationships with Willem Sandberg, then director of the Stedelijk Museum, and curator Ad Petersen prompted various retrospectives and acquisitions for the coll<em>ection: thirteen sculptures, including his famous drawing machine,&nbsp;M&eacute;ta-Matic No. 10&nbsp;(1959),&nbsp;</em>Gismo&nbsp;(1960), and the enormous&nbsp;<em>M&eacute;ta II</em>&nbsp;(1971). &nbsp;</span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">LOSE YOURSELF! </span><br /><span style="font-size: small;"> Symposium on Labyrinthine Exhibitions as Curatorial Model</span></h3> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">In February 2017 the Stedelijk Museum will host a two-day symposium in the context of the exhibition <em>Jean Tinguely &ndash; Machine Spectacle</em>. The symposium, entitled <em>Lose Yourself &ndash; A Symposium on Labyrinthine Exhibitions as Curatorial Model</em>, starts with and navigates around the territory encountered in the playful exhibitions <em>Dylaby </em>(1962) and <em>HON </em>(1966), in order to investigate the legacy of labyrinthine exhibition models and its relevance in the twenty-first century. This symposium is being organized by the Stedelijk Museum Amsterdam, the Moderna Museet Stockholm, the Tinguely Museum Basel, Vrije Universiteit, Amsterdam, and the Dutch Postgraduate School for Art History (OSK).</span><br /><span style="font-size: small;"> More information can be found <a href="" target="_blank">here</a>.</span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">PUBLICATION TINGUELY. RETROSPECTIVE</span></h3> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">A catalogue will be published to mark the exhibition. Based on years of research conducted by the Stedelijk Museum and Museum Kunstpalast, D&uuml;sseldorf, the publication contains essays by several Tinguely experts, among them Margriet Schavemaker, Barbara Til, and Beat Wismer and&nbsp;offers an extensive overview of the work and life of Jean Tinguely (1925&ndash;1991), the Swiss artist who was instrumental in the development of kinetic art. While Tinguely&rsquo;s mechanical metal sculptures may seem witty and playful, their charming absurdity has a dark side: he contrasts play, pleasure and irony with aggression, selfdestruction and a fear of death in an engaging and compelling oeuvre.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">&euro; 29,95 (softcover) and &euro; 39,80 (deluxe edition)&nbsp;</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><a class="button" href="">More info</a></span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Catalogue&nbsp;</span></h3> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">A catalogue will be published to mark the exhibition. Based on years of research conducted by the Stedelijk Museum and Museum Kunstpalast, D&uuml;sseldorf, the publication contains essays by several Tinguely experts, among them Margriet Schavemaker, Barbara Til, and Beat Wismer.</span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Credits<strong><br /></strong></span></h3> <p class="p1" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">This exhibition is organised by the Stedelijk Museum Amsterdam in collaboration with Museum Kunstpalast, D&uuml;sseldorf.</span></p> <p class="p1" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">This exhibition is made possible with generous support of the Turing Foundation, All Art Initiatives B.V., the Blockbusterfonds, the LUMA Foundation and additional support by the Swiss Arts Council Pro Helvetia, the Prins Bernhard Cultuurfonds and the Walter A. Bechtler Foundation, Switzerland.</span></p> <hr /> <p class="p1" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Jean Tinguely staat bekend om zijn speelse, stoere machinekunst en explosieve performances. Alles moest anders, alles moest in beweging. Precies 25 jaar na zijn dood presenteert het Stedelijk het retrospectief Machinespektakel: de grootste tentoonstelling van deze kunstenaar ooit in Nederland. </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">De Zwitserse kunstenaar Jean Tinguely (1925&ndash;1991) speelde&nbsp;in de jaren vijftig een grote rol in de ontwikkeling van de kinetische kunst.&nbsp;Dit overzicht toont meer dan honderd, merendeels werkende machinesculpturen, films, foto&rsquo;s, tekeningen en archiefmateriaal. Op chronologische en thematische wijze worden Tinguely&rsquo;s artistieke ontwikkeling en motieven zichtbaar gemaakt; zoals zijn voorliefde voor absurd spel en zijn fascinatie voor destructie en vergankelijkheid.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Te zien zijn de vroege draadsculpturen en reli&euml;fs waarmee hij de abstracte schilderijen van kunstenaars als Malevich, Mir&oacute; en Klee nabootst en verandert door ze in beweging te zetten; de interactieve tekenmachines en wild dansende installaties van schroot, afval en gebruikte kledingstukken; en zijn strakke, militaristisch aandoende zwarte sculpturen.</span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">luidruchtig&amp; spectaculair</span></h3> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">De tentoonstelling besteedt veel aandacht aan Tinguely&rsquo;s zelfdestructieve performances. De enorme installaties die Tinguely tussen 1960-1970 maakte (<em>Homage to New York</em>, E<em>tude pour une fin du monde No. 1</em>, <em>Study for an End of the World No. 2</em>&nbsp;en<em>&nbsp;La Vittoria</em>) hadden als doel zichzelf luidruchtig en spectaculair te vernietigen.&nbsp;Daarnaast worden de tentoonstellingen&nbsp;<em>Bewogen Beweging</em>&nbsp;(1961) en&nbsp;<em>Dylaby</em>&nbsp;(1962) die Tinguely in het Stedelijk Museum heeft georganiseerd belicht, net als zijn latere enorme sculpturen,&nbsp;<em>HON</em> &ndash; en <em>katedral</em>&nbsp;(1966),&nbsp;<em>Crocrodrome</em>&nbsp;(1977) en het spectaculaire&nbsp;<em>Le Cyclop</em>&nbsp;(1969&ndash;1994), dat buiten Parijs nog steeds te bezoeken is.</span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">primeur</span></h3> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Als sluitstuk van de tentoonstelling, en een Nederlandse primeur, wordt Tinguely&rsquo;s monumentale&nbsp;<em>Mengele-Totentanz</em>&nbsp;(1986) gepresenteerd: een duistere installatie met schaduwspel, die Tinguely maakte naar aanleiding van een verwoestende brand waarvan hij ooggetuige was. Het werk is opgebouwd uit overblijfselen van de brand: verkoolde balken, landbouwmachines (van de firma Mengele) en dierenskeletten. Het resultaat is een gigantische&nbsp;memento mori, die ook verwijst naar de concentratiekampen van de Nazi&rsquo;s. De bewegingen en hoge schelle geluiden zorgen voor een sacrale en macabere sfeer.</span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">spel, interactie en spektakel!</span></h3> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Voor Jean Tinguely was zijn werk een verzet tegen de conventionele statische kunst(wereld); hij wilde spel en experiment voorop zetten. Voor hem hoefde de bezoeker niet meer in een steriele witte ruimte op afstand naar een verstild schilderij te kijken. Met zijn kinetische kunst zette hij zowel de kunst als de kunstgeschiedenis in beweging en verkende hij de grenzen tussen kunst en leven. Met zijn do-it-yourself tekenmachines bekritiseerde Tinguely de rol van de kunstenaar en de elitaire positie van kunst in de samenleving. Hij verwierp de uniciteit van &lsquo;de hand van de kunstenaar&rsquo; door bezoekers zelf werken in elkaar te laten zetten</span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Samenwerkingen met andere kunstenaars</span></h3> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Samenwerking stond centraal in zijn loopbaan: met kunstenaars als Daniel Spoerri, Niki de Saint Phalle (ook zijn echtgenote), Yves Klein, het ZERO-netwerk, maar ook met museumdirecteuren als Pontus Hult&eacute;n, Willem Sandberg en Paul Wember. Tinguely speelde een belangrijke rol in deze netwerken, als leider, inspirator, en verbinder. Zijn charismatische, stoere persoonlijkheid en het eclatante succes waarmee hij zijn werk (en zichzelf) in de openbare ruimte presenteerde, droegen daar in belangrijke mate aan bij. &nbsp;</span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">RELATIE MET AMSTERDAM EN HET STEDELIJK&nbsp;</span></h3> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Amsterdam heeft een dynamische geschiedenis met Tinguely. Vooral de mede door Tinguely samengestelde tentoonstellingen&nbsp;Bewogen Beweging&nbsp;(1961) en&nbsp;Dylaby&nbsp;(1962) in het Stedelijk Museum getuigen van het nauwe contact. Hij bracht niet alleen zijn kinetische&nbsp;M&eacute;ta&nbsp;machines, maar ook zijn internationale avant-gardenetwerk naar Nederland en liet een blijvende indruk achter bij het publiek, dat deze experimentele tentoonstellingen in grote aantallen bezocht. Een innige band met Willem Sandberg, toenmalig directeur van het Stedelijk Museum, en curator Ad Petersen leidde tot verschillende retrospectieven en aankopen voor de collectie waaronder zijn beroemde tekenmachine&nbsp;<em>M&eacute;ta-Matic No. 10</em>&nbsp;uit 1959,&nbsp;<em>Gismo&nbsp;</em>uit 1960 en de enorme&nbsp;<em>M&eacute;ta II</em>&nbsp;uit 1971.&nbsp;</span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">LOSE YOURSELF! </span><br /><span style="font-size: small;"> Symposium on Labyrinthine Exhibitions as Curatorial Model</span></h3> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">In februari 2017 vindt in het Stedelijk Museum een tweedaags symposium plaats in het kader van de tentoonstelling <em>Jean Tinguely &ndash; Machinespektakel</em>. Voor het symposium, getiteld <em>Lose Yourself &ndash; A Symposium on Labyrinthine Exhibitions</em> <em>as Curatorial Model</em>, vormen de opmerkelijke en speelse&nbsp; tentoonstellingen <em>Dylaby</em> (1962) en <em>HON &ndash; en Kathedral </em>(1966)het startpunt, zodat het nalatenschap van deze &lsquo;labyrintische&rsquo; manier van tentoonstellen belicht kan worden. Dit symposium wordt georganiseerd door het Stedelijk Museum Amsterdam, het Moderna Museet Stockholm, het Tinguely Museum Bazel, de Vrije Universiteit Amsterdam en de Onderzoekschool Kunstgeschiedenis (OSK). Klik <a href="" target="_blank">hier</a> voor meer informatie.</span></p> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">CATALOGUS TINGUELY</span></h3> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Bij de tentoonstelling verschijnt een catalogus met&nbsp;essays van verscheidene Tinguely experts, zoals Margriet Schavemaker, Barbara Til, en Beat Wismer.&nbsp;</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Prijs v.a.:&nbsp;&euro; 29,95</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><a class="button" href="">Meer informatie</a></span></p> <h3 class="p1" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Credit<strong><br /></strong></span></h3> <p class="p1" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><sup>De tentoonstelling is georganiseerd door het Stedelijk Museum Amsterdam in samenwerking met Museum Kunstpalast, D&uuml;sseldorf.</sup></span></p> <p class="p1" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><sup>De tentoonstelling is mede mogelijk gemaakt dankzij de genereuze steun van de Turing Foundation, All Art Initiatives B.V., het Blockbusterfonds, de LUMA Foundation en additionele steun van the Swiss Arts Council Pro Helvetia, het Prins Bernhard Cultuurfonds en de Walter A. Bechtler Foundation, Switzerland.</sup></span></p> <p>&nbsp;</p> Tue, 30 Aug 2016 14:46:14 +0000 Jonathan Marshall - GRIMM Gallery - October 14th 6:00 PM - 8:00 PM Tue, 27 Sep 2016 15:41:00 +0000 Heidi Hahn - Martin Van Zomeren - October 15th 5:00 PM - 7:00 PM Tue, 27 Sep 2016 15:43:10 +0000 Jordan Wolfson - Stedelijk Museum - November 27th 10:00 AM - 6:00 PM <p class="p1" style="text-align: justify;">This autumn, the Stedelijk Museum will present Jordan Wolfson (New York, 1980), one of the most outspoken representatives of a new generation of artists who explore the increasing digitalization of society and other technological developments.</p> <p class="p1" style="text-align: justify;">The solo show is conceived as a diptych and will occupy the upper galleries of the new wing. Part one is on view from November 27 to February 5, and the second chapter opens on March 4, 2017. Both presentations revolve around Wolfson&rsquo;s spectacular animatronic creations: robotic human figures, seductive yet repulsive, which interact with the viewer using motion sensor technology. The exhibition also includes video works and digital paintings. This is Wolfson&rsquo;s first solo presentation in the Netherlands, and is set to open during&nbsp;<a href="" target="_blank">Amsterdam Art Weekend</a>.</p> <h3 class="p1" style="text-align: justify;">Part 1: MANIC / LOVE</h3> <p class="p1" style="text-align: justify;"><strong>Nov. 27, &nbsp;2016 &ndash; Feb. 5, 2017&nbsp;<br /></strong>The exhibition begins with&nbsp;<em>Colored sculpture</em>&nbsp;(2016), Wolfson&rsquo;s latest animatronic artwork, which is based on the legacy of American pop culture. Wolfson&rsquo;s work strips back the glossy veneer of the American dream to expose the darker side lurking beneath. The robot&rsquo;s red hair and freckles recall pop cult characters like Huckleberry Finn, Howdy Doody, and Alfred E. Neuman, the Mad magazine mascot. The boy&rsquo;s movements are controlled by a computer program as he dangles from heavy chains attached to a steel gantry. The figure floats effortlessly through the space before being thrown bodily to the floor. From time to time, the boy attempts to establish contact with the viewer, but he can never break free from the software which subjects him to torments that viewers experience on an almost visceral level.</p> <p class="p1" style="text-align: justify;">The relentless physicality of the gallery-scale installation suffuses the work with a sense of violence and unpredictability. With his sculptures, Wolfson merges the boundaries between abstraction and figuration, challenging the formal and narrative potency of the sculptural discipline.&nbsp;</p> <p class="p1" style="text-align: justify;"><em>Colored sculpture</em>&nbsp;is presented alongside a selection of video works and digital paintings. One of the highlights is the video&nbsp;<em>Raspberry poser&nbsp;</em>(2012), which features a world populated by a medley of Disney-like cartoon characters, mutating red blood cells, a peripatetic condom, images from art history, and a punk, played by the artist himself. A blaring soundtrack of pop hits, from Beyonc&eacute; to Roy Orbison, melds the images into a cohesive, disturbing narrative.</p> <p class="p1" style="text-align: justify;">The solo show also features Wolfson&rsquo;s wall mounted digital paintings. These pristinely painted montages containing a hint of Pop Art offer a strident pairing of words and images borrowed from wildly divergent origins. Several of the captions echo the texts found on bumper stickers: horizontal bands printed with punchy, witty, religious, or political messages attached to the rear bumpers of American automobiles.</p> <hr /> <p class="p1" style="text-align: justify;">Het Stedelijk presenteert dit najaar de Amerikaanse kunstenaar Jordan Wolfson (1980), een van de meest uitgesproken vertegenwoordigers van een nieuwe generatie kunstenaars die reflecteert op de digitalisering van de samenleving en andere technologische ontwikkelingen.&nbsp;</p> <p class="p1" style="text-align: justify;">De solotentoonstelling is opgezet als een tweeluik in de bovenzalen van de nieuwbouw, het eerste deel is te zien van 27 november t/m 5 februari, op 4 maart 2017 opent deel 2. In beide presentaties staan Wolfsons spectaculaire animatronic wezens centraal; fascinerende maar ook angstaanjagende, door computers aangedreven mensfiguren, uitgerust met sensoren waarmee ze interactie aangaan met het publiek. Ook zijn er videowerken en digitale schilderijen te zien. Het is de eerste solotentoonstelling van Jordan Wolfson in Nederland, de opening vindt plaats tijdens het&nbsp;<a href="" target="_blank">Amsterdam Art Weekend</a>.</p> <h3 class="p1" style="text-align: justify;">Deel 1: MANIC / LOVE</h3> <p class="p1" style="text-align: justify;"><strong>27 nov 2016 t/m 5 feb 2017</strong>&nbsp;<br />De tentoonstelling opent met Colored sculpture (2016), Wolfsons nieuwste animatronic beeld dat is gebaseerd op de geschiedenis van Amerikaanse popcultuur. Met zijn werk laat Wolfson niet de glad gepolijste versie van de Amerikaanse droom zien, maar juist de donkere achterkant. Het rode haar en de sproetjes van Wolfsons jongetjesrobot roepen herinneringen op aan literaire en pop-cult karakters als Huckleberry Finn, Howdy Doody en Alfred E. Neuman, de mascotte van MAD Magazine. Het jongetje hangt aan zware kettingen in een stalen raamwerk, zijn bewegingen aangestuurd door een computer. Hij wordt omhoog gehesen, naar achteren getrokken, zweeft rond en wordt weer tegen de vloer gesmeten. Soms probeert hij met zijn ogen contact te maken met het publiek. Hij is echter vooral de speelbal van de computer, die hem, voor de toeschouwer bijna voelbare, fysieke ontberingen laat ondergaan.<br />De indringende lichamelijkheid van de installatie, die de hele ruimte in beslag neemt, geeft het werk een onvoorspelbaar en gewelddadig karakter. Wolfson laat de grenzen tussen abstractie en figuratie vervloeien en onderzoekt de formele en verhalende mogelijkheden van sculptuur.</p> <p class="p1" style="text-align: justify;">Naast Colored sculpture zijn verschillende videowerken en digitale schilderijen te zien. Een van de hoogtepunten is Raspberry poser (2012). Dit videowerk wordt bevolkt door een melange van Disney-achtige animatiefiguren, muterende rode bloedcellen, een rondspringend condoom, beelden uit de kunstgeschiedenis en een punker, gespeeld door Wolfson zelf. De beelden worden met elkaar verbonden door een schetterende soundtrack van pop hits, van Beyonc&eacute; tot Roy Orbison.</p> <p class="p1" style="text-align: justify;">Ook zijn de &lsquo;wall mounted digital paintings&rsquo; te zien; gladgeschilderde pop-art-achtige montages van teksten en beelden waarin elementen van zeer verschillende herkomst tegen elkaar opbotsen. Sommige tekstelementen hebben de vorm van &lsquo;bumper stickers&rsquo;: horizontale banen met krachtige tekstboodschappen zoals met name Amerikanen graag op de achterkant van een auto plakken om zo andere weggebruikers deelgenoot te maken van een humoristische, religieuze of politieke&nbsp;boodschap.</p> <p class="p1">&nbsp;</p> Fri, 16 Sep 2016 07:45:34 +0000 Loretta Fahrenholz - Stedelijk Museum - December 10th 10:00 AM - 6:00 PM <p style="text-align: justify;">The Stedelijk bought<em>&nbsp;Ditch Plains</em>&nbsp;last year, along with a number of photographic works by Loretta Fahrenholz. The museum will present these newly acquired pieces in conjunction with her recent work, at the end of 2016.&nbsp;</p> <p style="text-align: justify;">You&rsquo;ll find the German artist Loretta Fahrenholz somewhere between Berlin and New York, and mid-way between film and art. Fahrenholz (1981, Starnberg) makes &lsquo;performative documentaries&rsquo;, often working closely with the actors and extras who perform in her work. The artist&rsquo;s films are an amalgam of different film genres, fusing elements typical of the documentary with those of the disaster movie, and porno. The hybrid&nbsp;<em>Ditch Plains&nbsp;</em>of 2013 was created in collaboration with the street dancers of the New York&nbsp;<em>Ringmaster Crew</em>. Shot in 2012 while Hurricane Sandy tore through New York, the result is a sci-fi mash-up of motifs borrowed from dance films and disaster movies. The members of the&nbsp;Ringmasters&nbsp;move with hallucinatory speed through the metropolis. &lsquo;Flexing&rsquo;, &lsquo;Bone Breaking&rsquo;, &lsquo;Pausing&rsquo; and &lsquo;Connecting&rsquo;, they tear through the night streets, hotel lobbies and a chic Park Avenue apartment, in a miasma of improvised moves and a sequence of dreamlike, apocalyptic scenes. Farenholz montaged the images with documentary film fragments of New York residents struggling to battle the hurricane. &nbsp;</p> <hr /> <p style="text-align: justify;">Het Stedelijk Museum kocht <em>Ditch Plains</em> vorig jaar aan, samen met een aantal fotografische werken van Loretta Fahrenholz. Eind 2016 presenteert het museum deze aanwinsten in samenhang met haar recente werk. &nbsp;</p> <p style="text-align: justify;">Ergens tussen Berlijn en New York en halverwege film en kunst kun je de Duitse kunstenaar Loretta Fahrenholz vinden. Fahrenholz (1981, Starnberg) maakt &lsquo;performatieve documentaires&rsquo;, vaak in nauwe samenwerking met de acteurs en figuranten die in haar werk optreden. Haar films zijn een amalgaam van uiteenlopende filmgenres: ze mixt bijvoorbeeld documentaire elementen met die van de rampenfilm en porno. Het hybride&nbsp;<em>Ditch Plains&nbsp;</em>uit 2013 ontstond in samenwerking met street dancers van de New Yorkse<em>&nbsp;Ringmaster Crew</em>. De film werd opgenomen in 2012 toen de orkaan Sandy over New York raasde en is een science fiction-achtig geheel waarin aan dans- en rampenfilms ontleende motieven met elkaar vervlochten raken. De leden van de&nbsp;Ringmastersbewegen zich al hallucinerend door de metropool. &lsquo;Flexing&rsquo;, &lsquo;Bone Breaking&rsquo;, &lsquo;Pauzing&rsquo; en &lsquo;Connecting&rsquo; gaan ze door de nachtelijke straten, hotel lobby&rsquo;s en een chique Park Avenue-appartement, improviserend in droomachtige, apocalyptische scenes. Fahrenholz versneed de beelden met documentaire filmfragmenten van inwoners van New York die het hoofd proberen te bieden aan de orkaan. &nbsp;</p> Tue, 06 Sep 2016 17:26:43 +0000